Σοφία Παππά
Talking about everything that makes life beautiful

Τι κάνεις; Τρέχω…Και δεν εννοώ βάζω φόρμες, αθλητικά, ακουστικά για μουσική συντροφιά και παίρνω τους δρόμους για τρέξιμο. Εννοώ αυτή την ερωταπάντηση που την λένε πολλοί.  Ίσως τελευταία έχει γίνει σαν το «τι κάνεις;» με απάντηση «καλά, εσύ;».

Φαντάσου τόσο πολύ με έχει απασχολήσει αυτή την περίοδο το ρήμα «τρέχω» που του έδωσα ορισμό και έφτασα στην νοητική κατάσταση να το αναλύσω και σε περιπτώσεις. Όχι, στατιστικά νούμερα ανά περίπτωση δεν έχω γιατί ακόμα δεν προχώρησα σε έρευνα – ευτυχώς με απασχολεί και το Masterchef 5, πολύ πράμα φέτος.

Ορισμός του δικού μου «τρέχω» εν καιρώ κορονοϊού, απλά και κατανοητά: έχω πλέον να κάνω πράγματα που προ covid εποχής δεν είχα να κάνω. Και πάνω που προ-covid είχα φτάσει σε ένα καλό επίπεδο, το επίπεδο του τρέχω αλλά τα έχω ρυθμίσει έτσι, ώστε να είναι τις περισσότερες φορές όλα υπό έλεγχο, τώρα όμως δεν!!! Αυτό το «υπό έλεγχο» δεν βλέπω να το καταφέρνω εύκολα… Γι’ αυτό το αναγάγω σε «τρέχω και δεν φτάνω!»

Περιπτώσεις του «τρέχω και δεν φτάνω» εν καιρώ κορονοϊού, πάντα έτσι όπως το βλέπω εγώ αυτη τη στιγμή :

  1. Ζω μόνος/ μόνη – τρέχω για την πάρτη μου
  2. Συζώ με τον/ τη σύντροφό μου – τρέχω για την πάρτη μου και μοιράζομαι το τρέξιμο με ταίρι της επιλογής μου
  3. Ζω με τους γονείς μου – τρέχω για την πάρτη μου και έχω και τα παρελκόμενα
  4. Είμαι οικογενειάρχης/οικογενειάρχισσα – τρέχω για όλους και για όλα και με λίγη τύχη έχω και βοήθεια (προαιρετικό το τελευταίο).

Αχ και να ‘ταν να επιλέξω τον αριθμούλη που θα ήθελα… Η κάθε περίπτωση όμως έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. Οπότε, δεν ξέρω. Παίρνω αύτο που μου έλαχε στην covid εποχή!

Τρέχουμε όλοι γενικώς…Όσοι έχουνε δουλειά με τη δουλειά. Πολύ δουλειά, λίγη δουλεια, μέσω υπολογιστή, μέσω εργάνης. Όσοι δεν έχουν δουλειά, για να βρουν να ζήσουν. Τρέχουμε και με το σπιτικό. Όπως και πριν φυσικά, αλλά τώρα περνάμε πιο πολύ χρόνο στο σπίτι άρα έχει περισσότερο τρέξιμο μέσα στο σπίτι. Γιατί πριν έκλεινε και αυτή η έρημη η πόρτα και έμενε το σπιτάκι και λίγο μόνο του. Έκανε τη σιέστα του. Δεν λερωνόταν και τόσο πολύ, δεν τσιμπολογούσαμε και όλη την ώρα, δεν μπαινοβγαίναμε στον κήπο/μπαλκόνι. Χμμμ… τώρα που τα διαβάζω, μπας και το ζούμε λίγο παραπάνω το σπιτάκι μας;

Τρέχουμε με τα παιδιά. Τρέχουν και τα παιδιά. Γιατί η άποψή μου είναι ότι τα παιδιά έχουν πολύ βαρύ πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα που έχει γίνει τώρα δυσκολότερο. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι για όλους πόσω μάλλον δε για παιδιά προνηπίου, νηπίου, δημοτικού. Όχι ότι είναι ευκολότερο για τα παιδιά γυμνασίου και λυκείου. Όχι ότι είναι εύκολο για τους εργαζόμενους να ξυπνούν και να κοιμούνται μπροστά από έναν υπολογιστή. Από την άλλη , τι να κάνουμε, πρέπει κάπως να συνεχίσουμε πάντα αντιμέτωποι με την κατάσταση την οποία βιώνουμε. Αναπνοούλες!!

Η περίπτωση 4 με όλα τα παραπάνω, πώς σου ακούγεται; Μπορείς έστω και για λίγο να την φανταστείς; Κάτσε να σε βάλω στο πνεύμα. Ξυπνάω, φτιάχνω καφέ – και έχουμε πει πόσο πολύ αγαπάμε τον καφέ στο aspoonofsugar –  ξυπνάνε και τα δυο παιδιά. Η λέξη μαμά έχει ήδη μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο φτάσει τον αριθμό 10. Ο πρώτος καφές δεν έχει κάνει τη δουλειά του και σκέφτομαι «δεν πάει στο καλό, μια ευχαρίστηση κι αυτή, θα πιώ άλλον έναν». Εξάλλου διάβασα και έρευνα μην πιέζεστε εν μέσω καραντίνας. Λέω να την αναβάλλω την προσπάθεια να κόψω τον καφέ και να ξαναπροσπαθήσω σε 10 χρόνια – θα κάνω μόνο γιόγκα, θα φτάσω το ζεν επίπεδο που έχω βάλει στόχο και  θα ταξιδεύω. Που ξέρεις μπορεί και να το καταφέρω!

Ήδη έχω φτάσει τις 3 φορές με γλυκιά φωνή να λέω «παιδάκια… δοντάκια, ντύσιμο και ελάτε για πρωινό». Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έχει μείνει το «σας το είπα 3 φορές». Στην τέταρτη φορά μου έρχεται στο νου ο τρόπος  που μιλάει η νηπιαγωγός της μικρής  που με ένα απλό, ήρεμο αλλά αποφασιστικό και σοβαρό τόνο – ούτε πολύ γλυκό ούτε πολύ αυστηρό – παίρνει από τα πεντάχρονα αυτό που θέλει. Ναι ακόμα και μέσω Webex. Και το λέει μια φορά. Σπάνια δυο. Και τον εφαρμόζω…Και πιάνει!!! Τα παιδιά ανταποκρίνονται στο «απλά- ορθά – κοφτά» όταν πρόκειται για κάποια υποχρέωση που έχουν. Άλλες οι στιγμές για γλύκες και άλλες για τις καθημερινές ευθύνες και τα πράγματα που χρειάζεται να γίνουν.

Στήνουμε πρωινό, μαζεύουμε πρωινό. Γιατί μετά από τα πρώτα σημάδια υπερκόπωσης αποφάσισα να γίνω λιγότερο κλασσική ελληνίδα μάνα και πλέον – δεν είναι μωρά – να ετοιμάζουν μόνα τους το πρωινό τους και γιατί όχι να μαζεύουν το πιατάκι του.

Ποιός πρέπει να μελετήσει; Τι έχει να μελετήσει; Τι έχει καταλάβει και τι όχι; Γυρίζω τον εγκεφαλικό διακόπτη για μαθηματικά Δ’ Δημοτικού. Όχι, δεν το έχω και ας έπιασα σαν καλό φυτό που ήμουν τρελό βαθμό στις Πανελλήνιες. Και από δίπλα η μικρή, «μαμά έλα να παίξουμε». «Ε μα ναι» σκέφτομαι… θέλει τον χρόνο της μαζί μου, ΤΩΡΑ. Και κάπου εκεί το χάνω… «Θέλω γλυκιά μου αλλά χρειάζεται λίγη βοήθεια ο αδελφός σου με τα μαθηματικά. Κάνε κάτι άλλο μέχρι να τελειώσω και θα παίξουμε μετά».

Πρέπει και να μαγειρέψω…δεν περίσσεψε τίποτε από χθες. Σήμερα θα φτιάξω μια κατσαρόλα φακές για δυο μέρες, δεν πάει άλλο! Ευκολο, γρήγορο και θρεπτικό. Το ιδανικό είναι να βάλω το πλυντήριο να πλένει και μετά να ξεκινήσω τις φακές..  Έτσι θα έχω και χρόνο όσο βράζουν να παίξω και με την μικρή. Για σίδερο ούτε λόγος να γίνεται. Έχει λήξει εδώ και καιρό. Προ covid. Το σπίτι ας βρωμίσει και λίγο. Κανείς δεν έπαθε τίποτε από λίγη παραπάνω σκόνη.

Ωχ, δεν έλεγξα τα emails μου. Το τηλέφωνο ήταν στο αθόρυβο και δεν το πρόλαβα. Λες να ήταν για δουλειά; Δεν μου λέει κάτι το νούμερο. Λες να είναι για καμιά κράτηση; Πως θα είναι φέτος η σεζόν; Πρέπει να γίνουν και κάποια μερεμέτια και επισκευές.

Και κάπου εκεί ο δεύτερος καφές έχει ήδη τελειώσει και η λέξη «μαμά» έχει φτάσει τον κουδουνιστικό αριθμό 50. Δεν θα σου πω για τους καβγάδες που έχω κατά καιρούς να διαχειριστώ  και τις ζήλιες. Και κάπου εκεί αφού ο καφές έχει τελειώσει, παίρνουν θέση οι αναπνοές της γιόγκα. Μα καλά γιατί δεν γεμίζουν τα πνευμόνια τα άτιμα; Γιόγκα μια φορά την εβδομάδα και με το ζόρι πλέον. Ντυθείτε βγαίνουμε λίγο έξω. Δεν έχει σημασία, πάμε μέχρι το σχολείο και μετά πίσω. Για απεμπλοκή καταστάσεων και συναισθημάτων!

Πήγε κιόλας 2 το μεσημέρι. Ώρα για τηλεκπαίδευση. Εσύ στο δωμάτιο με τον υπολογιστή και εσύ με το tablet. Δεν λες καλά; Μέχρι να έρθει το tablet έδινα το κινητό. Χτύπαγε το κινητό, έπεφτε από τη θέση του, άνοιγε η μικρή το μικρόφωνο και έκλεινε η κάμερα. Ένα μπέρδεμα. Προσπαθούν οι δασκάλες, προσπαθούν και τα παιδιά. Μετά από λίγες ώρες, που η συγκέντρωση;

Χαχα…πες μου αλήθεια αναρωτιέσαι γιατί τρέχω; Τώρα φτάνω δεν φτάνω δεν έχει σημασία! Το σωτήριο κλειδί του άντρα μου κάποια στιγμή ανοίγει την πόρτα και με απεγνωσμένη φωνή του λέω: «σε παρακαλώ, θέλω 20 λεπτά μόνη στο δωμάτιο χωρίς να ακούω τίποτε! Μετά θα τα βγάλουμε βόλτα να πάρουν τον αέρα τους.»

Αυτό δεν είναι τρέξιμο; Και αυτά μέχρι το απόγευμα. Βάλε και το βράδυ! Πόσοι ρόλοι μέσα σε μια ημέρα μπορούν να χωρέσουν σε έναν άνθρωπο; Και καταλήγω: Ας χαθεί και λίγο ο έλεγχος να δούμε αν θα ξαναβρεθεί και πώς θα ξαναβρεθεί για τον καθένα. Γιατί θα βρεθεί, που θα πάει!

Πιστεύω εξάλλου ότι είμαστε όντα που τα φέρνουμε όλα κάποια στιγμή υπό τον έλεγχο που ταιριάζει στον καθένα μας .😃 Σε όλα!

Μπας και η covid εποχή μας δείχνει ότι δεν είναι όλα υπό τον  έλεγχό μας; Μήπως και ότι είχαμε ξεχάσει να ζούμε όλα όσα είχαμε τριγύρω μας; Μήπως, επίσης, ότι πράγματα, γεγονότα και καταστάσεις που ήταν τριγύρω μας δεν τις βλέπαμε; Γιατί κακά τα ψέματα, πάντα «τρέχαμε» και πάντα θα «τρέχουμε».

Φρίκη! Ξέχασα να κλίνω το ρήμα «τρέχω» σε όλους τους χρόνους! Αδιάβαστη αύριο στο μάθημα 😊




Κεντρική φωτογραφία: Volha Flaxeco on Unsplash