Ολυμπία Κωνσταντινούδη
Addicted to writing about what i love the most

Από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, διαρκώς καλείσαι να παίρνεις αποφάσεις για το παιδί σου. Αποφάσεις μια μεγάλης γκάμας από απλές, καθημερινές (που προ μητρότητας θα θεωρούσες ίσως και γελοίο το να ξοδεύεις φαιά ουσία για αυτές, κορόιδευες τις μαμάδες που το έκαναν) μέχρι ύψιστης σημασίας για τη διαπαιδαγώγηση, την προστασία, το μέλλον του. Γιατί η μέρα (ενίοτε και η νύχτα) μιας μαμάς είναι γεμάτη ερωτήματα που καλείται να απαντήσει αποφασιστικά για το τέκνο της σχετικά με το τι θα φάει, πως θα ντυθεί, σε ποιο σχολείο θα πάει, τι ερεθίσματα θα του δώσεις, ποιες ταινίες θα το αφήσεις να βλέπει, ποιο άθλημα θα ακολουθήσει (και ο κατάλογος καλά κρατεί…).

Ως μαμά, ειδικά τα πρώτα χρόνια, βρέθηκα αντιμέτωπη με όλα αυτά τα ερωτήματα (και ακόμη περισσότερα, τόσα που χρειάζομαι ώρες, μέρες να σας απαριθμήσω). Αν έπρεπε, όμως, να ξεχωρίσω μια απόφασή μου για τη ζωή του παιδιού μου που τη σκέφτηκα πολύ, που με απασχόλησε επανειλημμένα, αυτή έχει να κάνει σίγουρα με τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που θέλησα και αποφάσισα να του εμφυσήσω, αναπτύξω και ενδυναμώσω και στα οποία ξεχωριστή θέση έχει το να νιώθει στη ζωή του ανεξάρτητος, κυρίαρχος της ζωής του, της δύναμής του και των αποφάσεών του.

Δεν θα σας πω ψέματα, η απόφαση να μεγαλώσω ένα ανεξάρτητο παιδί δεν ήταν εύκολη. Εμείς οι γονείς, έχοντας ήδη φάει τα χαστούκια και τις απογοητεύσεις της ζωής θα κάναμε το οτιδήποτε για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από ανάλογες εμπειρίες, όμως, πόσο μπορούμε στ΄αλήθεια να το καταφέρουμε αυτό; Καμιά εμπειρία δεν μεταβιβάζεται, καμιά γονεϊκή προστασία δεν μπορεί να στηρίζει για πάντα ένα παιδί. Και, βέβαια, όσο και αν δεν μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, για εμάς τις μαμάδες κάθε βήμα του παιδιού μας προς την ανεξαρτησία, το εκλαμβάνουμε συχνά ως μια μικρή ρωγμή στο ομφάλιο λώρο που δεν είμαστε ποτέ πραγματικά έτοιμες να κόψουμε.

Είχα όλες αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου, όλα τα ζύγισα, όλα τα αν και τα ίσως πάλεψαν μέσα μου, όμως πιστεύω τόσο πολύ στην ανεξαρτησία και τη δύναμη που πηγάζει από αυτή, ώστε για εμένα η απόφαση να μεγαλώσω ένα παιδί με ελεγχόμενες ανεξαρτησίες ώστε να γίνει ένας πραγματικά ανεξάρτητος ενήλικας ήταν μονόδρομος, και έτσι έκανα, και δεν το έχω μετανιώσει λεπτό.

Τα παιδιά που από νωρίς μαθαίνουν να νιώθουν και να λειτουργούν ανεξάρτητα πιστεύω ότι έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση σε όλες τις εκφάνσεις της ζωή τους, έχουν επίγνωση από μικρά της δύναμή τους, εμπιστεύονται τον εαυτό τους. Μπορούν να αντιμετωπίσουν, και ως παιδιά αλλά και στο μέλλον ως ενήλικες, τις αναπόφευκτες αντιξοότητες τις ζωής, τις αποτυχίες, την απογοήτευση με ένα θάρρος και μια δυναμική που έχουν μάθει ότι διαθέτουν και πηγάζει από τα ίδια και μόνο. Ξέρουν ότι μέσα τους μπορούν να βρουν τις λύσεις για όλα, χαρακτηρίζονται από αυτοπεποίθηση. Έχουν μάθει να αγωνίζονται και να κερδίζουν, γιατί δεν φοβούνται την αποτυχία, ξέρουν να σηκώνονται ξανά.

Από μωρά, οι γονείς τους τα εμπιστεύονται να δοκιμάσουν, να επιλέξουν, να εκφραστούν και αυτή η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια που βλέπουν στα μάτια των γονιών τους γίνεται μέρος της εικόνας που βλέπουν αργότερα και τα ίδια στον καθρέφτη κοιτάζοντας τον εαυτό τους.

Τα ανεξάρτητα παιδιά πατάνε γερά στα πόδια τους και σε όλη τους τη ζωή κάνουν ειλικρινείς και ανεπηρέαστες επιλογές στα σταυροδρόμια που θα βρεθούν μπροστά τους, στα προσωπικά διλήμματα και επιλογές, στις επαγγελματικές προκλήσεις. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον και ευχάριστο που τα τελευταία χρόνια, πολλές οικογένειες με στόχο να ενισχύσουν την ανεξαρτησία των παιδιών τους, να τους τη διδάσκουν εμπειρικά στην καθημερινότητά τους, προσαρμόζουν το σπίτι να είναι πλήρως λειτουργικό για κάθε ανάγκη που θα θελήσει το παιδί να επιχειρήσει να ικανοποιήσει μόνο του. Βάζουν τα ποτηράκια και τα πιατάκια στο ύψος των παιδιών για να μπορούν να έχουν μόνα τους πρόσβαση, το ποτηράκι με το νεράκι τους πάντα τοποθετημένο σε χαμηλό τραπέζι για να το παίρνουν όταν διψάνε, τα παιχνίδια εύκολα προσβάσιμα χωρίς να χρειάζεται η εμπλοκή ενός ενήλικα. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι γονείς τους μοιράζουν καθήκοντα -μικρά και απλά- όπως το να συγυρίσουν μόνα τους τα παιχνίδια πριν κοιμηθούν, να στρώνουν το κρεβάτι τους, να βάζουν τα τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, να ετοιμάζουν την τσάντα του σχολείου τους και να κάνουν τις σχολικές εργασίες έχοντας πλήρη ευθύνη για αυτά. Τα μαθαίνουν και τα ενθαρρύνουν να κάνουν επιλογές και να λένε χωρίς φόβο τη γνώμη τους. Σκεφτείτε αυτές οι μικρές καθημερινές συνήθειες πόσο ενισχύουν την ανεξαρτησία μέσα τους, αλλά και την αυτοπεποίθησή τους, αφού νιώθουν ότι έχουν αξία, είναι υπολογίσιμα και έχουν τον έλεγχο τη ζωής στον παιδικό τους μικρόκοσμο.

Στο δικό μου ταξίδι στη μητρότητα, πήρα από νωρίς τη συνειδητή απόφαση να δώσω στο παιδί μου την ευκαιρία και τα εφόδια να γίνει ανεξάρτητο, να ξέρει ότι μπορεί να σταθεί παντού και πάντα μόνος του με δύναμη και αυτοπεποίθηση -να μη φοβάται να κάνει και να λέει αυτό που πιστεύει ότι είναι σωστό, ακόμη και αν διαφέρει από τις επιλογές και τα πιστεύω των πολλών. Και όλα αυτά, γνωρίζοντας ότι η ανεξαρτησία είναι προσόν, δικαίωμα και ευθύνη, και σίγουρα όχι μοναχική επιλογή, και κυρίως ότι πάντα εγώ -για ό,τι και αν χρειαστεί- είμαι εκεί, χωρίς να κρίνω, χωρίς να επιβάλλω, πάντα δίπλα του, για τη συμβουλή, για το στήριγμα, για την ενθάρρυνση, για την αγκαλιά.



Κεντρική φωτογραφία: Valeria Zoncoll on Unsplash