Ηλιάννα Πεσσάρη
Ψυχολόγος, ειδικευμένη στη βιωματική ψυχοθεραπεία μέσω ψυχοδράματος | Καθηγήτρια Yoga

Η σύγκριση του εαυτού μας με άλλους είναι μία πολύ δύσκολη λειτουργία που πολλοί από μας έχουμε μέσα μας. Συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους σε όλα τα επίπεδα και αυτή η σύγκριση μπορεί να συμβαίνει συνέχεια χωρίς να το παρατηρούμε καν.

Ας στρεψουμε την προσοχή μας για λίγο στην εσωτερική διαδικασία των σκέψεων μας. Τι παρατηρούμε; Μήπως είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση να μας “πιάσουμε” σε κάτι που νιώθουμε ότι δεν λειτουργεί καλά μέσα μας, σε κάτι που πιστεύουμε ότι οι υπόλοιποι γύρω μας το κάνουν καλύτερα, σε κάτι που πιστεύουμε ότι υστερούμε;

Συνήθως η σύγκριση γίνεται για να μας μειώσει. Συγκρίνουμε τον εαυτό μας σε αυτά τα σημεία που νιώθουμε ότι δεν τα πάμε καλά σε σχέση με τον περίγυρο, σε σχέση με το πως το κάνουν οι άλλοι ή ακόμα και σε σχέση με αυτό που νομίζουμε ότι περιμένουν οι άλλοι από μας ή μπορεί και όντως να το περιμένουν από μας.  Θεωρούμε τον εαυτό μας ανεπαρκή, λειψό. Επικεντρωνόμαστε σε αυτό που θεωρούμε ανεπαρκές και λίγο.

Αυτό σχετίζεται με τον ρόλο που πολλοί από μας έχουμε μέσα, αυτόν του καλού παιδιού που προσπαθεί συνεχώς να ανταποκριθεί στους άλλους και στην πραγματικότητα γύρω. Σχετίζεται με μία συνεχή υπερπροσπάθεια μας να ικανοποιούμε τους άλλους, με έναν αγώνα να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο και να είμαστε αποδεκτοί.

Βαθύτερα δείχνει ένα “τραύμα” παλιό, αναφέρεται σε μία παλιά ανασφάλεια μας, σε μία αίσθηση ότι δεν είμαστε οκ αλλά όλοι οι άλλοι γύρω μας είναι. Βάζουμε τον εαυτό μας σε μία θεση χαμηλότερη ή βάζουμε τους άλλους σε μία θέση υψηλότερη.

Η σύγκριση μπορεί να λειτουργεί και από την αντίστροφη πλευρά. Μπορεί να συγκρίνουμε τον εαυτό μας και να βγαίνουμε καλύτεροι από τους άλλους, μπορεί να θέλουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι τα καταφέρνουμε καλύτερα, ότι στεκόμαστε καλύτερα, ότι αποδίδουμε καλύτερα από τους γύρω μας. Αυτό μας οδηγεί στον ανταγωνισμό, που μπορεί να εκφράζεται μέσα στις σχέσεις μας ή και όχι. Αυτός ο ανταγωνισμός μπορεί να συμβαίνει μόνο μέσα μας.

Όπως και να χει, καμία σύγκριση δεν είναι δίκαιη και δεν έχει μέσα της αυτοφροντίδα. Θέλω να αναπτύξω την ιδέα ότι όλοι είμαστε οκ, και εγώ και εσύ, και κινούμαστε στο φάσμα της ισοτιμίας.

Όλοι έχουν τον δικό τους δρόμο, τις δικές τους αποσκευές και την δική τους πορεία. Κανένας δεν είναι ίδιος με τον άλλον, όμως όλοι είμαστε ίσοι, όλοι νιώθουμε τα ίδια μέσα σε διαφορετικές συνθήκες. Τα συναισθήματα είναι οικουμενικά και είναι για όλους τα ίδια. Δεν κάνουν διακρίσεις. Όλοι έχουμε αποσκευές και πληγές και δυσκολίες όπως και όλοι έχουμε φωτεινά σημεία, ταλέντα και μοναδικότητες. Ο καθένας είναι σημαντικός για αυτό που είναι.

Αν δούμε τον κόσμο έτσι, τότε έχουμε περισσότερο χώρο να είμαστε όπως είμαστε, περισσότερη αποδοχή. Κανένα λουλούδι δεν συγκρίνει τον εαυτό του με το διπλανό. Το κάθε λουλούδι είναι μοναδικό και ακολουθεί τη δική του διαδρομή προς την άνθιση!




Κεντρική φωτογραφία: Photo by Eugenia Maximova on Unsplash