Νάνσυ Τασιοπούλου
Εκπαιδευτικός – Καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας

Άραγε υπάρχει; Είναι αυτός που αναζητάμε τις δύσκολες στιγμές με τα παιδιά μας, όταν νευριάζουμε, απογοητευόμαστε, σκεπτόμαστε σαν τη μητέρα μας. Και όχι πάντα με αυτή τη σειρά.

Αναζητάμε τον τέλειο γονιό  όταν μιλάμε με φίλους και γνωστούς για τα παιδιά μας και πότε βλέπουμε  τις δικές τους αδυναμίες και πότε τις δικές μας ατέλειες.  Είναι αγώνας δρόμου σε στίβο μάχης η μητρότητα/πατρότητα ή απόλαυση και χαρά; Τι χαρακτηριστικά έχει ο υποτιθέμενος τέλειος γονιός (αν υπήρχε) και πώς μπορούμε να τα ενσωματώσουμε στην περίπτωσή μας;


Η λέξη “τελειότητα” μας δεσμεύει, μας φυλακίζει να φερόμαστε συνέχεια σαν αθλητή του μαραθωνίου που πρέπει να πιάσει ένα στόχο που πολλές φορές βάζουν άλλοι για εμάς. Ποιός εξάλλου ορίζει τι είναι τέλειο και τι όχι, τι είναι κατάλληλο γι΄ εμάς και τι δεν είναι; Όταν κάνουμε πράγματα με βάση το τι θα πουν οι άλλοι και πως θα φαινόμαστε εμείς στα μάτια τους, ξεκινάει η αρχή του τέλους. Αυτό συμβαίνει επίσης όταν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με  άλλους “τέλειους” γονείς που αν σκάψεις λίγο παραπάνω θα βρεις τον αληθινό, με ελαττώματα και προτερήματα εαυτό τους. Όταν όμως ένας γονιός λειτουργεί αληθινά, αυθεντικά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ασύδοτα, σίγουρα αισθάνεται καλύτερα γιατί…απλά είναι ο εαυτός του.


Πόσο δύσκολο όμως είναι να έρθεις αντιμέτωπος με τον εαυτό σου; Καθόλου, αν έχεις όλη την καλή διάθεση. Το να αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι, μακριά από κάθε έννοια τελειότητας,  και να βρίσκουμε τρόπους να τον βελτιώνουμε καθημερινά είναι ουσιαστικά ένα από τα πολλά όμορφα δώρα που μας προσφέρουν τα μικρά μας.

Αν κάποιος γονιός πλησίαζε στην τελειότητα σίγουρα θα είχε πολλή υπομονή, κατανόηση και θα ανταποκρινόταν αναλόγως σε όσα σήματα του έστελνε το παιδί του. Άραγε αφουγκραζόμαστε τις (πραγματικές) ανάγκες των παιδιών μας; Πέραν από την καθημερινή φροντίδα, βρίσκουμε το χρόνο και τη διάθεση να σκύψουμε από πάνω τους και να ακούσουμε αυτά που μας λένε; Τα σήματα δεν είναι πάντα λεκτικά. Πόσο καλοί είμαστε στην αποκωδικοποίηση μιας συμπεριφοράς; (βλέπε Συναισθηματική Νοημοσύνη). Πόσο ενδιαφερόμαστε για να μάθουμε περισσότερα; Διαβάζουμε σχετικά; Ρωτάμε τους ειδικούς;

Από τη γέννηση μέχρι την εφηβεία ο  εγκέφαλος δημιουργεί συνάψεις διαρκώς. Το πόσο όμως διατηρούνται ή αναπτύσσονται, εξαρτάται από το αν αξιοποιούνται. Σίγουρα ένας γονιός που έχει πάρει το ρόλο του στα σοβαρά προσφέρει τις προϋποθέσεις για να ανακαλύψει και να αναπτύξει το παιδί τα ταλέντα και τις έμφυτες δυνατότητές του. Προσφέρει τα θεμέλια, την υποστήριξη ώστε το παιδί του να ανακαλύψει σε τι είναι καλό και σε τι όχι, τι του αρέσει και τι αποστρέφεται. Το εμψυχώνει και του δείχνει εμπιστοσύνη ότι ναι, μπορεί να καταφέρει ό,τι βάλει στο μυαλό του. Τα παιδιά λατρεύουν να δοκιμάζουν και να πειραματίζονται, έχουν αυτήν την έμφυτη περιέργεια και χαρά  να αποκτούν καινούριες εμπειρίες. (Άλλο ένα μπόνους του να είσαι γονιός, ξαναζείς την παιδική σου ηλικία και χαίρεσαι με ό,τι σε έκανε χαρούμενο σαν παιδί-κάτι που χάνει κανείς με την ενηλικίωση).

Ο παντογνώστης γονιός, ο αδιάφορος γονιός, ο υπερπροστατευτικός γονιός, ο τέλειος γονιός έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον αληθινό, τρυφερό, ανοιχτό γονιό που συζητά, ακούει και αντιμετωπίζει ανεκτικά το παιδί του, γιατί ακριβώς έχει αποδεχτεί την μοναδικότητα του βλασταριού του με την ξεχωριστή ιδιοσυγκρασία και ρυθμό. Ο τέλειος γονιός φαντάζει περισσότερο σαν κατάρα παρά σαν ευλογία, ακριβώς επειδή είναι ψεύτικος και στερείται μοναδικότητας. Με συγκέντρωση, θετική σκέψη, ενθάρρυνση και σεβασμό στην προσπάθεια, τη δική μας και τη δική των παιδιών μας, ας απολαύσουμε αυτό το όμορφο ταξίδι, με τις χαρές και τις δοκιμασίες, για όσο διαρκέσει και ας ονειρευτούμε με τα μικρά μας, όπως κάναμε κι εμείς κάποτε.