“Paris is always a good idea.”

Audrey Hepburn


Ας κλείσουμε τα μάτια και ας ονειρευτούμε το Παρίσι(ή, καλύτερα, εμάς στο Παρίσι)!

Περπατάμε ντυμένες μέσα σε κομψές μονοχρωμίες της γαλλικής μόδας -και με το μεταξωτό φουλάρι μας προσεγμένα δεμένο στο λαιμό– στους πλακόστρωτους δρόμους της γραφικής πόλης, με τα επιβλητικά αλλά και τόσο χαρακτηριστικά κτίρια του 19ου αιώνα υπό τους ήχους του La Vie En Rose της μοναδικής Edith Piaf. Γύρω μας γεμάτα bistro από όμορφο κόσμο να πίνει τον καφέ του ή να απολαμβάνει ένα λαχταριστό κομμάτι Clafoutis (ένα είδος τάρτας με κεράσια), όλοι τους χαμογελαστοί, χαλαροί, ανέμελοι, σαν να έχουν κάνει μια ειδική συμφωνία με τον χρόνο και να τον έχουν πάντα με το μέρος τους. Μας προσπερνούν πανέμορφες γυναίκες και άντρες, ψηλοί, καλλίγραμμοι, ντυμένοι με την τελευταία λέξη της μόδας από τους διάσημους γαλλικούς οίκους. Περνώντας από τις όχθες του Σηκουάνα συναντάμε ερωτευμένα ζευγάρια που απολαμβάνουν τη θέα της πιο μαγευτικής πόλης του κόσμου, και φτάνοντας στη Μονμάρτη χαζεύουμε τις εξαιρετικές δημιουργίες των καλλιτεχνών που με την τέχνη τους απαθανατίζουν τις στιγμές και τις χαρίζουν στην αιωνιότητα. Ποδήλατα με καλαθάκια και αέρινες υπάρξεις μας προσπερνούν, ενώ σε κάθε στροφή μας ζαλίζει η μυρωδιά φρεσκοψημένων brioche. Τα βράδια, όλη η πόλη μετατρέπεται σε ένα σκηνικό Moulin Rouge με τη σαμπάνια να ρέει άφθονη και τις νύχτες να μοιράζουν υποσχέσεις…

Photo by John Towner on Unsplash

Σε αυτό το Παρίσι, που μόλις ταξιδέψαμε νοερά, έχουν όνειρο οι Ιάπωνες, αλλά και γενικότερα οι Ασιάτες τουρίστες, να βρεθούν έστω μία φορά στη ζωή τους, να ζήσουν το παραμύθι που τόσο έντονα και εμπορικά εύστοχα διατηρείται από τις βιομηχανίες του τουρισμού, του κινηματογράφου, των μέσω μαζικής ενημέρωσης. Και όταν, τελικά, καταφέρουν να βρεθούν στον προορισμό των ονείρων τους και συνειδητοποιούν ότι το Παρίσι δεν είναι μια πόλη που κινείται κάθε λεπτό σε ρυθμούς έρωτα και ρομάντζου όπως στην αγαπημένη τους ταινία, ότι δεν κατοικείται από μοντέλα της πασαρέλας ντυμένα με Chanel και Dior από το πρωί ως το βράδυ, ότι δεν μυρίζει όπου σταθούν και βρεθούν Chanel No. 5, τότε η απογοήτευση είναι τόσο μεγάλη που τους αρρωσταίνει, προκαλώντας τους το “σύνδρομο του Παρισίου”.

Το “σύνδρομο του Παρισιού” είναι στην ουσία η βαθιά απογοήτευση που βιώνουν ορισμένοι άνθρωποι -κυρίως από την Ασία- όταν επισκέπτονται το Παρίσι και δεν συναντούν την εικόνα και τις εμπειρίες που περίμεναν. Η κατάσταση αυτή θεωρείται συνήθως ως μια σοβαρή μορφή πολιτισμικού σοκ, και εκδηλώνεται με διάφορα συμπτώματα όπως οξείες παραληρητικές καταστάσεις, ψευδαισθήσεις, άγχος, ζάλη, ταχυκαρδία και πολλά ακόμη. Δεν είναι λίγες οι φορές που Ασιάτες τουρίστες έχει χρειαστεί να νοσηλευτούν για κάποιες μέρες λόγω του συγκεκριμένου συνδρόμου.

Photo by John Towner on Unsplash

Όσο και αν μας φαίνεται υπερβολική η αντίδραση των Ασιατών τουριστών, πως να μην δείξεις κατανόηση για αυτό που περνάνε; Ζώντας σε χώρες όπου το Παρίσι είναι συνώνυμο του έρωτα, της μόδας, της λάμψης, της πολυτέλειας και της ομορφιάς, πιστεύουν ότι το Paris Charles de Gaulle, το διεθνές αεροδρόμιο του Παρισιού, είναι η πύλη για να ζήσουν τα πιο ρομαντικά όνειρά τους, σε μια πόλη βγαλμένη από παραμύθι. Η πραγματικότητα τους φέρνει αντιμέτωπους με μία ευρωπαϊκή πόλη με έντονα κοινωνικά προβλήματα, εγκληματικότητα, έλλειψη καθαριότητας σε πολλά σημεία της και -κυρίως- όχι και τόσο φιλικούς κατοίκους. Πόσο να αντέξει κάποιος την πλήρη απομυθοποίηση, πόσο να προσπαθήσει να συμβιβαστεί με το φυσιολογικό όταν η καρδιά του διψά να ζήσει το όνειρο;

Και επειδή καλό είναι να μαθαίνουμε από τέτοια φαινόμενα, τι θα λέγατε στα επόμενα δικά μας ταξίδια -όχι μόνο στο Παρίσι, αλλά σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου- να μετριάσουμε τις προσδοκίες μας και να αποδεχτούμε ότι δεν υπάρχει τέλειο μέρος, παρά μόνο όμορφες και άσχημες εικόνες, καταστάσεις και εμπειρίες και, αυτές τις δύο όψεις, είναι σίγουρο ότι θα τις συναντήσουμε παντού. Είναι μέρος του ταξιδιού!

Bon voyage!




Κεντρική φωτογραφία: Thibault Penin on Unsplash