Χθες ήρθε στο σπίτι μια παιδική μου φίλη και, χωρίς λόγο και αιτία, τράβηξα από τη βιβλιοθήκη και ξεφύλλισαμε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από την πρώτη νιότη μας. Ξέρετε, από αυτά τα χοντρά άλμπουμ με τις προσεκτικά τακτοποιημένες φωτογραφίες που μανιωδώς εκτυπώναμε κατά δεκάδες όταν δεν υπήρχαν οι digital φωτογραφίες, τα κινητά και οι σκληροί δίσκοι. Και μείναμε να τα κοιτάζουμε για ώρα. Φωτογραφίες από την δεκαετία των 20…

Είναι απίστευτο το ότι, ενώ ήταν ξεκάθαρο ότι είμασταν εμείς στις φωτογραφίες, τις κοιτούσαμε σαν να μην μας αναγνωρίζουμε. Βλέπαμε 2 νέες κοπέλες, όμορφες, φρέσκιες, καλλίγραμες, γεμάτες ζωή. Πως είναι δυνατόν τότε να είμαστε τόσο απορροφημένες στις ανασφάλειες και τις συγκρίσεις, πως είμασταν τόσο τυφλές και δεν βλέπαμε πόσο υπέροχες ήμασταν; Και εδώ εννοείται κολλάει αυτό το καταπληκτικό που δεν θυμάμαι που άκουσα αλλά τόσο χαρακτηριστικό: “Ειλικρινά μετανιώνω που στα 26 μου δεν κυκλοφορούσα όλο τον χρόνο με μπικίνι”.

Και, όμως, αν το καλοσκεφτείτε σε όποια ηλικία και αν κοιτάξουμε πίσω θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα του πόσο όμορφες ήμαστα, θα επικεντρωθούμε μόνο στα ωραία μας σημεία, αυτά που τη δεδομένη χρονική στιγμή με σνομπ ύφος απορρίπταμε. Τώρα που είμαστε πιο ώριμες, κοιτάζοντας πίσω ξέρουμε να εκτιμήσουμε και, σκεφτείτε, το ίδιο θα ισχύει στο μέλλον και για το παρόν.

Γιατί η ομορφιά δεν είναι ένα νούμερο, μια ηλικία. Είναι η οπτική, η ωριμότητα και η αντίληψη να εκτιμήσουμε τη μοναδικότητα κάθε φάσης της ζωής μας, που αν την προσπεράσουμε θα έρθει σίγουρα στο μέλλον η στιγμή που θα κοιτάξουμε πίσω και θα μετανιώσουμε για την αδυναμία μας να μας αγκαλιάσουμε, να μας θαυμάσουμε, να μας αγαπήσουμε.

Τώρα, λοιπόν, που είμαστε μεγαλύτερες ας κοιταχτούμε με άλλα μάτια στον καθρέφτη, ας βγάλουμε τώρα νέες φωτογραφίες και ας μην τις συγκρίνουμε με το παρεθόν. Είμαστε στο παρόν, μας αποδεχόμαστε στο τώρα και ξέρουμε ότι ξεχωρίζουμε. Κοιταζόμαστε προσεκτικά στον καθρέφτη, όχι για να βρούμε τις αδυναμίες μας, αλλά για να αποφασίσουμε πιο είναι το χαρακτηριστικό μας που μας αρέσει σε αυτή τη φάση της ζωή μας περισσότερο. Για εμένα, καταλήγω είναι αυτές οι μικρές, παιχνιδιάρικες ρυτίδες κάτω από τα μάτια κάθε φορά που χαμογελώ. Το δικό σας αγαπημένο σημείο ποιο είναι;





Κεντρική φωτογραφία: Laura Chouette on Unsplash