… το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης απογοήτευσης…

Καλά καταλάβατε. Η επιστροφή στην κανονικότητα ίσχυσε και για μένα, και την προηγούμενη Κυριακή βράδυ -μετά από 80 μέρες παραμονής στο σπίτι και τηλεργασίας- έβαλα το ξυπνητήρι να χτυπήσει στις 6.00 πμ. Όχι, δεν αποφάσισα να διερευνήσω τα οφέλη της πρωινής yoga, ούτε να φωτογραφίσω τα χρώματα της αυγής, έπρεπε απλά να ξυπνήσω για να επιστρέψω στο γραφείο. Σίγουρα, πολλοί θα προτρέξατε και θα σκεφτήκατε “Ωχ, τη γκρίνια θα αρχίσει πάλι για το πρωϊνό ξύπνημα, για το πήγαινε-έλα, τη δουλειά, την κούραση κλπ κλπ”. Και, όμως, κάνετε λάθος! Με χαρά αντιμετώπισα την επιστροφή μου, ειδικά από τη στιγμή που αυτό θα σήμαινε ότι επιτέλους θα βγάλω τις πιτζάμες και τις φόρμες που έχουν αρχίσει να κάνουν τρύπες από το πλύνε-βάλε, και θα δω και κανέναν ενήλικα για να ανταλλάξουμε και καμιά κουβέντα που δεν κινείται στην σφαίρα του playstation, των μαθημάτων, του τι θα φάμε το μεσημέρι (αλλά και το βράδυ), αν έχουμε κανένα γλυκό, τι δουλειές θα κάνω σήμερα στο σπίτι και άλλα τόσα ωραία και καθημερινά τα οποία τα χορτάσαμε όλες αυτές τις μέρες τις καραντίνας.

Ένα, όμως, θα σας πω. Η χαρά κράτησε λίγο, πολύ λίγο. Και αυτό για πολλούς λόγους, αστείους, καθημερινούς, μέχρι ουσιώδεις και βαθιά στενάχωρους. Πάνω από όλα, αυτό που δεν πρόβλεψα, είναι ότι βγαίνοντας έξω τίποτα δεν θα έχει αλλάξει, και κυρίως οι άνθρωποι και οι συμπεριφορές (οι οποίοι σαν να μην πήραν κανένα μήνυμα από όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση που ζήσαμε, όχι μόνο δεν συνειδητοποίησαν το πόσο εύθραυστα είναι όλα και μαζί και εμείς, όχι μόνο δεν έβαλαν σε μια σειρά τις αξίες και τις συμπεριφορές τους, αλλά αντίθετα, με ορμή και μένος που ποτέ πριν δεν είχα ξαναδεί βγήκαν να διεκδικήσουν και να πολεμήσουν για τα κεκτημένα που νιώθουν ότι τα χάνουν, για ένα status quo που δεν διανοούνται να αφήσουν να εξελιχθεί, για τη θέση και την εικόνα τους που τρέμουν και βγάζουν νύχια να περισώσουν).

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας τα δούμε με μία δόση χιούμορ (αυτό θα μας σώσει, σας το έχω πει πολλές φορές!). Διαπιστώσεις από την πρώτη μέρα στη δουλειά, λοιπόν, (και άλλες διαπιστώσεις που γέμισαν απογοήτευση τη μέρα μου) :

Το ξυπνητήρι δεν σταματά επειδή του το λες ή επειδή το στολίζεις με κοσμητικά. Πρέπει να πατήσεις το κουμπί, και δεν εννοώ το snooze.

Μετά από 80 μέρες στο σπίτι έχεις χάσει την αίσθηση του χρόνου στην πρωινή προετοιμασία. Απαγορεύεται πλέον το μπάνιο να διαρκεί πάνω από 10 λεπτά (σιγά μην κάνεις και scrub με φραγκόσυκο πρωί πρωί), για να προλάβεις να είσαι στην ώρα σου πρέπει κάθε σου κίνηση να ακολουθεί αυστηρό στρατιωτικό χρονοδιάγραμμα χωρίς νανοσεκόντ απόκλισης.

Φαντάζομαι να είσαι ρεαλίστρια και να μην θεώρησες ότι τα προ καραντίνας ρούχα ακόμη σου κάνουν. Και τώρα, 6.30πμ μπροστά από την ντουλάπα να πετάς το ένα ρούχο μετά το άλλο και να καταριέσαι το τέταρτο εκείνο προφιτερόλ που κάθε βράδυ έτρωγες μεταξύ του δεύτερου και τρίτου επεισοδίου (έτσι, επειδή σε είχε αγχώσει η πλοκή και έπεσε το σάκχαρο).

Τα πόδια σου από τις παντόφλες και τα καλτσάκια έχουν ξεσυνηθίσει τα ψηλά τακούνια και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γυρίσεις με φουσκάλες το βράδυ στο σπίτι. Έχε έτοιμο το ζεστό ποδόλουτρο, άκου που σου λέω.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν αποτελούν πια μόνο ταλαιπωρία, αλλά και ένα άγχος για αυστηρή τήρηση του τελετουργικού και πρωτοκόλλου συμπεριφοράς, μάσκας και αποστάσεων, τα οποία μάλιστα είναι υπό τη συνεχή επιτήρηση και κριτική του υπόλοιπου επιβατικού κοινού.

Οι συνάδελφοι δεν θα σε υποδεχθούν γεμάτοι χαρά για να πείτε τα νέα σας, τι τέλεια που περάσατε στο αναγκαστικό home spa, ποιες ταινίες netflix είδατε, αν τα πιάτα της Αργυρώς ή του Άκη σας πετύχαιναν καλύτερα. Είναι όλοι μουτρωμένοι, σκυθρωποί και κάτι διαφαίνεται στα μάτια και στη συμπεριφορά τους σαν κρυφή ατζέντα (βρε λες αυτοί να κατάστρωναν σχέδια και δολοπλοκίες σε όλη την καραντίνα, αντί να διαβάζουν βιβλία αυτοβελτίωσης και να χαλαρώνουν με μάσκα βερίκοκο στον καναπέ τους;)

Ο διευθυντής έχει έρθει με όρεξη (όχι με την καλή έννοια), με νευράκια, και με διάθεση για παιχνίδια του “ποιος είναι φέτος το αγαπημένο pet του αφεντικού;” και “πώς θα σε αγνοήσω και θα σε μειώσω για να σου σπάσω αυτή την χαρούμενη, ξεκούραστη έκφραση που απέκτησες μακριά μου και σε κάνω να νιώθεις ένα τίποτα που πρέπει να παλέψει για την εύνοιά μου;”.Α, μην ανησυχείς, έχει σκεφτεί πολύ στην καραντίνα, έτσι του πέρασε ο καιρός. Θα σε βάλει να σκουπίσεις και ταξινομήσεις τα ντουλάπια και το αρχείο 10ετίας, να φτιάξεις σε στοίβες αλφαβητικά τις business cards του, να του φτιάξεις και 3-4 παρουσιάσεις -στρατηγικές πάντα- για να βρίσκονται μη τυχόν και κάποιος τον καλέσει σε κανένα meeting και πάει με άδεια χέρια. Και μέσα σε όλα αυτά, η τοξικότητα που ξεχειλίζει θα σου γίνεται αντιληπτή κάθε φορά που θα προσπαθείς να πεις μια ιδέα και θα σε αγνοεί, κάθε φορά που θα μιλάει στους “αγαπημένους” του υπαλλήλους γυρίζοντας σου επιδεικτικά την πλάτη. Άξεστος, γελοίος ή απλά χειριστικός και δυστυχισμένος;

Επίσης, αν πέσεις σε μικροβιοφοβικό διευθυντή μη σου κάνει εντύπωση αν, αντί να δουλεύει, γυρίζει τα γραφεία με το απολυμαντικό ανά χείρας, ψεκάζει τα πάντα (μαζί και εσένα) και ελέγχει πόσες φορές έχεις σηκωθεί από την καρέκλα να πλύνεις τα χέρια σου.

Γυρίζοντας σπίτι συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Είσαι εξαντλημένη, θέλεις να φας και τα σκαμπώ, από τη μια γιατί είχες ξεμάθει σε ένα μόνο γιαουρτάκι όλη μέρα, από την άλλη από τα νεύρα σου (είπαμε, είμαστε ειλικρινείς. Η πίτσα σε συνδυασμό με το παγωτό σοκολάτα είναι παραδοσιακά αγχολυτικό). Και ξαφνικά συνειδητοποιείς, πόσα έχασες μέσα στην ημέρα που θα σε έκαναν τόσο χαρούμενη, μόνο και μόνο για να πας σε μία δουλειά που ούτε σε αναγνωρίζει, ούτε σε γεμίζει, αλλά αντίθετα σε κάνει να απορείς τι αμαρτίες πληρώνεις και τα περνάς όλα αυτά.

Δε φαντάζομαι να θέλεις μεσοβδόμαδα να πεις και καμιά κουβέντα με άνθρωπο στο τηλέφωνο, στο skype ή διά ζώσης; To να δηλώσεις ότι θέλεις να παρακολουθήσεις τη σειρά σου στο Netflix, θα με κάνει να πιστέψω ότι πραγματικά τρελάθηκες. Γρήγορα, βάλε το ξυπνητήρι στις 6.00πμ και κουκουλώσου για ύπνο, έχεις δουλειά αύριο!