The Bitches
Κατά τη δική μας άποψη, απλά ειλικρινείς

Έχετε απηυδήσει από ανθρώπους και συμπεριφορές γεμάτες θράσος, έλλειψη κοινωνικής παιδείας, από ανθρώπους μικρούς, λίγους, χωρίς στόχους και όνειρα, χειριστικούς, αρπακτικά που το μόνο που ψάχνουν είναι να επιβιώσουν και να αυτοπροσδιοριστούν μέσα από τις ζωές άλλων; Έχετε κουραστεί να είστε πάντα εσείς η comme il faut της υπόθεσης, και αντί οι άλλοι να το εκτιμούν, να το θεωρούν αδυναμία; Αν ναι, ο δρόμος σας σωστά σας έφερε κοντά μας γιατί όλα αυτά, και πολλά ακόμη, θα συζητάμε, θα αναλύουμε και θα διαλύουμε με extra δόση βιτριολικού χιούμορ, και πάντα χωρίς φίλτρο, και ας ελπίσουμε όλοι αυτοί οι άνθρωποι βαμπίρ να καταλάβουν ότι μας βγάζουν αυτή την πλευρά του εαυτού μας που κανείς -και ειδικά οι ίδιοι- δε θα ήθελαν ποτέ να δουν.
Υ.Σ : Ωραία τα λέμε εμείς, αλλά ας ελπίσουμε η γλυκιά και ρομαντική οικοδέσποινα του a spoon of SUGAR, την οποία είδαμε και πάθαμε για να μας αφήσει να δείξουμε στο χαρούμενο και αισιόδοξο blog της και την άλλη πλευρά της ζωής και των ανθρώπων, να μην κοκκινήσει από ντροπή και μας κατεβάσει τη σελίδα εν μία νυκτί.


Σήμερα απευθυνόμαστε στην απελπιστικά διαθέσιμη γυναίκα

Δεν θα σου μιλήσουμε για γυναικεία χειραφέτηση, σουφραζέτες, τους αγώνες που έδωσαν οι γιαγιάδες και μανάδες μας σκίζοντας τα σουτιέν τους. Δεν θα αναφερθούμε στις εποχές που οι γυναίκες ήταν απλά ένα αντικείμενο στα σπίτια των αντρών, μπιμπελό, μηχανή αναπαραγωγής, επιπλέον χέρια για το χωράφι, κάποια που ήξερε να στίβει καλά τη σφουγγαρίστρα, να κάνει το παρκέ παγοδρόμιο από το γυάλισμα και να φτιάχνει καλό κοκκινιστό τις Κυριακές. Ας μην θυμηθούμε ότι τα χαρακτηριστικά της ιδανικής γυναίκας ήταν να είναι υποτακτική, πρόθυμη, δουλική, έτοιμη να υπηρετήσει κάθε επιθυμία του άντρα-αφέντη. Προφανώς δεν έχεις ακούσει τίποτα από όλα αυτά ή -αν τύχει και κάπου τα άκουσες- να νομίζεις ότι όλα αυτά έχουν συμβεί πολύ παλιά, στα αρχαία τα χρόνια ή σε κάποιο σήριαλ μυθοπλασίας, και όχι πριν από λίγες δεκαετίες ή ακόμη και σήμερα ως τραγική πραγματικότητα σε αρκετές κοινωνίες και χώρες του πλανήτη. Σαν να φαντάζομαι το ύφος σου τώρα, κενό, απορημένο, δεν σου λένε τίποτα όλα αυτά, και νιώθω ότι έχω ήδη αρχίσει και σε χάνω μια που το μόνο που σκέφτεσαι πάλι και σε απασχολεί είναι ο άντρας τρόπαιο, αυτός για τον οποίο έχεις γίνει τόσο διαθέσιμη, τόσο προβλέψιμη, τόσο γυναικούλα.

Μην ανησυχείς, δεν θα συνεχίσουμε άλλο με θέματα κατηγορίας “Ιστορία” του Trivial. Θα σου μιλήσουμε, όμως για κάτι που οφείλεις να έχεις από τη φύση σου, αξιοπρέπεια. Τη θυμάσαι; Είναι αυτή που άφησες κάπου στο κομοδίνο σου, μαζί με το Βίπερ Νόρα, για να γίνεις τόσο διαθέσιμη για έναν άντρα. Δεν ντράπηκες να πέσεις χαμηλά, πολύ χαμηλά (μιλάμε για πετρέλαιο), για ένα κόκκινο τριαντάφυλλο που σε έκανε να νιώσεις ξεχωριστή, για λίγα λόγια ενδιαφέροντος, ή κάποια βλέμματα -βάσει της δικής σου ερμηνείας- πόθου ή αγάπης. Δεν δίστασες να ρίξεις το επίπεδό σου στον βούρκο και να καταδεχτείς να ανταγωνιστείς, με πάθος παίχτριας σούμο, χωρίς όρια, χωρίς φραγμούς για να κερδίσεις μια ματιά του, ένα χαμόγελό του. Να αλλάξεις, να ποθήσεις να γίνεις μία άλλη, να αλλοιώσεις την εμφάνισή σου με χείλια πάπιας και περιφέρεια στήθους όσο το ύψος σου (τι να πω, τα ύστερα του κόσμου!!) για την προτίμηση ενός άντρα. Αυτού του άντρα που του δίνεις εσύ το δικαίωμα να σε θεωρεί ως μία από το χαρέμι του, να σε καλεί κοντά του όταν θέλει την παρέα σου και να σε αγνοεί όταν θέλει ποικιλία. Και εσύ, καημενούλα, τον κοιτάς στα μάτια σαν να εξαρτάται η ζωή σου από αυτόν και ενθουσιάζεσαι σαν χαρωπό τσιουάουα κάθε φορά που τον βλέπεις. Και αυτός, πολλά βαρύς, γεμάτος αυτοπεποίθηση, με γνώση της δική του παντοδυναμίας και της επιρροής που ασκεί πάνω σου (αλλά και σε όλες τις υπόλοιπες με τις οποίες παίζει) σε κοιτάζει με αυτό το πριγκιπικό βλέμμα της ανωτερότητας, της συγκατάβασης, τόσο ήρεμος και σίγουρος ότι όλα καλά -και πάλι- θα πάνε για αυτόν, γιατί έχει το δικαίωμα -ναι το δικαίωμα, αυτό που εσύ του πρόσφερες στο πιάτο- της επιλογής ανάμεσα σε τόσες απελπιστικά διαθέσιμες γυναίκες, μεταξύ των οποίων δυστυχώς επέλεξες να είσαι και εσύ.

Λοιπόν, μία συμβουλή θα σου δώσουμε (που ίσως είναι και ό,τι πιο χρήσιμο μάθαμε στα χρόνια που καθόμαστε στα θρανία) και κάνε τη πόστερ, παντατίφ, γράψε τη στην παλάμη σου (ότι σε βολεύει, απλά η συμβουλή του ειδικού είναι να την επαναλαμβάνεις για να την εμπεδώσεις 250 φορές την ημερά): “The law of scarcity”. Σε κάψαμε; Μην ανησυχείς, θα το κάνουμε απλό! Ελληνιστί και περιγραφικά αυτό που σημαίνει είναι ότι όσο λιγότερο διαθέσιμη είσαι, τόσο περισσότερη αξία θα έχεις στα μάτια των γύρω σου (συμπεριλαμβανομένου και του ανδρικού φύλου). Και δεν εννοούμε τα παιχνιδάκια και μουτράκια που κάνουν γυναικάκια τύπου Χουανίτας και Κικίτσας (έχουμε μιλήσει αναλυτικά για αυτές) του τύπου “Αχ, σήμερα δεν μπορώ έχω ραντεβού για ανταύγειες”, “Αχ, ας το αναβάλουμε για σήμερα, έσπασα το νύχι και είμαι στα όρια της κατάθλιψης”… Οι γυναίκες που δεν είναι απελπιστικά διαθέσιμες, αυτές που είναι γοητευτικές και ποθητές, είναι αυτές που ξέρουν να κρατούν τη θέση τους ψηλά. Είναι αυτές που, ότι και να γίνει, διατηρούν πάντα το δικαίωμα της επιλογής, θέτουν τους όρους τους και τα όριά τους, δεν πέφτουν χαμηλά για τον έρωτα, το ενδιαφέρον, την αποδοχή κανενός, προσδιορίζουν μόνες τους την αξία τους. Και έτσι, οι μετοχές τους ανεβαίνουν, γιατί διαφοροποιούνται από τον σωρό και κρατούν πάντα ένα κομμάτι δικό τους, ίσως και για εκείνον που θα τις πείσει ότι πραγματικά το αξίζει.

Με φιλικούς χαιρετισμούς, μέχρι την επόμενη φορά (που σας υποσχόμαστε θα είναι σύντομα)!
XX