Άννα Σκουλαρίκη
A story to tell…

Η γιορτή της μητέρας είναι μία από τις πιο εμπορικοποιημένες γιορτές. Συναγωνίζεται ισάξια τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και τη γιορτή της γυναίκας. Έτσι οι απανταχού ανθοπώλες και ζαχαροπλάστες τρίβουν τα χέρια τους από ευχαρίστηση καθώς βλέπουν τα ταμεία τους να γεμίζουν. Αυτή είναι η, μερικώς, επιφανειακή πλευρά αυτών των εορτών. Βάζοντας στο μικροσκόπιο την ημέρα της Μητέρας, ανακαλύπτουμε ότι μας έρχεται από τα αρχαία χρόνια. Οι Έλληνες πρόγονοί μας τιμούσαν κάθε χρόνο τη μητρότητα, την αναπαραγωγή και τη γονιμότητα με λαμπρές γιορτές στο πρόσωπο της θεάς Ρέας, ενώ το ίδιο έκαναν και οι Ρωμαίοι με την αντίστοιχη θεά τους, την Κυβέλη. Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, πριν λατρευτούν οι Ολύμπιοι θεοί, βλέπουμε εορτασμούς των ανθρώπων της εποχής, προς τη Μητέρα Γη (Γαία) που τόσο απλόχερα έδινε ζωή στα σπαρτά τους.

Τον 20ο αιώνα καθιερώθηκε να γιορτάζουμε τις μητρικές φιγούρες και το ρόλο τους στην οικογένεια και στην κοινωνία, τη δεύτερη Κυριακή του Μαϊου έκαστου έτους. Μη μπορώντας να αποκλείσουμε τους εαυτούς μας από μια τέτοια σημαντική ημερομηνία, όλο και κάτι έχουμε στο μυαλό μας για να δωρίσουμε στις μαμάδες, στις γιαγιάδες και στις προγιαγιάδες μας. Είναι άξιο αναφοράς πως τη συγκεκριμένη ημέρα αυξάνονται οι τηλεφωνικές συνδιαλέξεις κατά 37%. Αν ανήκουμε στο γυναικείο πληθυσμό που έχουν αποκτήσει παιδί/άκια, με διάπλατο χαμόγελο θα δεχθούμε ένα μπουκέτο λουλούδια μαζεμένο σε κάποιον αγρό από τα άγουρα και ιδρωμένα χεράκια τους ή μια κάρτα που θα γράφει αδέξια, αλλά τόσο γλυκά, την σημαντική αφιέρωση “ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΜΑΜΑ”. Και  κατ’αυτόν τον τρόπο γιορτάζεται παραδοσιακά η γιορτή των μαμάδων στο δυτικό κόσμο. 

Υπάρχουν όμως γυναίκες και άνδρες που δυσφορούν αυτήν την ημέρα. Είναι άνθρωποι οι οποίοι αντιμετωπίζουν σοβαρά θέματα με τη μητρική φιγούρα της ζωής τους. Θέματα όπως κακοποίηση και εγκατάλειψη από τη μητέρα ή ο θάνατος αυτής σε ευαίσθητη ηλικία του παιδιού, διαμορφώνουν μια στρεβλωμένη ψυχική εικόνα για αυτό το σύμβολο στοργής. Επίσης οι γυναίκες που επιθυμούν σφόδρα να φέρουν στον κόσμο το συνεχιστή του DNA τους, μα δεν το έχουν καταφέρει, η δεύτερη Κυριακή του Μαϊου, αποτελεί για αυτές μια σουβλιά στην καρδιά.

Αλλά η ζωή είναι φτιαγμένη, ευτυχώς, από επιλογές. Τα πονεμένα πλάσματα από την έλλειψή της μητρικής φροντίδας μπορούν να ορίσουν αυτήν την ημερομηνία ως την απαρχή μιας καθαρτικής διαδικασίας συγχώρεσης που θα ακολουθήσουν συνειδητά και ευλαβικά, ώσπου να βρουν το φως στην στιγματισμένη τους ψυχή. Όσοι βιώνουν το πένθος, από την απώλεια της μητρικής ύπαρξης στον κύκλο της ζωής, μπορούν αντισταθούν στην παρατεταμένη θλίψη μαθαίνοντας να αφήνουν (letting go) τις καταστάσεις που δεν είναι υπό τον έλεγχο τους, να παίρνουν το δρόμο τους.

Όσο για τις γυναίκες που προσπαθούν διακαώς για ένα παιδί το οποίο δεν έρχεται, ας θυμηθούν ότι τα μαιευτήρια   είναι γεμάτα από εγκαταλελειμμένα παιδάκια και αποζητούν μια μητέρα που θα τους δώσει όσα τους στερεί η βιολογική τους μαμά. Η ενέργεια και τα χρήματα που ξοδεύονται σε εξωσωματικές μπορούν να μετατραπούν σε απόφαση υιοθεσίας ενός παιδιού που περιμένει να βρει μια μάνα άξια να το μεγαλώσει, μα πιο πολύ απ’όλα να το αγαπήσει.

Αν και μαμά δύο παιδιών πια, ακόμα περιμένω τη στιγμή που θα δυναμώσω περισσότερο οικονομικά και ψυχικά ώστε να είμαι σε θέση ικανή να πάρω υπό την προστασία μου και τη θαλπωρή μου ένα παιδάκι όπου η ζωή του έδειξε το σκληρό της πρόσωπο από νωρίς. Αισθάνομαι μια βαθιά ηθική και κοινωνική υποχρέωση να προσπαθήσω να απαλύνω την οδύνη ενός ανήλικου συνανθρώπου μου, με την προσφορά ζεστασιάς, στέγης, τροφής και ανιδιοτελούς αγάπης. Θεωρώ ότι οι γυναίκες που στράφηκαν στην ιερή πράξη της υιοθεσίας, έγιναν μανούλες συνειδητά και απαλλαγμένες από τον εγωκεντρισμό του είδους μας, έτσι δικαιούνται να αποκαλούνται Μάνες με το Μ κεφαλαίο.

Μα ανάμεσα στα ελαφρολαϊκά ήθη και έθιμα που ακολουθούν τη γιορτή της Μητέρας και στους εκ βαθέων ατέρμονους και αμφίδρομους προβληματισμούς που γεννάει η σχέση μάνας-παιδιού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλες μας ανεξαιρέτως γιορτάζουμε σήμερα.

Είναι στη φύση μας να δενόμαστε, να περιποιούμαστε, να προσφέρουμε μητρική φροντίδα και να γιατρεύουμε πόνους ψυχής και σώματος, από ένα παιδί έως ένα φυτό, και αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά είναι που ανεβάζουν τη θηλυκή μας υπόσταση στα πιο υψηλά και ραφινάτα σκαλοπάτια της ανθρώπινης οντότητας.

Χρόνια πολλά σε όλες μας!




Κεντρική φωτογραφία: The HK Photo Company on Unsplash