Ολυμπία Κωνσταντινούδη
Addicted to writing about what i love the most

Πάντα με ονειρευόμουν ως “Super Μαμά”, ήμουν σίγουρη ότι έτσι ακριβώς θα γίνω. Το ξέρετε το πρότυπο, είναι η μαμά που κυκλοφορεί πάντα πανέμορφη, καλοχτενισμένη, ντυμένη στην τρίχα, με το κινητό στο ένα χέρι για να κλείνει τα deals εκατομμυρίων στη δουλειά (α! ξέχασα να σας πω, παίρνει και τη μία προαγωγή πίσω από την άλλη, ακόμη και χωρίς λόγο, έτσι γιατί της το χρωστάνε) και το χερούλι του καροτσιού στο άλλο να σπρώχνει το χαμογελαστό, ήσυχο βλαστάρι της που μόλις έφαγε όλο του το φαγητό αδιαμαρτύρητα, δεν λερώθηκε καθόλου, δεν γκρίνιαξε λεπτό (μη σου πω ότι ήταν έτοιμο να βάλει και τα πιάτα στο πλυντήριο και να σκουπίσει το τραπέζι από τα ψίχουλα). Και μέσα σε αυτή την εικόνα έρχεται να προστεθεί ο ευτυχισμένος και πάντα ικανοποιημένος σύζυγος που είναι γεμάτος χαμόγελα και φιλοφρονήσεις, η οικογένεια που ποτέ δεν έχει παράπονα ότι τους παραμελείς ή ότι δεν δίνεις σημασία στις συμβουλές τους (ήμαρτον 40 ετών έφτασα!), οι φίλοι που τους βλέπεις τακτικά και βγαίνετε στα πιο ωραία εστιατόρια χωρίς να κοιτάτε την ώρα, χωρίς να βαραίνουν τα μάτια από την εξουθένωση των υποχρεώσεων.

Να πάθω κατάθλιψη που τελικά δεν έγινα έτσι; Ή καλύτερα να μετρήσω τα χρόνια, τις μέρες, τους μήνες, που έχασα το μέτρημα στις ατέλειωτες ενοχές που ένιωθα ότι δεν τα καταφέρνω όλα τέλεια, ότι δεν είμαι αρκετή, ότι τα κάνω όλα μισά, ότι όλοι έχουν παράπονο από μένα; Σας διαβεβαιώνω, αγαπημένες μου φίλες, ότι οι ενοχές αυτές ήταν πολλές και για πολύ καιρό, μέχρι που αποφάσισα ότι όσο τις έχω μέσα μου, δεν θα μπορέσω ποτέ να τις διώξω μακριά μου. Και τι έκανα; Άλλαξα εγώ!

mother and kid
Photo by Paige Cody on Unsplash

Έβγαλα την κάπα της super ηρωίδας, της “ Super Μαμάς”

Την έστειλα πίσω να μείνει στο National City (μαζί με το Supergirl) και εγώ ξαναβρήκα τον δικό μου μοναδικό εαυτό. Αυτόν με τις αδυναμίες που προσπαθεί να ξεπεράσει, με την προσωπική ανάπτυξη που προσπαθεί να επιτύχει κάθε μέρα λίγο-λίγο, με την πίστη ότι -αν μη τι άλλο- κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί.

Σταμάτησα να συγκρίνω τον εαυτό μου

Δεν είμαι η μαμά των ταινιών του Hollywood, δεν είμαι η μαμά των διαφημίσεων απορρυπαντικών με το πουά φόρεμα και την κορδέλα στα μαλλιά, δεν είμαι καν η μαμά που συναντώ στο προαύλιο του σχολείου και φαίνεται να τα έχει όλα υπό έλεγχο. Άλλωστε ποιος είπε ότι και αυτή δεν φορά το προσωπείο που επέλεξε για να κρύψει από όλες εμάς την κούραση, την απελπισία, την ανασφάλεια, τις δικές της ενοχές; Είμαι το άθροισμα των δικών μου, προσωπικών μικρών μαχών, προκλήσεων και επιτυχιών της καθημερινότητας και, για αυτό, δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης.

Δεν συμμετέχω πλέον σε ανούσιες συζητήσεις

σχετικά με το πόσες ώρες άντεξες για να γεννήσεις το παιδί φυσιολογικά (ακόμη και αν οι γιατροί σε παρακαλούσαν να κάνεις καισαρική για το καλό και των δυο σας), για το πόσο θήλασες (δεν το θήλασες μέχρι τα 5 του, θέλεις να του μείνει ψυχολογικό; ), για το πόσο σωστές και καλές είναι οι μανάδες που εγκαταλείπουν τη δουλειά τους και τα όνειρά τους για το μεγάλωμα των παιδιών (δηλαδή εμείς που δεν το κάναμε είτε από οικονομική ανάγκη είτε επειδή λυπηθήκαμε όλα τα όνειρα και την προσπάθεια να σταθούμε μόνες μας στα πόδια μας, είμαστε τόσο καταδικαστέες, θα μεγαλώσουμε παιδιά ψυχολογικά ασταθή, συναισθηματικά ρημαγμένα; ). Αυτά, και τόσες ατελείωτες ακόμη συζητήσεις, που μας οδηγούν στο να αμφισβητούμε την κάθε κίνηση και επιλογή μας, τις έχω αποκλείσει. Και ξέρετε κάτι; Από τη στιγμή που δεν συμμετέχω σε οτιδήποτε μπορεί να με επηρεάσει αρνητικά και να με βάλει σε δεύτερες σκέψεις, η αισιοδοξία μου, η εμπιστοσύνη στις επιλογές μου έγινε δυνατότερη από ποτέ.

Δεν μετράω τον χρόνο που περνώ με το παιδί μου με τα λεπτά,

αλλά με τα γέλια και τις κουβέντες που ανταλλάσσουμε. Ο χρόνος που περνάμε μαζί καθημερινά, μπορεί να μην είναι ατελείωτος, αλλά είναι πραγματικά ποιοτικός, είναι οι στιγμές που μαθαίνουμε ο ένας τον άλλο, μεγαλώνουμε μαζί, δυναμώνουμε έναν δεσμό που θα διαρκέσει ότι και αν συμβεί.

Έχω αλλάξει τον εσωτερικό μου μονόλογο

Δεν τιμωρώ τον εαυτό μου για τα πράγματα που δεν κάνω τέλεια, τον επιβραβεύω για την προσπάθεια που καταβάλει, του μιλάω όμορφα, ενθαρρυντικά, τον χειροκροτώ για τις μικρές καθημερινές νίκες, τον παρηγορώ όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδίασα. Αναγνωρίζω πλέον ότι είμαι άνθρωπος, και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθώ για το καλύτερο.

Προσπαθώ να βρίσκω χρόνο και να κάνω πράγματα που με ευχαριστούν

Από το να χαλαρώσω κάνοντας ένα μπάνιο, χωρίς να επιτρέψω να με ενοχλήσει κανείς, μέχρι να βρω χρόνο να βγω για έναν καφέ με αγαπημένες μου φίλες, οι οποίες είτε περνάνε αντίστοιχη φάση ζωής είτε όχι, με αγαπούν, θα με ακούσουν, θα με καταλάβουν, αλλά και θα αποφορτιστούμε γελώντας για πράγματα τόσο πέρα από τη στενή καθημερινότητα. Θέλω το παιδί μου να με βλέπει να περνώ χρόνο κάνοντας πράγματα για τον εαυτό μου, να μην νιώθει ότι πνίγομαι από μία καταπιεστική καθημερινότητα. Μόνο έτσι πιστεύω θα μάθει ότι αυτόν τον προσωπικό χρόνο, αυτή τη φροντίδα και την αποφόρτιση, όλοι τα χρειαζόμαστε για την ισορροπία μας, ώστε να μπορεί και το ίδιο να τα διεκδικήσει μεθαύριο στη ζωή του.

Πιστεύω ότι καμία μαμά σε αυτόν τον πλανήτη δεν έχει γλιτώσει, έστω για μία στιγμή, από αυτό το βασανιστικό ενοχικό συναίσθημα του “δεν είμαι αρκετή”, “δεν τα κάνω όλα αρκετά καλά”. Αν το σκεφτείτε, όμως, είμαστε πραγματικά υπεραρκετές, είμαστε υπέροχες γιατί, όχι μόνο κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, προσπαθούμε ακατάπαυστα να κάνουμε το πολύ παραπάνω. Και αυτό δεν έχει μονάδα μέτρησης, είναι συναίσθημα βαθύ, αυτό που αναπτύσσεται και υπάρχει για πάντα να ενώνει την καρδιά της μάνας με αυτή του παιδιού.