Νάνσυ Τασιοπούλου
Εκπαιδευτικός – Καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας

Η σκέψη ότι τα σχολεία ανοίγουν από την ερχόμενη Δευτέρα έχει προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα σε γονείς και παιδιά. Υπάρχει αφενός μεν ανησυχία μήπως η παρουσία των παιδιών θα προκαλέσει εν δυνάμει περισσότερα κρούσματα, αφετέρου δε ανακούφιση -έως και αγαλλίαση σε μικρούς και μεγάλους- ότι οι μικροί μας φίλοι επιτέλους θα βγουν από το σπίτι και θα ξεκολλήσουν από τις οθόνες τους. Τα οφέλη της επιστροφής είναι πράγματι πολλά, αλλά πως θα συνηθίσουμε μια καινούρια πραγματικότητα μέσα στην καρδιά ενός δύσκολου και απαιτητικού χειμώνα;

Ούσα μητέρα δύο αγοριών στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, παρατηρώ ότι τα παιδιά μου δε βλέπουν την ώρα να ξαναγυρίσουν στο σχολείο τους. Όχι μόνο θα ξαναβρούν τους φίλους τους, θα παίξουν και θα ξαναζήσουν την εξ επαφής επικοινωνία με τους δασκάλους τους, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι θα γυρίσουν πίσω στο παλιό τους πρόγραμμα που τους έδινε μια καλύτερη αίσθηση ισορροπίας στη ζωή τους. Το σχολείο είναι κάτι παραπάνω από ένα κτίριο, είναι τόπος χαράς, μάθησης, συναλλαγής και επικοινωνίας, είναι μια εμπειρία ζωής, που αν είναι τυχερός κανείς και έχει καλές αναμνήσεις, θα ανατρέχει πίσω στα σχολικά του χρόνια με χαρά και νοσταλγία. Το σχολικό κτίριο θα αποτελεί σημείο αναφοράς μιας συγκεκριμένης εποχής που, όπως και να το κάνουμε έχει συγκεκριμένη αρχή και τέλος. Παρά το γεγονός ότι η εμπειρία των παιδιών μου από τα διαδικτυακά μαθήματα ήταν εξαιρετική, μιας και το σχολείο που πηγαίνουν αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από έτοιμο για τη διεξαγωγή της τηλεκπαίδευσης,  είναι σημαντικό να νιώσουν τη φυσική παρουσία των εκπαιδευτικών και συμμαθητών τους και να βιώσουν πάλι όλες αυτές τις λεκτικές και μη εμπειρίες που διαμορφώνουν τη σχολική ζωή. Ένα αστείο, μια ιστορία, ένας διάλογος, ένα νεύμα, ένα βλέμμα, πράγματα τα οποία χάνονται μέσα στο διαδίκτυο.


Η τάξη δεν είναι παρά μια μεγάλη ομάδα με τις όποιες  δυσκολίες της αλλά και τις αμέτρητες χαρές της, που δυστυχώς καμία τηλεκπαίδευση δεν μπορεί να αντικαταστήσει.

Ωστόσο, η επιστροφή αυτή πρέπει να μας βρει προετοιμασμένους γονείς και παιδιά. Προετοιμασμένους ότι ο κίνδυνος δεν έχει περάσει και πρέπει όλοι να προσέχουμε. Μαζί με τα σχολικά είδη, προσθέτουμε στις τσάντες μάσκες και αντισηπτικά, και παραινούμε για αποστάσεις ακόμα και τα μικρά παιδάκια. Όσο δύσκολο κι αν αυτό φαίνεται, ο μόνος τρόπος να συνηθίσουμε  και να αποδεχτούμε, μικροί και μεγάλοι, τη νέα κανονικότητα μέσα στον χειμώνα χωρίς πολλές  περιστροφές,  είναι ο διάλογος με τα παιδιά μας.

Θα ήταν καλό να συζητήσουμε μαζί τους πώς τους φαίνεται αυτή η επιστροφή και τι δυσκολίες ή χαρές περιμένουν να ζήσουν. Πώς ξεπερνάμε αυτές τις δυσκολίες και πώς βρίσκουμε το θάρρος να σκεφτόμαστε θετικά ότι θα βγούμε δυνατότεροι από αυτήν την εμπειρία. Η καθημερινή συζήτηση με τα παιδιά μάς φέρνει πιο κοντά τους και έτσι μπορούμε πιο εύκολα να απαλύνουμε τυχόν προβληματισμούς τους και να τα ενισχύσουμε ανάλογα. Είναι σημαντικό επίσης οι απαιτήσεις μας να είναι ανάλογες της κατάστασης, μιας και τα παιδιά έχουν χάσει σημαντικό χρόνο από τις δραστηριότητές τους οι οποίες τους έδιναν τη δυνατότητα να εκτονώνονται. Ας είμαστε επιεικείς μαζί τους αλλά και με τον εαυτό μας ότι προσπαθούμε για το καλύτερο κι έχοντας στο μυαλό μας ότι το πιο σημαντικό είναι η υγεία όλων μας και μετά η σχέση μας με την οικογένειά μας.

Ο Αινστάιν έλεγε πολύ πετυχημένα ότι η ευφυία κάποιου φαίνεται και από την ικανότητά του να προσαρμόζεται στις αλλαγές. Έχοντας αυτό υπόψιν, ας είμαστε δυνατοί κι αισιόδοξοι ότι όλα θα πάνε καλά και ότι μπορούμε  να διαχειριστούμε δυναμικά τις προκλήσεις της εποχής. Μπορούμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα και να δώσουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας.

Καλή χρονιά, καλή αρχή, με υγεία και δύναμη!


Κεντρική φωτογραφία: Megan Soule on Unsplash