The Bitches
Κατά τη δική μας άποψη, απλά ειλικρινείς

Έχετε απηυδήσει από ανθρώπους και συμπεριφορές γεμάτες θράσος, έλλειψη κοινωνικής παιδείας, από ανθρώπους μικρούς, λίγους, χωρίς στόχους και όνειρα, χειριστικούς, αρπακτικά που το μόνο που ψάχνουν είναι να επιβιώσουν και να αυτοπροσδιοριστούν μέσα από τις ζωές άλλων; Έχετε κουραστεί να είστε πάντα εσείς η comme il faut της υπόθεσης, και αντί οι άλλοι να το εκτιμούν, να το θεωρούν αδυναμία; Αν ναι, ο δρόμος σας σωστά σας έφερε κοντά μας γιατί όλα αυτά, και πολλά ακόμη, θα συζητάμε, θα αναλύουμε και θα διαλύουμε με extra δόση βιτριολικού χιούμορ, και πάντα χωρίς φίλτρο, και ας ελπίσουμε όλοι αυτοί οι άνθρωποι βαμπίρ να καταλάβουν ότι μας βγάζουν αυτή την πλευρά του εαυτού μας που κανείς -και ειδικά οι ίδιοι- δε θα ήθελαν ποτέ να δουν.
Υ.Σ : Ωραία τα λέμε εμείς, αλλά ας ελπίσουμε η γλυκιά και ρομαντική οικοδέσποινα του a spoon of SUGAR, την οποία είδαμε και πάθαμε για να μας αφήσει να δείξουμε στο χαρούμενο και αισιόδοξο blog της και την άλλη πλευρά της ζωής και των ανθρώπων, να μην κοκκινήσει από ντροπή και μας κατεβάσει τη σελίδα εν μία νυκτί.

Σας λείψαμε; Είμαστε πάλι εδώ και θα είμαστε κάθε φορά που οι Χουανίτες όλου του κόσμου μας δίνουν τόση, μα τόση τροφή για να σχολιάσουμε με χιούμορ τις τραγικές, αλλά και τόσο κωμικές συμπεριφορές τους, και όπως ήταν αναμενόμενο η περίοδος των εορτών τις έκανε να ξεσαλώσουν. Αφιερωμένο στις Χουανίτες της διπλανής πόρτας (γιατί όλες έχουμε από μία!).😉

Καταρχάς, τον τύπο γυναίκας Χουανίτα τον έχουμε εξηγήσει ήδη αναλυτικά, και η αλήθεια είναι ότι πάντα αυτός ο τύπος γυναίκας προσφέρει άπλετο γέλιο και υλικό για κους κους την περίοδο των εορτών , μάλλον ως μία απεγνωσμένη προσπάθεια να βάλουν λίγο γκλάμουρ και λάμψη στην φλατ και βαρετή ζωή τους, αλλά και κάποια -ακόμη- κιλά καθώς το πνεύμα των εορτών επιτάσσει να πάρουν φωτιά οι κατσαρόλες (και αυτό είναι και το στοιχείο τους, είπαμε, τα ύστερα του κόσμου!).

Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Ενώ συνήθως οι Χουανίτες περνούν απαρατήρητες σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, την περίοδο των εορτών ξαφνικά γίνονται πιο ορατές (ή έστω προσπαθούν) σε σημείο που, αν μπορούσαν, τα λαμπάκια του δέντρου θα τα φορούσαν κασκόλ κάθε φορά (μάλλον σπάνια, γιατί είπαμε οι κατσαρόλες είναι συνέχεια στη φωτιά, κάποιος πρέπει να τις παρακολουθεί) που αποφασίζουν να ξεμυτίσουν από το σπίτι. Αρκετές εβδομάδες πριν τις γιορτές, μπαινοβγαίνουν φουριόζες φορτωμένες με λαμπιόνια, χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά (τα κινέζικα, από αυτά που αγοράζουν με το κιλό και σου δίνουν και δωροεπιταγή για να τους ξαναεπισκεφθείς ως γνήσιο κορόιδο), και περνούν ώρες ατελείωτες στο instagram προσπαθώντας να αντιγράψουν καλόγουστες διακοσμητικές ιδέες από τα σπίτια άλλων, επωνύμων και μη (το ότι το γούστο βέβαια είναι έμφυτο και έχει να κάνει και με τις παραστάσεις μας σε αυτή τη ζωή είναι μάλλον λεπτομέρεια την εποχή των social media…). Και γεμάτες ενθουσιασμό, ως μεγαλοπαιδούλες, επιδίδονται στη διακόσμηση κάθε επιφάνειας του σπιτιού από τα παράθυρα, τα τραπέζια, τις βιβλιοθήκες, μέχρι και το καπάκι της τουαλέτας (ευτυχώς οι κήποι στις πολυκατοικίες είναι κοινόχρηστοι, διαφορετικά θα αναστέναζε και η χλωρίδα από την κιτσαρία που θα τους επέβαλλαν).

Και αφού τελειώσει το δημιουργήμα-τερατούργημα, φωνάζει τον Χουάν (θυμάστε, αυτόν που τον μπουκώνει παστίτσιο και ξεροτήγανα για να είναι ναρκωμένος από το πολύ φαϊ και να μην αντιδρά) για να θαυμάσει τα κατορθώματά της (ό,τι μπορεί ο καθένας). Και αυτός, τι να πει ο καψερός, αυτή επέλεξε μέσα στην ανασφάλειά του, όλα τέλεια τα βρίσκει και, ακόμη και αν έχει και κάποια αντίρρηση, να σου ξεπροβάλλει το μελομακάρονο και ο κουραμπιές από τα βουκολικά χεράκια της και το βουλώνει ο κακομοίρης… Η Χουνίτα, λοιπόν, βασίλισσα του στολισμού, ξαφνικά νιώθει ότι κάτι κατάφερε η καημένη, ο Χουάν σε κατάσταση πριν το έμφραγμα από τα πολλά μελομακάρονα, και ναι αυτή είναι η ζωή! Κλειδώνουμε πίσω την πόρτα, έξω ο κόσμος όλος, και ας ζήσουμε την ευτυχία μας Χουάν, μακριά από όλους όσους μας ζηλεύουν!! (μα ας τους στείλει κάποιος την πρόνοια, κρίμα είναι να μένουν αβοήθητοι…).

Και καλά όσο δεν ενοχλούν και είναι σαν τα ποντικάκια (τα αντικοινωνικά, γιατί ούτε ένα χρόνια πολλά όταν κατεβαίνουν για τα σκουπίδια και σε πετυχαίνουν στην πιλοτή δεν σου λένε, είναι το κλασσικό σύνδρομο των κομπλεξικών και λίγων που νιώθουν σημαντικοί μέσα στην αγένειά τους) αλλά τα ματάκια μας Χουανίτα μου τι φταίνε στη γειτονιά να βλέπουν τη μπουγάδα σε κοινή θέα με τα ασορτί πιτζαμάκια με τον Ρούντολφ, τα ασορτί καλτσάκια με τα έλκυθρα, τα ασορτί κόκκινα βρακιά με τους χιονάνθρωπους (μπλιαχ!). Και δεν λυπάσαι τα μάτια μας, τη μύτη μας; Που νομίζεις ότι είσαι μόνη στην βουνοκορφή και βάζεις τη μία κατσαρόλα μετά την άλλη (έκρηξη θα κάνει σε λίγο) και βρωμάει η γειτονιά από την κρεμμυδίλα και τηγανίλα σου από το ξημέρωμα μέχρι αργά το βράδυ (γιατί για να μην ξυπνήσει ο Χουάν από το λήθαργο πρέπει να τον ταϊζεις και κάθε 3 ώρες).

Σκέψου Χουανίτα, σκέψου καλά πως θα βγεις από τη Χριστουγεννιάτικη φωλίτσα σου μετά τις γιορτές! Ούτε με τις γιρλάντες όλου του σπιτιού δεν θα μπορείς να καλυφθείς! Και δεν αναφερόμαστε στα κιλά σου (μόνο), αλλά και σε όλα όσα πάλι έκανες και σε εξέθεσαν ανεπανόρθωτα ως μία παρουσία άξεστη, χωρίς καμία προσωπική λάμψη (παρά τη χριστουγεννιάτικη ντίσνεϋλαντ που με τόση αγωνία προσπάθησες να μιμηθείς), χωρίς κοινωνική παιδεία, απλά περίγελος, και πραγματικά λυπόμαστε πολύ αλλά και το 2021 δεν σε βλέπουμε να καταφέρνεις να παίξεις στο prime time που τόσο ονειρεύεσαι…

Με φιλικούς χαιρετισμούς, μέχρι την επόμενη φορά (που σας υποσχόμαστε θα είναι σύντομα)!
XX