Άννα Σκουλαρίκη
A story to tell…

Το σενάριο γνωστό. Μετά από έντονη αναζήτηση εργασίας, έχοντας κάνει περισσότερα scroll down στο site της Χρυσής Ευκαιρίας από ότι στα posts του Facebook, και έχοντας συγχρόνως ξαμολήσει λυτούς και δεμένους μπας και ακούσουν για κάποια δουλειά που να είναι στα μέτρα μου, με καλούν σε maximum 2 συνεντεύξεις που τους ενδιαφέρω και με ενδιαφέρουν. Ντυμένη με τη γνωστή στολή εκστρατείας – ουδέτερα χρώματα, χαμηλό τακούνι, διακριτικό make-up, πιασμένα μαλλιά – πάω άνετη και αεράτη (αφού το έχω δει πολλές φορές το έργο αυτό) να γνωρίσω τους υποψήφιους μελλοντικούς εργοδότες μου και αυτοί να δουν με ικανοποίηση τη δουλοπρέπεια στα μάτια μου. Καταφέρνω να πείσω τους εργοδότες ότι “κάνω” για τη δουλειά και σχετικά σύντομα ξεκινάει η συνεργασία μας.

Μα μεγαλώνοντας μετράω και όλο και περισσότερες, μα και ευκολότερες, οικειοθελείς παραιτήσεις από εργασιακά περιβάλλοντα όπου φιλοξενήθηκα. Είναι άραγε ο απόλυτος και ιδεαλιστικός χαρακτήρας μου ο οποίος με κάνει να αναζητώ το τέλειο κάτω από τις επαγγελματικές στέγες που απευθύνομαι ή ακόμα δεν έχω βρει την επαγγελματική σταδιοδρομία που μου ταιριάζει (αν και 43 Απριλίων πάνω σε αυτήν την πλάση); Ίσως τίποτα από αυτά, ίσως και τα δύο, αλλά σίγουρα, μπαίνοντας σε ένα νέο εργασιακό περιβάλλον έχεις να αντιμετωπίσεις αρκετά μέτωπα, με κάποια από αυτά να είναι πηγή ταλαιπωρίας για όσους δεν έχουν γερό στομάχι.

Οι συνάδελφοι

Στις πιο πολλές δουλειές καλείσαι να συνεργαστείς σταθερά και καθημερινά με συγκεκριμένους ανθρώπους. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που μαζί με την όρεξη σου για εργασία και μάθηση θα σε βοηθήσουν να εγκλιματιστείς στα νέα standards του 8ώρου σου (και βάλε). Αν είσαι τυχερός/ή και βρεθείς με άτομα με τα οποία κινείστε στο ίδιο μήκος κύματος, τότε έχεις κάνει το πρώτο σημαντικό βήμα για μια μακροχρόνια παραμονή στην καινούρια σου εργασία. Αν όμως συναντήσεις ανασφαλείς συναδέλφους που τρέμουν στην ιδέα ότι μπορεί να αποδειχθείς καλύτερος/η από αυτούς, με συνέπεια να κινδυνεύει η θέση τους στην εταιρία, ετοιμάσου να μετράς το μισάωρο εργασίας για δεκαετία, από τις συνεχείς παγίδες-δολοπλοκίες-συκοφαντίες που θα στήνουν εις βάρος σου για να πάρεις πόδι μια ώρα αρχύτερα.

Το αφεντικό / ο προϊστάμενος

Εδώ την αντιπαράθεση δεν τη γλιτώνεις. Είτε η σύγκρουση εξωτερικευτεί με βλέμματα αμηχανίας, φωνές, νευρικότητα ή ψυχρότητα, είτε συγκρατηθεί στα έγκατα αμφότερων των πλευρών, οι σχέσεις εξουσίας είναι καταδικασμένες να έχουν τριγμούς. Όπως και στην ευρύτερη κοινωνία μας άλλωστε, ο ένας είναι ο εξουσιαστής και ο άλλος ο εξουσιαζόμενος, πράγμα που σημαίνει “αντίπαλα στρατόπεδα”. Όσο και αν γλείψεις, όσο και αν υπομείνεις, όσο και αν κάνεις τα στραβά μάτια και τα κουφά αυτιά, όσο και αν δείξεις υπερβάλλοντα εργασιακό ζήλο, ο “από πάνω” θα θέλει πάντα κάτι παραπάνω.

Έχω διαπιστώσει ότι οι γυναίκες που βρίσκονται σε θέση ισχύος είναι αρκετά πιο “σκληρές” από τους άνδρες σε αντίστοιχες θέσεις. Οι άνδρες είναι ως επί τω πλείστον πιο φωνακλάδες αλλά πιο διαλλακτικοί.

Και μην αμελούμε οτι συχνά-πυκνά οι σχέσεις ανωτέρου με κατωτέρου ακροβατούν μεταξύ αναγκαστικής οικειότητας, που φέρνουν οι πολλές ώρες συνύπαρξης στην εργασία, και σεξουαλικής παρενόχλησης (έτσι ονομάζεται η οικειότητα αν δε σας αρέσει το boss, αν όμως σας αρέσει, ονομάζεται φλερτ), μιας και όλο και κάποια πονηρή ματιά θα πλανηθεί στον αέρα ή κάποιο χοντροκομμένο υπονοούμενο σεξουαλικού χαρακτήρα θα ξεστομιστεί, μεταμφιεσμένο με χιουμοριστική διάθεση και θα φέρει χλιαρά χαμόγελα. Αν βέβαια ξύνεστε στη γκλίτσα του τσοπάνη, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, και γλυκοκοιτάτε τον εξουσιαστή σας με αποτέλεσμα να έρθετε πιο “κοντά”, προετοιμαστείτε για μία ρουτίνα καθημερινότητας δουλειά-σπίτι-ύπνος, αφού θα έχετε μπλέξει τα ερωτικά σας με τα επαγγελματικά σας και το φόντο του πίνακα της ζωής σας θα δείχνει μονόπατα το “Γραφείο”.

Τα ωράρια

Άλλα συμφώνησες, άλλα προκύπτουν. Δώσατε τα χέρια για 5ήμερη 8ωρη εργασία, μα στην πορεία ανακάλυψες ότι η δουλειά δε βγαίνει. Σα φιλότιμος υπάλληλος που επιθυμεί να εδραιωθεί, όλο και προσθέτεις extra 15λεπτα δουλειάς για να μην επωμιστείς περισσότερο φόρτο εργασίας την επόμενη ημέρα και καταλήγεις να έχεις προσθέσει  3 τουλάχιστον εργάσιμες μέρες στο μήνα σου.

Μερικές φορές συμβαίνει και το αντίθετο, ιδίως σε δουλειές που επικεντρώνονται στην εστίαση, όπου υπάρχει αρκετό προσωπικό και  βάρδιες και το πρόγραμμα διαφοροποιείται κάθε εβδομάδα. Εκεί μπορεί να δεις το όνομα σου αναρτημένο στο πρόγραμμα λιγότερες φορές από όσες είχες προσυμφωνήσει, βγαίνοντας, σαφώς, εκτός του οικονομικού σου προγραμματισμού. Και σκύβεις το κεφάλι ,με τη σκέψη και την ελπίδα ότι όλα αυτά είναι παροδικά και ότι θα χτυπήσεις το χέρι στο τραπέζι διεκδικώντας το δίκιο σου όταν κάποια στιγμή θα τους έχεις πάρει το θάρρος….

Ο μισθός

Copy paste την πρώτη πρόταση του μετώπου “Ωράρια”. Η εταιρεία είχε ξεκαθαρίσει τη θέση της από την αρχή. Σου ανέφερε, εν τάχει βεβαίως-βεβαίως, το ποσό και τον τρόπο μισθοδοσίας. Ήταν τότε που εσύ συμφωνούσες γνέφοντας καταφατικά σε ό, τι σου έλεγαν, και ας μην είχες καταλάβει γρι από τα “μικρά γράμματα” του συμβολαίου/σύμβασης, για να μη δείξεις άγνοια από λογιστικά τερτίπια, ότι όλα τα έχεις υπό έλεγχο και ότι συναινείς συνειδητά. Η έκπληξη έρχεται συνήθως στις 30-31 του μήνα, όταν στο λογαριασμό σου βλέπεις άλλο νούμερο από αυτό που είχες υπολογίσει (πάντα προς τα κάτω, ένα περίεργο πράγμα). Όταν αποφασίζεις να ζητήσεις εξηγήσεις, έχοντας πρωτίστως κάνει βαθιές διαλογιστικές αναπνοές για να μη χάσεις την ψυχραιμία σου, το λογιστήριο προτάσσει λογικά επιχειρήματα υπέρ της επιχείρησης, που σε αφήνουν άφωνο/η και σε κάνουν να αμφισβητείς την ικανότητα αντίληψης σου. Αν είσαι σε πραγματική ανάγκη βιοπορισμού, που το μυρίζονται από μίλια μακριά τα τσακάλια της μισθοδοσίας μιας και έχουν δει κοσμάκη και κοσμάκη, αποχωρείς προβληματισμένος/η, συνεχίζοντας την κακοπληρωμένη δουλειά σου έως ότου να βρεις κάτι άλλο, φαινομενικά, καλύτερο για να απασχοληθείς εργασιακώς. Όμως, ουδέν μονιμότερο του προσωρινού…

Αυτά είναι τα θέσφατα της ελληνικής εργασιακής πιάτσας. Αυτοί όμως είναι και οι λόγοι που άνθρωποι με κάθετο χαρακτήρα, σαν και το δικό μου, αισθάνονται να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από ερασιτέχνες εργοδότες, με αποτέλεσμα να έχουν βραχυχρόνιες θητείες σε αμφιλεγόμενης ποιότητας επιχειρήσεις. Αποχωρούν με το κεφάλι ψηλά, μα με τους λογαριασμούς να τρέχουν πίσω τους…

Δεν πάει πολύς καιρός που ταυτίστηκα με μια δήλωση ενός Έλληνα ηθοποιού, του οποίου το όνομα δυστυχώς μου διαφεύγει, που ούτε λίγο, ούτε πολύ είπε “καλύτερα να πεινάσω λίγο, μέχρι να βρω μια δουλειά που να την καταλαβαίνω και να γεμίζει την ψυχή μου”. Ταυτίστηκα γιατί η ζωή που έχουμε στα χέρια μας είναι μονάχα μία και οι παραγωγικές ώρες στη δουλειά θα πρέπει να διέπονται από τιμιότητα και ακεραιότητα συμφωνιών. Οι πονηροί καιροί που ζούμε είναι πρόκληση απέναντι στα θέλω μας και είναι ικανοί να θάψουν ό, τι ταλέντα έχουμε στο βωμό λίγων ευρώ.

Η προσωπική μου επανάσταση έγκειται στο προσπαθήσω να παραμείνω σθεναρά σταθερή στο όραμά που έχω δημιουργήσει για τον εαυτό μου. Και το όραμα αυτό δεν είναι άλλο από το να είμαι χαρούμενη και ικανοποιημένη!

Μέχρι να βρω μια εργασία που δε θα βαρυγκομώ όταν φτάνει η ώρα να ασχοληθώ μαζί της, θα τρελαίνω τον ΟΑΕΔ με συνεχείς προσλήψεις και οικειοθελείς αποχωρήσεις!

 YOU ONLY LIVE ONCE, TOUCH YOUR DREAMS!




Κεντρική φωτογραφία: Keren Levand on Unsplash