Εκτός εαυτού βγήκα χθες το βράδυ αγαπημένες μου φίλες, πάνε και τα γαλλικά που με τόσο κόπο μαθαίνω εδώ και κάποιους μήνες, πάει και το savoir vivre που ρέει στο DNA μου (λέμε τώρα), και πάτησα κάτι φωνές στο τηλέφωνο στη καθόλου συμπαθέστατη πωλήτρια μεγάλης αλυσίδας που μας άκουσαν 3 τετράγωνα μακριά (μάλιστα κάπου πήρε το αυτί μου ότι θορυβημένοι κάποιοι θαμώνες στην καφετέρια της γωνίας άφησαν στη μέση τον φρέντο τους τρέχοντας, μη γνωρίζοντας και το γιατί οι άμοιροι…). Τόσο έξαλλη, τέτοιος πανικός. Και ξέρετε ότι δεν το συνηθίζω, αλλά άνθρωπος είμαι, η ανοχή έχει τα όριά της.  

Να σας πω τι συνέβη (και παρακαλώ μου δίνετε το δίκιο που μου αναλογεί):

Τη Δευτέρα παραγγέλνω μια καρέκλα γραφείου τηλεφωνικά, σε γνωστή αλυσίδα. Η διαφήμιση λέει παράδοση εντός 24 ωρών, έλα όμως που ο πωλητής, με αυτά και με τα άλλα, όλο δύσκολο το έβρισκε να έχω στο γραφείο μου αυτή την καρέκλα στον υποσχόμενο χρόνο (το ότι υπάρχει ο όρος παραπληνητική διαφήμιση και έχει κυρώσεις, ούτε που το είχε ποτέ ακούσει στην εκπαίδευση που του έκαναν). Κομμάτια να γίνει, δεν έδωσα συνέχεια, αν είναι αυτή η μαγική -σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά της – καρέκλα που θα με ανακουφίσει από το χρόνιο αυχενικό μου και να ισιώσει η πλάτη μου που κοντεύει να γίνει σαν της Κικίτσας της καμπούρας) ας πάει και το παλιάμπελο, θα περιμένω μερικές μέρες. Συμφωνήσαμε, λοιπόν, να μου παραδοθεί σε 5 μέρες.

Χθες το απόγευμαάδυ μου έρχεται μήνυμα στο κινητό με ένα διάστημα παράδοσης 4 και όχι 2 ωρών όπως αρχικά μου είχαν πει. Κομμάτια να γίνει και αυτό, ο πωπός μου (με το μπαρντόν) έχει ανάγκη να κάνει τηλεργασία με άνεση, από το αφρώδες, ανατομικό κάθισμα της διαστημικής αυτής καρέκλας (για τους γνώστες να σας πω ότι λέγεται και gamer, γιατί χρησιμοποιείται από τους εθισμένους στα παιχνίδια του υπολογιστή που κάθονται με τις ώρες, και τις μέρες ενίοτε, χωρίς να σηκωθούν ούτε για τουαλέτα). Πίσω στο μήνυμα, όμως, που πέρα από το 4ωρα που θα με έκλεινε μέσα, είχε και λάθος διεύθυνση παράδοσης!!

Τι να κάνω η άμοιρη, ένα βράδυ μπροστά στην τηλεόραση ονειρευόμουν με πολύ junk food ονειρευόμουν, έπρεπε να συμβεί αυτό να μου το χαλάσει. Όμως η λάθος διεύθυνση δεν μπορεί “κομμάτια να γίνει”, είναι άκυρο. Ας πάρω τηλέφωνο να τους πω να διορθώσουν τη διεύθυνση, θα τελειώσουμε τσακ μπαμ, σκέφτηκα αφελώς. Παίρνω τηλέφωνο στη εταιρεία. Ακούγεται η εκνευριστική φωνή του bot να απαιτεί να της πω τι θέλω. Τι να θέλω κυρά μου, σουβλάκια; ; Έναν χριστιανό να του πω τη γκάφα σας θέλω και να τη λύσει, γίνεται; Πατάω το 0, είναι καλό κόλπο για να συνδεθείς με εκπρόσωπο, αλλά μάλλον το ξέρουν πολλοί πλέον και η μαγνητοσκοπημένη φωνή (δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά εκνευρισμένη μου φάνηκε) μου ξαναζήτησε επιτακτικά να της πω τι θέλω. Λέω ότι θέλω διόρθωση στην παραγγελία. Μάλλον απόκαμε και το bot και δεν με ξαναρώτησε. Και εκεί έρχεται το επόμενο χτύπημα με τη μαγνητοσκοπημένη φωνή να με ενημερώνει με ψυχραιμία ότι η αναμονή είναι 20 λεπτά. Χωρίς την ίδια ψυχραιμία το καταπίνω. Στα 5 λεπτά με ενημερώνει ότι αναμονή είναι 10 λεπτά (μου κότσαρε στα μουλωχτά ένα 5λεπτάκι ακόμη).

Επιτέλους μετά από 20+5+3+2 λεπτά (και εμένα στα πρόθυρα να πάρω μισό λεξοτανίλ)εμφανίστηκε μία κυρία που μάλλον περαστική ήταν από το μαγαζί. Της εξηγώ τι θέλω και εκεί αρχίζει το γλέντι «Α! λάθος. Καλά δεν πειράζει θα λάβετε την καρέκλα από Δευτέρα».

« Τι Δευτέρα, κυρία μου, από την προηγούμενη Δευτέρα την περιμένω και έχετε κάνει λάθος τη διεύθυνση. Διορθώστε τη να την παραλάβω να τελειώνουμε».

Και εκεί η βαριεστημένη και ανίκανη κυριούλα διάλεξε τον δρόμο που δεν έχει γυρισμό λέγοντάς μου «Α! εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό, θα ξαναπάρετε αύριο στο κεντρικό τηλέφωνο και όποιος το σηκώσει θα του το πείτε για να σας δώσει το τηλέφωνο του οδηγού του φορτηγού και να μιλήσετε μαζί του για να δείτε μπορεί ή δεν μπορεί να σας τη φέρει και πότε. Αν δεν θέλετε, δεν πειράζει, την ακυρώνω την παραγγελία».

Όπως καταλαβαίνετε, έγινα έξαλλη. Αυτή η ανίκανη κυριούλα που μιλούσε εκ μέρους μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας στον κλάδο, έλεγε στον πελάτη για λάθος της εταιρείας να ψάξει να βρει τον οδηγό του φορτηγού για να μιλήσει και να κανονίσει την παράδοση!!! Τι της είπα; Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη, σε ντεσιμπέλ που έτριξαν τα τζάμια για να πάρω την απάντηση

«Μήπως θέλετε να ακυρώσουμε την παραγγελία;» Τι:;;; Βγαίνεις και από πάνω και μου λες ότι αν δεν κάνω τη δουλειά σου δεν θα έχω την ανατομική καρέκλα τον ονείρων μου (λες και τζάμπα θα μου την έδιναν). Όχι να διορθώσετε το λάθος θέλω και να μην περιμένω άλλο για μια καρέκλα. Λίγο μαζεύτηκε με το που της είπα ότι θα το κάνω θέμα στα κεντρικά τους, αλλά μάλλον αμέσως σκέφτηκε ότι την περίμενε στο σπίτι ο Θανασάκης και θα τρώγανε το βράδυ εκείνο το μούρλια γιουβετσάκι που ετοίμασε και δεν χάλασε τη ζαχαρένια της. Κλείσαμε η μία το τηλέφωνο στην άλλη στα μούτρα.

Τελικά, ξαναπήρα στο τηλεφωνικό κέντρο, περίμενα άλλα 10+5+3 λεπτά και ευτυχώς πέτυχα ένα σπάνιο είδος εργαζόμενου, επαγγελματία τον λένε, που όταν του εξιστόρησα τι έγινε (και τι μου είπε η Θανάσαινα  και εννοείται επανέλαβα ότι θα το κάνω μεγάλο θέμα) μου ζήτησε χίλια συγνώμη και έλυσε το θέμα στο πι και φι! Απλά, λογικά, επαγγελματικά.

Και τώρα σας γράφω στρογγυλοκαθήμενη στην νέα μου καρέκλα, όμως ειλικρινά αναρωτιέμαι πως γίνεται ένας άνθρωπος να μην έχει τον επαγγελματισμό και το σεβασμό να κάνει (όχι το παραπάνω) απλά τη δουλειά του σωστά. Για να μην μας φέρονται, λοιπόν, σαν να είμαστε χαζές και παράλογες κάθε φορά που ζητάμε το αυτονόητο, θα πρότεινα να μην τα αφήνουμε αυτά να πέφτουν κάτω. Μια, δύο, τρεις, οι Θανάσαινες θα πάνε μόνιμα να φτιάχνουν το γιουβετσάκι στο σπίτι τους.




Κεντρική φωτογραφία: Elena Koycheva on Unsplash