Άννα Σκουλαρίκη
A story to tell…

Τα όνειρα μου όταν γινόμουν 18, πολλά και μεγαλεπίβολα. Ήμουν 18 και είχα όλη τη ζωή μπροστά μου και ήμουν για τα πάντα ικανή. Parties, φιλίες, έρωτες, καριέρα, γάμος με τον one-and-only, 3 παιδάκια να παίζουν χαρούμενα στον κήπο, διακοπές στα πιο απάτητα μέρη του κόσμου. Και ναι, τα πιο πολλά από τα παραπάνω, έγιναν πραγματικότητα. Ένα όμως δείχνει να έχει στοιχειώσει για τα καλά, και το μεγάλο project δεν ξεκολλάει για να απογειωθεί. Στοίχειωσε το όνειρο της πλήρους ανεξαρτησίας. Meaning, ένα σπίτι για τον εαυτό μου. Στο οποίο, κάθε βράδυ που θα γυρνούσα κατάκοπη από τα ups and downs της ζωής, θα στοίβαζα εκεί μέσα όλες τις ελπίδες και απογοητεύσεις μου. Ένας χώρος δικός μου, διαμορφωμένος από τα χρώματα και τα σχήματα της ψυχής μου. Όχι μόνο δεν κατάφερα να δημιουργήσω το “ναό” μου, μα εξακολουθώ και ζω ακόμα με τους γεννήτορες μου. Για σκέψου;… 40 χρόνια κάτω από την ίδια στέγη με ανθρώπους αγαπημένους μεν, αλλά και, πια, γερασμένους. Τουτέστιν, συγκατοικώ με δύο Έλληνες συνταξιούχους όπου η μουρμούρα από την κοινωνική αδικία που αισθάνεται ο μέσος ηλικιωμένος στην Ψαροκώσταινα, πάει σύννεφο! Σα να μη μου έφτανε η έλλειψη ιδιωτικότητας που βιώνω, plus τα άγχη και τις αγωνίες της γενιάς μου, μιας γενιάς που ακόμα ψάχνει να βρει τι της φταίει, έχω και τις φοβίες των συγγενικών μου ΚΑΠΗ!

Αλλά…Μήπως γίνομαι και εγώ μια ηλικιωμένη στα τελευταία μου νιάτα και κάνω όλο παράπονα; Για μια στιγμή να το πάρω αλλιώς:

Μοιράζομαι τα έξοδα ενός νοικοκυριού

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, η διατήρηση ενός γεμάτου ψυγείου και ενός ζεστού καλοριφέρ, μοιάζει με φαντασίωση. Στη δική μου περίπτωση όμως, όπου στο σπιτικό μας μπαίνουν 3 εισοδήματα, είναι σαφώς πιο διαχειρίσιμη. Όταν έρχεται η ρομαντική ώρα να χωρίσουμε τα χρήματα σε μικρά βουναλάκια για να πληρωθούν οι μηνιαίοι λογαριασμοί, τσοντάρουμε όλοι. Λίγο εγώ, λίγοι οι γονείς μου, καταφέρνουμε να αποπερατώσουμε τις μηνιαίες υποχρεώσεις που βγάζει ένα σπίτι με 5 άτομα (βλέπεις,  γέννησα εκείνα τα παιδάκια που ονειρευόμουν στα 18 μου, και τώρα παίζουν χαρούμενα στον κήπο μαζί με το σκύλο-ακόμα όμως ψάχνω τον One-and-only).

Συντροφιά και ασφάλεια

Ένα ακόμα θετικό που μπορώ να εντοπίσω στη συμβίωση με τους δικούς μου, είναι η συντροφιά και η ασφάλεια που μου προσφέρουν. Αν και η ασφάλεια είναι μάλλον ουτοπική (εγώ τους προστατεύω πια και όχι αυτοί εμένα), η συντροφιά είναι κάτι που, αν θα το έχανα, θα μου έλλειπε. Μαζοχίστρια θα μου πείτε, αλλά νομίζω ότι οι ώρες και οι στιγμές που νιώθω την ανάγκη να μείνω βυθισμένη στη μοναξιά μου, είναι αρκετά λιγότερες από αυτές που έχω ανάγκη να επικοινωνήσω με κάποιον ενήλικα. Έστω και για έναν γρήγορο τσακωμό να ξεδώσω, βρε παιδί μου! Άσε που άλλες φορές με πιάνουν και ευαισθησίες μου, ως άλλη Καιτούλα Γαρμπή, και τρέχω το μυαλό μου μπροστά στο χρόνο, όταν η μαμά και ο μπαμπάς μου δε θα βρίσκονται πια στο μάταιο τούτο κόσμο. Αυτή και μόνο η σκέψη με κάνει να υπομένω στωικά τα δυνατά decibels του Τροχού της Τύχης κάθε απόγευμα καθημερινής και να δείχνω άκρατη επιείκεια για τα μισοπλυμένα πιατικά της μάνας μου που τα έχει βαφτίσει “μόλις τα έπλυνα, καθαρά είναι.”

Free Babysitting 24/7

Μια από τις πιο δύσκολες αποστολές μιας μητέρας, είναι να βρει μια γυναίκα να της “κρατάει” τα παιδιά όταν αυτή δουλεύει. Αυτή η γυναίκα θα πρέπει να έχει ένα σωρό καλά, σπίτι μας θα μπει. Να είναι έμπιστη, να αγαπάει τα παιδιά, να κάνει καμιά δουλειά στο σπίτι, να κουτσομαγειρεύει καμιά φορά, να είναι Ελληνίδα (γιατί εμείς έτσι τις προτιμάμε τις νταντάδες-και ας μεγάλωσα εγώ με ξενόγλωσσες baby-sitters), να μην τα κακομαθαίνει ή καλομαθαίνει να, να, να…

Που να βρεθεί τέτοιος θησαυρός; Πουθενά. Εκτός και αν έχει τον τίτλο ΓΙΑΓΙΑ. Εγώ λοιπόν, αυτή τη γυναίκα-ΓΙΑΓΙΑ την έχω στο σπίτι μου (για να ακριβολογώ, αυτή με έχει στο σπίτι της). Μου δίνει τη δυνατότητα να πηγαίνω στη δουλεία μου με μία λιγότερη ανησυχία στο κεφάλι. Ξέρω ότι τα παιδιά μου μένουν πίσω με έναν άνθρωπο που τα αγαπάει και τα πονάει – και ας τα κακομαθαίνει που και που. Μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω 30’ γυμναστική ημερησίως χωρίς να έχω τα ζωντόβολα να χοροπηδάνε σα Ζουλού πάνω στο yoga mat μου, και όσο περνάει ο καιρός και τα κουτσούβελα μου όλο και λιγότερο με χρειάζονται, έχω την άνεση να ξεκλέψω κάποιο βραδάκι ώστε να απολαύσω τις φιλεναδίτσες μου και τα κοκτέιλς μου. Όλα αυτά τα μπορώ, γιατί υπάρχει η συμβίωση με τη μαμά μου.

Αυτά απαριθμώ και φτάνω στο συμπέρασμα οτι μάλλον βρίσκομαι σε πιο προνομιούχα θέση από τους ολοκληρωτικά ανεξάρτητους. Η ζυγαριά δείχνει πως δεν είμαι η looser της ζωής που πολλές φορές μου καταλογίζω. Η πολλή αυστηρή κριτική στον εαυτό μου, με έκανε ουκ ολίγες φορές να αισθάνομαι λειψή απέναντι στους έτερους της ηλικίας μου. Αντιθέτως, έμαθα να αλλάζω τον τρόπο σκέψης μου, προς τη φωτεινή πλευρά του “σπιτιού”. Και μπορεί να μην έχω καταφέρει ακόμα να είμαι η πρωταγωνίστρια μιας αμερικάνικης οικογενειακής χιουμοριστικής κομεντί όπου όλα είναι μέλι-γάλα, αλλά τα οφέλη που έχω αποκομίσει από τη μεσογειακή-βαλκανική τύπου οικογένεια μου, φτάνουν και παραφτάνουν. Μη σας πω οτι με σώσαν κιόλας από πιο σκληροπυρηνικές καταστάσεις που δύσκολα θα έβρισκα τη έξοδο.

Αν βρίσκεστε και εσείς σε παρόμοια με τη δικιά μου θέση, χαρείτε την παρατεταμένη εφηβεία σας! Βάζω στοίχημα ότι η ζηλευτά νεανική μας εμφάνιση, οφείλεται κατά πολύ στη συμβίωση με τους γονείς μας! Αιώνιοι έφηβοι μπορεί όχι, αλλά let go and enjoy the ride χωρίς τύψεις και ενοχές!  





Κεντρική φωτογραφία: Nazrin Babashova on Unsplash