Χτυπάει το ξυπνητήρι το πρωί και, πέρα από την αντικειμενική δυσκολία του να αφήσεις τα ζεστά σου σκεπάσματα και να ετοιμαστείς για τη δουλειά, νιώθεις ένα βάρος στο στήθος, μία άρνηση του κορμιού να κάνει οποιαδήποτε κίνηση προς τη ντουλάπα και να ξεκινήσεις να ντύνεσαι και να στολίζεσαι με την αμφίεση της δουλειάς, έχεις μια αίσθηση σαν να πρέπει να πας σε καταναγκαστικά έργα, συνειδητοποιείς όσο ανοίγει το μάτι ότι το ίδιο έργο θα ξαναπαίξει, πάλι θα υποστείς ανθρώπους που απεχθάνεσαι, ξανά -για μία ακόμη μέρα της ζωής σου, ξέρεις, από αυτές που τελειώνουν σιγά σιγά, και εσύ τις σπαταλάς σε μια ρουτίνα ανυπόφορη- θα ζήσεις έναν χιλιοπαιγμένο, καθ΄όλα προβλέψιμο σενάριο. Μάλλον όχι και ο ιδανικό τρόπος να ξεκινάς της μέρα σου, δε συμφωνείτε;

“Δε μου αρέσει το επάγγελμά μου”, “Δεν αντέχω το χώρο εργασίας μου”, “Μισώ αυτό που κάνω και το περιβάλλον που εργάζομαι”, “Σιχαίνομαι τους συναδέλφους μου”. Δυστυχώς, εδώ και πολύ καιρό, είναι φράσεις που ακούω όλο και πιο συχνά από ανθρώπους γύρω μου (πολλές τις έχω πει και έχω πει και εγώ η ίδια). Και ξέρετε, αν σκεφτείτε ότι μιλάμε τη δουλειά μας, όπου περνάμε πάνω από τη μισή μας μέρα, για τους συναδέλφους, τους ανθρώπους που τους βλέπουμε ίσως και περισσότερο από την οικογένειά μας, για ένα αντικείμενο που θα έπρεπε να μας ενθουσιάζει, να μας κάνει να νιώθουμε δημιουργικοί και χαρούμενοι, αυτή η -όχι παραίτηση- αλλά αποστροφή είναι πραγματικά τραγική… Και, όμως, όσο τραγική και αν είναι, είναι μια πραγματικότητα, η οποία μάλιστα μας κάνει δυστυχισμένες, και αυτό από μόνο του είναι ένα καμπανάκι ότι ήρθε η ώρα κάτι να κάνουμε, κάτι να αλλάξει.

Ξέρω, καταλαβαίνω, σας νιώθω ότι στο άκουσμα και μόνο της λέξης “αλλαγή” και όλων όσων φέρνει μαζί της σας πιάνει φόβος, πανικός. Και εμένα το ίδιο, ίσως όμως πολύ λιγότερο από παλιότερα, μια που πλέον έχω συνειδητοποιήσει, αποδεχτεί, κάνει κομμάτι μου το ότι καμιά εξέλιξη, τίποτα καλύτερο δεν θα έρθει στη ζωή μου αν δεν αποφασίσω να κάνω αυτές τις μικρές ή μεγάλες αλλαγές. Και ξέρω πολύ καλά επίσης, ότι ο φόβος της απόφασης της αλλαγής δεν προέρχεται μόνο από μέσα μας, αλλά και από το πως περιμένουμε ότι θα αντιδράσουν οι -καλοπροαίρετοι κατά τα άλλα- γύρω μας, οι οποίοι ακόμη πιο φοβισμένα, τρομοκρατημένα θα έλεγα, τις περισσότερες φορές θα αντιδράσουν σαν να πρόκειται να αλλάξουμε τη δική τους ζωή και ισορροπία, την πραγματικότητα όπως τη ξέρουν και τη θέλουν (ή μήπως περί αυτού πρόκειται;;) και συχνά θα προσπαθήσουν να μας μεταπείσουν με απόψεις και παραινέσεις που πολύ εύκολα λέγονται από όσους είναι έξω από το χορό “Μην κάνεις καμιά επιπολαιότητα, που θα βρεις άλλη δουλειά”, “Μα σε πληρώνουν στην ώρα σου”, “Μην αντιδράς εγωιστικά”, “Μα έχεις σταθερότητα”, “Φάση είναι θα περάσει”.

Εσείς, όμως, ξέρετε την αλήθεια, τη ζείτε κάθε μέρα. Ξυπνάτε και περνάτε μια καθημερινότητα νιώθοντας ότι δεν αξίζετε αυτή αυτή την κατάσταση, νιώθετε εγκλωβισμένη -έχουν βοηθήσει και όλες οι απόψεις που αναφέραμε παραπάνω από συγγενείς και φίλους που δεν έχουν τελικά ιδέα για το ποια είστε, το τι θέλετε και το τι αξίζετε-, περνάτε άυπνες νύχτες να σκέφτεστε πώς θα απεγκλωβιστείτε από μια δουλειά μέσα από την οποία βιοπορίζεστε με πολύ όμως ψυχικό κόστος, όμως νιώθετε ότι δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή εναλλακτικές. Και, όμως η λύση δεν είναι κάθε πρωί να ελπίζετε να πέσετε σε κίνηση για να αργήσετε λίγο παραπάνω, να μετράτε τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα για να γυρίσετε στο σπίτι, να προσπαθείτε να μην σας αφορούν όσα συμβαίνουν στο τοξικό περιβάλλον εργασίας σας.

Σκεφτείτε την ψυχική σας υγεία και την ποιότητα ζωής που θέλετε. Κανείς δεν αξίζει να εργάζεται σε μία δουλειά στην οποία δεν έχει προοπτικές, αδικείται, είναι το περιβάλλον τοξικό, οι άνθρωποι αντιεπαγγελματίες, περνά τη μισή του μέρα στο αυτοκίνητο ή το μετρό για να φτάσει, δεν έχει προσωπικό χρόνο ή είναι ψυχικά εξαντλημένος για να τον απολαύσει, πόσο μάλλον όταν υπάρχει συνδυασμός των παραπάνω. Δεν είναι τυχαίο ότι έρευνες δείχνουν πως αυτή η κατάστασης παρατεταμένης δυσαρέσκειας με την εργασία και το άγχος, η απογοήτευση, το αίσθημα ματαίωσης που συνεπάγονται έχουν επίπτωση όχι μόνο στη υγεία μας, αλλά και στις οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις.

Βεβαίως, εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, καμιά δουλειά δε μπορεί να μας προσφέρει κάθε μέρα, 365 μέρες το χρόνο, για όλα τα χρόνια της εργασιακής μας ζωής αυτή την αίσθηση της πληρότητας, του ενθουσιασμού, της δημιουργίας, να μας κάνει να ανυπομονούμε να σηκωθούμε κάθε πρωί από το κρεβάτι μας για να ασχοληθούμε με το αντικείμενο που έχουμε επιλέξει. Και, βέβαια, οι συναδελφικές σχέσεις δεν είναι πάντα εύκολες, καθώς όπου υπάρχει ανταγωνισμός , συμφέρον, διαφορετικοί χαρακτήρες οι άνθρωποι βγάζουν πολλές φορές τον χειρότερο εαυτό τους. Όλα αυτά είναι λογικά και αναμενόμενα, τι συμβαίνει όμως όταν δεν είναι παροδικά, αλλά αποτελούν μία παγιωμένη κατάσταση, μία βασανιστική καθημερινότητα η οποία συνεχίζεται για μήνες, ακόμη και χρόνια;

Ζούμε για να βιοποριζόμαστε, όμως η ψυχική μας υγεία είναι πιο σημαντική από οποιοδήποτε οικονομικό όφελος. Και επειδή, όλοι έχουμε υποχρεώσεις και ευθύνες, το μόνο συνετό που μπορούμε να κάνουμε -όχι, δεν είναι υπομονή εις βάρος της υγείας μας σε ένα περιβάλλον που μας αρρωσταίνει- είναι να οργανώσουμε με σύνεση και μεθοδικότητα το δικό μας σχέδιο διαφυγής. Η λύση είναι να τολμήσουμε, έχοντας ένα σωστά δομημένο πλάνο, την αλλαγή, το επόμενο βήμα στη ζωή και την καριέρα μας.

Καταρχάς σκεφτείτε πόσο σοβαρή είναι μέσα σας η απογοήτευση από τη δουλειά. Μήπως είναι κάτι που αν το συζητήσετε με τους προϊσταμένους σας και εκφράσετε τη δυσαρέσκειά σας μπορεί να διορθωθεί; (πχ να πείτε ευθέως ότι θεωρείτε πως αμείβεστε πολύ λιγότερο σε σχέση με τα προσόντα σας, να ζητήσετε να αναλάβετε πιο ενδιαφέροντα projects ή, ακόμη, και να ζητήσετε να αλλάξετε αντικείμενο). Αυτές οι αλλαγές, μπορεί να σας δώσουν μία νέα προοπτική και καθημερινότητα.


Βρείτε τι είναι αυτό που πραγματικά σας αρέσει και σας παθιάζει στη ζωή και κάντε όλα τα απαραίτητα βήματα για να το κατακτήσετε (ίσως πρέπει να γραφτείτε μετά τη δουλειά σε κάποιο σεμινάριο για να μάθετε κάποια καινούριες δεξιότητες, ίσως να δουλέψετε κάπου εθελοντικά για την εμπειρία, να ξεσκονίσετε εκείνες τις γνώσεις που είχατε αποκτήσει πριν χρόνια ). Μη φοβάστε, το πρώτο βήμα είναι το πιο δύσκολο.

Δικτυωθείτε, βρείτε ανθρώπους έξω από τη δουλειά σας, είτε από τον ίδιο κλάδο είτε με εντελώς άλλα ενδιαφέροντα και αντικείμενο και αποκτείστε νέα ερεθίσματα, ανοίξτε τον κύκλο σας. Ίσως οι νέοι άνθρωποι που θα γνωρίσετε να είναι και αυτοί που θα σας εμπνεύσουν ή, ακόμη, και βοηθήσουν για το επόμενο επαγγελματικό σας βήμα.

Σε όλη τη διάρκεια που είστε σε αυτό το μεταβατικό στάδιο, μην ξεχνάτε να κάνετε αποταμίευση από τα εισοδήματα που έχετε από την τωρινή σας εργασία, γιατί μπορεί να τα χρειαστείτε στο νέο σας ξεκίνημα. Κυρίως, όμως, για όσο διάστημα παραμείνετε στην υφιστάμενη δουλειά προσπαθήστε να μην εμπλέκεστε συναισθηματικά, να τα βλέπετε όλα από απόσταση και ψυχρά για να μην έχουν τη δύναμη να σας επηρεάσουν, και πάνω από όλα να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας το σχέδιό σας, αυτό για το οποίο κάνετε υπομονή και δουλεύετε για να το επιτύχετε .

Πάνω από όλα, όπως ισχύει για όλες τις αποφάσεις στη ζωή μας, εμπιστευτείτε τον εαυτό σας, κάντε τον εσωτερικό σας διάλογο, δώστε βάση στη διαίσθησή σας. Είναι οι καλύτεροι σύμβουλοι, ποιος άλλος ξέρει εσάς και τις ανάγκες σας καλύτερα;

Φτιάξτε το δικό σας σχέδιο απεγκλωβισμού από μια εργασιακή σχέση και πραγματικότητα που δεν σας γεμίζει, δεν σας εκφράζει, δεν σας αξίζει. Κάντε μικρά βήματα κάθε μέρα προς τη ζωή και τις επιλογές που πραγματικά θέλετε εσείς -κανένας άλλος- για τον εαυτό σας, και να είστε σίγουρες ότι η στιγμή που θα κλείνετε τον υπολογιστή του γραφείου έχοντας στείλει αυτό το farewell μήνυμα που έχετε γράψει εδώ και καιρό, δεν θα είναι πολύ μακριά…



Κεντρική φωτογραφία: Nick Morrison on Unsplash