Ηλιάννα Πεσσάρη
Ψυχολόγος, ειδικευμένη στη βιωματική ψυχοθεραπεία μέσω ψυχοδράματος | Καθηγήτρια Yoga

Χρειαζόμαστε τον ορίζοντα για να δημιουργήσουμε, χρειαζόμαστε το παρόν για να υπάρχουμε αλλά και το παρελθόν για να μαθαίνουμε. Χρειαζόμαστε και τα τρία αυτά χρονικά πλαίσια, τόσο όσο το καθένα, για να μπορούμε να υπάρχουμε. Οτιδήποτε από αυτά υπερλειτουργεί ή είναι περισσότερο απ’ όσο μας χρειάζεται δημιουργεί ανισορροπία.

Τον τελευταίο χρόνο, λόγω των κοινωνικών συνθηκών, ζούμε σε ένα συνεχόμενο παρόν με μικρές καθημερινές επισκέψεις στο παρελθόν. Η ρευστότητα, το άγνωστο, ο συνεχόμενος φόβος μας επαναφέρουν στο τώρα, σε όλα όσα τώρα έχουμε, σε όλα όσα τώρα συμβαίνουν.

Από τη μία μπορώ να αναγνωρίσω τη σημασία του παρόντος: ναι όντως! είναι το μόνο που έχουμε και μπορούμε να ελέγξουμε πραγματικά, έχουμε αυτή τη στιγμή, αυτό το λεπτό, αυτή τη μέρα. Από την άλλη, νιώθω ότι αυτό το τώρα στο οποίο αναγκαστικά ζούμε στερεί τον ορίζοντα. Στερεί από μας τα όνειρα, και τον σχεδιασμό. Φέρνει έναν εγκλωβισμό μέσα στη στιγμή.

Χρειαζόμαστε σαν άνθρωποι, και τον ορίζοντα, να κοιτάμε μπροστά και να μπορούμε να ονειρευόμαστε. Χρειαζόμαστε χώρο για να απλωνόμαστε προς το μέλλον με αφετηρία το παρόν.

Σαν τα δέντρα από το κορμό απλώνουμε τα κλαδιά μας μακριά και γι αυτό χρειαζόμαστε χώρο.

Χωρίς χώρο όλα σιγά σιγα σφίγγουν, μικραίνουν, κλείνονται προς τα μέσα, εσωτερικεύονται. Η ενέργεια μας μειώνεται και στρέφεται προς τα μέσα.

Το τώρα είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουμε, όμως, παίρνει άλλη αξία μέσα στον ορίζοντα.

Χωρίς ορίζοντα είναι ένα τώρα φτωχό, μονότονο, στενό.

Σαν να έχουμε μπει σε μία μόνιμη παύση, σε μία εωτερική αναμονή, περιμένουμε αυτό που ζούμε να περάσει. Έχουμε τη αίσθηση ότι δεν συμβαίνει τίποτα όμως συμβαίνουν πάρα πολλά μέσα μας. Σαν μία κινούμενη παύση… σαν ένα εσωτερικό πάγωμα που συνεχώς εξελίσσεται.

Χάνουμε τη παλιά μας ροή και καλούμαστε να βρούμε μία άλλη ροή νέα η οποία συνεχώς αναπροσαρμόζεται και διακόπτεται και αλλάζει.

Είναι σημαντικό όμως να ξαναβρίσκουμε μία ροή. Να μαλακώνουμε τα σκληρά μέσα μας, να χαλαρώνουμε τα σφιξίμαστε, είναι σημαντικό να μένουμε όσο γίνεται ευέλικτοι, και να προσαρμοζόμαστε χωρίς όμως υπερβολή, τόσο όσο μπορούμε κάθε φορά. Και μία στο τόσο, ίσως να μην μπορούμε. Μία στο τόσο ίσως να έχουμε κουραστεί πολύ απ’ όλη αυτήν την προσπάθεια σύνδεσης με τη ρευστότητα. Και τότε μπορεί να νιώθουμε κούραση, δυσφορία, θλίψη. Μπορεί να μην θέλουμε να προσπαθήσουμε άλλο για λίγες μέρες και είναι οκ και αυτό.

Το να μένεις δημιουργικός με όσα έχεις, μέσα σε αυτές τις συνθήκες θέλει μεγάλη προσπάθεια. Είναι ένας αγώνας συνεχόμενος που θέλει δύναμη και προσπάθεια. Φέρνει κούραση και μία διάθεση αδράνειας.

Άκουσε το κάθε στάδιο, την κάθε ανάγκη του εαυτού σου, εμπιστεύσου τον, δώσε του χρόνο να ξεκουραστεί όποτε το χρειάζεται, να ξαναβρεί τις δυνάμεις του, να μείνει σε ακινησία αν το ζητάει, να γίνει βραδύς ή να κινηθεί πολύ… εμπιστεύσου ότι είναι ο τρόπος του να σχετιστεί με όλα όσα συμβαίνουν μέσα του και γύρω του αυτό τον καιρό. Καλλιέργησε την εμπιστοσύνη σου και την κατανόηση σου, και πάνω απ’ όλα συνέχισε να σε φροντίζεις.




Κεντρική φωτογραφία: Aswin Deth on Unsplash