Άννα Σκουλαρίκη
A story to tell…

Σήμερα 19 Νοεμβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα του άνδρα. Λιγότερο γνωστή από αυτή της γυναίκας στις 8 Μαρτίου, μετράει αισίως κάτι παραπάνω από 20 χρόνια εορτασμών. Καθιερώθηκε επισήμως το 1999 στο Τρινιδάδ-Τομπάγκο και υιοθετήθηκε από περισσότερες των 80 χωρών ανά την υφήλιο. Σκοπός είναι να αποδώσει τιμές στο θετικό ανδρικό πρότυπο που καθρεφτίζεται στην κοινωνία και ταυτοχρόνως να θίξει θέματα που αφορούν τον ανδρικό πληθυσμό του πλανήτη. Events διοργανώνονται παγκοσμίως, όπως αθλητικά τουρνουά, καμπάνιες ενημέρωσης σχετικά με την ανδρική υγεία, συναυλίες, έρανοι με φιλανθρωπικό σκοπό έως και συναντήσεις για ομαδική προσευχή!

Και ενώ όλες οι παραπάνω εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα πληροφορίες δε θα παραμείνουν για πολύ στο μυαλό μας, εμείς, το “αντίπαλον δέος”, ο γυναικείος πληθυσμός του πλανήτη δηλαδή, φέρνει στο νου του το αρχέτυπο του άνδρα.

Τι πρέπει λοιπόν να είναι ο άνδρας για να είναι άνδρας;
Να βγάζει πολλά λεφτά;
Να έχει κύρος;
Να διαθέτει καλογυμνασμένους κοιλιακούς και μπράτσα;
Να είναι “κυνηγός”; Να είναι καλλιεργημένος;

Μάταια το ανδρικό φύλο ψάχνει να βρει την ταυτότητά του στο αμπαλάζ. Ιδρώτες στα γυμναστήρια, χρήματα ξοδεμένα για καλοραμμένες μπλούζες τύπου Polo, ακριβό ρολόι να ξεπροβάλει επιμελώς ατημέλητα από το παράθυρο του αυτοκινήτου σαν οδηγούν, αυτοκίνητο που να ικανοποιεί τη ματαιοδοξία, μούσια για μια δόση έξτρα αγριάδας. Αλλά ούτε και η μόρφωση επιπέδου ντοκτορά εξασφαλίζει στο κάθε αρσενικό τον τιμητικό τίτλο “άνδρας”.

9/10 γυναίκες (μαζί με αυτές και η κοινωνία-γένος θηλυκού βλέπεις κι αυτή) θεωρούν πρότυπο άνδρα αυτόν με Ψυχή, τον ήρωα.

Ένας άνδρας ψυχωμένος (και όχι ψυχωτικός, όπως ο μέσος τύπος της δεκαετίας που διανύουμε) που προσφέρει σταθερότητα, δύναμη, αισιοδοξία και ασφάλεια είναι αυτός που κερδίζει το σεβασμό και του αξίζει να υπάρχει μία ημέρα για να γιορτάζεται το φύλο του, το “ισχυρό”.

Ένας άνδρας που θα μετράει τα λόγια του όντας 100% σίγουρος ότι θα φανεί αντάξιος τους.

Ένας άνδρας που θα ρίχνεται στη φωτιά για ένα πιο αδύναμο πλάσμα που τον έχει ανάγκη.

Ένας άνδρας θα αποδέχεται και θα τιμά τις υποχρεώσεις που έχει δημιουργήσει με τις ίδιες τις επιλογές του.

Ένας άνδρας που θα έχει καταφέρει να αποτινάξει κληρονομικούς φόβους και δεισιδαιμονίες που ευνουχίζουν την ενέργεια του.

Ένας άνδρας που θα έχει το θάρρος να μιλήσει και να πράξει υπέρ του κοινού καλού.

Αυτό το είδος του άνδρα έχει το δικαίωμα να γιορτάζεται πανηγυρικά απ΄άκρη σ’άκρη της γης, χωρίς να παρεμβάλλονται περιοριστικοί σεξουαλικοί προσανατολισμοί, πολιτικές πεποιθήσεις, χρώμα δέρματος και κοινωνική τάξη. Ο ανδρισμός ενσαρκώνεται με χαρακτηριστικά Ψυχής.  

Τα φοιτητικά μου χρόνια τα πέρασα σε μία ιδιωτική σχολή στο κέντρο της Αθήνας, σπουδάζοντας τα μυστικά της λειτουργίας του αθλητικού επιχειρείν. Στην τάξη βρισκόμασταν 12 σπουδαστές. 11 αγόρια και εγώ. Ανδροκρατούμενος βλέπεις ο χώρος του Sports Management στις αρχές του 2000. Θυμάμαι έναν καθηγητή που μας δίδασκε αθλητικό δίκαιο. Το όνομα του μου διαφεύγει αλλά μπορώ να τον περιγράψω σαν να τον βλέπω πάλι μπροστά μου. Κρητικής καταγωγής, ψηλόλιγνος, με ελαφριά καμπούρα στο πάνω μέρος της πλάτης, πάντοτε ντροπαλά χαμογελαστός, εργένης, κάθε μέρα ερχόταν κουστουμαρισμένος καρώ στα χρώματα του καφέ και του μπεζ, σαν παλαιομοδίτης εφοριακός. Καλός άνθρωπος. Στις ατελείωτες ώρες του βαρετού αυτού μαθήματος, ήρθε μία φράση του, μία άποψή του, ίσως ένα βίωμα του, να με κάνει να σηκώσω το βλέμμα μου από το τετράδιο όπου ζωγράφιζα σαν άλλος Van Gogh  για να περάσει η ώρα. “’Ανδρας είναι αυτός που έχει ήθος, λόγο και λεβεντιά. Άμα κάτι από αυτά λείπει, κάτι δεν πάει καλά ” είπε… Και από τότε, σαν ο εαυτός μου να ήξερε, οτιδήποτε κι αν συνάντησα λογαριαζόταν με αυτήν την τοποθέτηση…

Δούλες και κυρές, λοιπόν, για αυτόν που κάθε μια μας έχει τοποθετήσει στο κάδρο της καρδιάς της και το κρατάει ευλαβικά καθαρό. Είτε αυτός είναι σύζυγος, πατέρας, γιος, θείος, εραστής, φίλος, γείτονας, μέντορας.

Χρόνια πολλά αγαπημένα μας πλάσματα!!