Το τελευταίο διάστημα πιάνω όλο και πιο συχνά τον εαυτό μου να ονειροπολεί. Να σκέφτεται εξορμήσεις σε ελληνικά νησιά, ταξίδια σε μαγικές γωνιές της Ευρώπης, περιπέτειες υπερατλαντικές.

Είναι πολλά τα μέρη στα οποίο θέλω να ταξιδέψω, έχω κλείσει νοερά ραντεβού με πολλές γωνιές του πλανήτη (μάλιστα διατηρώ ολόκληρη λίστα κατηγοριοποιημένη ανά εποχή, ανά ήπειρο, ανά περίσταση), σβήνω γράφω και αλλάζω τη σειρά των προορισμών κάθε φορά που κάποιος νέος θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον, κάθε φορά που κάποια τηλεοπτική εκπομπή ή ινσταγκραμική φωτογραφία θα με δελεάσει και θα με κάνει να ερωτευτώ ένα τοπίο ή που θα μου μεταδώσει ένα vibe στο οποίο ξέρω ότι δεν μπορώ -και δεν πρέπει- να αντισταθώ. Και μέσα σε όλους τους σαγηνευτικούς νέους προορισμούς είναι και όλοι αυτοί οι γνώριμοι -κάποιοι μακρινοί- που με το που πατάς το πόδι σου στο αεροδρόμιο δε νιώθεις ότι είσαι σε μια ξένη χώρα, ξέρεις ακριβώς το δρομολόγιό σου, τα μέρη που λαχταράς να επισκεφθείς, τους ανθρώπους που σε περιμένουν εκεί και ανυπομονείς να αγκαλιάσεις, να δεις από κοντά, να μιλήσεις μαζί τους σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να μην σας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα.

Αυτά τα ταξίδια προσμονώ, φαντασιώνομαι, προγραμματίζω. Και ακόμη και αυτό, τη δεδομένη χρονική στιγμή, μου δίνει χαρά. Άλλωστε, “Η προσμονή είναι μεγάλη πηγή ευτυχίας” όπως ανέφερε και στα συμπεράσματα της πρόσφατης μελέτης της για το συσχετισμό της προσμονή και της ευτυχίας η Elizabeth Dunn, καθηγήτρια ψυχολογίας στο University of British Columbia.

Στην ίδια έρευνα μάλιστα αναφέρει πόσο η πανδημία θα μας κάνει όλους να αναθεωρήσουμε το πως βλέπαμε και αξιολογούσαμε τα ταξίδια μας. Πλέον, όταν η περιπέτεια αυτή θα είναι παρελθόν και εμείς θα μπορούμε να φτιάξουμε τη βαλίτσα μας και να βρεθούμε σε λίγες ώρες σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη, θα νιώθουμε μία διαφορετική ευχαρίστηση από όλη αυτή την εμπειρία, πιο βαθιά, πιο ουσιαστική, ανεξαρτήτως του πόσο ακριβή, πολυτελής, 5αστερη θα είναι. Γιατί; Επειδή το προσμέναμε τόσο, το λαχταρήσαμε τόσο, το στερηθήκαμε τόσο που ακόμη και η συνειδητοποίηση του ότι μπορούμε επιτέλους να υλοποιήσουμε αυτή την προσμονή θα μας κάνει εξαιρετικά ευτυχείς. Σκεφτείτε αυτό τι μπορεί να σημαίνει και για τις δικές μας επιλογές ως καταναλωτές, αλλά και για τη τουριστική βιομηχανία στο σύνολό της.

Βέβαια, θα σας εκμυστηρευτώ ότι και πολύ πριν την πανδημία και τις μελέτες, αυτή την τακτική της γλυκιά προσμονής -έστω και χωρίς να το συνειδητοποιώ- εγώ την εφάρμοζα. Πάντα, πόσο μάλλον όταν διένυα δύσκολες περιόδους της ζωής μου, ήταν μια διέξοδος για μένα να κλείσω τις ημερομηνίες/ τα εισιτήρια/τη διαμονή μου και να φτιάξω το πλάνο των διακοπών μου για ένα ταξίδι που ήθελα να κάνω ή ακόμη και για μια απλή εξόρμηση, πολύ νωρίτερα, μήνες νωρίτερα. Και, πιστέψτε με, με το που το έκανα, με το που είχα την ημερομηνία της απόδρασή μου στο ημερολόγιό μου, τα εισιτήρια στο συρτάρι μου, και τις ταξιδιάρικες σκέψεις μου – από το τι ρούχα θα βάλω στη βαλίτσα μου μέχρι το τι ωραία, νέα πράγματα θα συναντήσω στον προορισμό μου- αμέσως η διάθεσή μου ανέβαινε. Γιατί είχα κάτι ευχάριστο να σκέφτομαι, κάτι ανανεωτικό να προσμένω. Η προσμονή, αυτή, με βοηθούσε αποσπώντας το μυαλό μου από όσα με φόρτιζαν και με πίεζαν ψυχολογικά και συναισθηματικά. Ο χρόνος κυλούσε πιο γλυκά, πιο ευχάριστα, γιατί είχα να προσμένω την υλοποίηση ενός ταξιδιού μου, ενός στόχου μου, και πλέον κάθε μέρα με έφερνε όλο και πιο κοντά σε αυτό.

Και ξέρετε, τώρα που το σκέφτομαι, αυτή είναι μια τακτική που δεν κάνω μόνο σε ό,τι αφορά στις διακοπές και τα ταξίδια μου. Το κάνω πάντα στη ζωή μου, ειδικά όταν νιώθω δυσαρεστημένη από την καθημερινότητά μου. Θέτω το στόχο προς υλοποίηση, στοχεύω, συγκεντρώνομαι, το προσμένω και όλη αυτή η προσμονή για αυτό που πραγματικά θέλω να ζήσω ως διά μαγείας μου αλλάζει τα δεδομένα της ρουτίνας μου.

Ήδη, σήμερα που σας γράφω, έχω μπροστά μου τη λίστα μου με τα ταξίδια που ονειρεύομαι και είμαι σχεδόν έτοιμη να καταλήξω στον επόμενο προορισμό μου! Ποιος είναι αυτός; Θα το μάθετε σύντομα! 😉




Κεντρική φωτογραφία: Leio McLaren (leiomclaren.com) on Unsplash