Σοφία Παππά
Talking about everything that makes life beautiful

Έχω περάσει από τη φάση που μου άρεσαν πολλά και ήθελα πολλά. Τα περισσότερα βέβαια έμεναν επιθυμίες, αποτυπωμένες σε φωτογραφίες που χάζευα στα περιοδικά γιατί ήταν πολύ έξω από ότι η τσέπη μου μπορούσε να αντέξει. Βέβαια, σήμερα με τόση προσφορά, κάθε τσέπη σχεδόν μπορεί να ικανοποιήσει σε ένα βαθμό αυτή τη φωνή που λέγεται επιθυμία, ακόμα και έχοντας χαμηλό προϋπολογισμό.

Πώς λοιπόν, μπορεί κανείς να ηρεμήσει αυτή τη φωνή που όλο θέλει; Εγώ αυτό που τελικά μέσα από διάφορες συγκυρίες κατάφερα και προσπαθώ κάθε φορά που μπαίνω σε ένα μαγαζί να μου θυμίζω, είναι…το χρειάζομαι;

Τα τελευταία χρόνια έχω αρχίσει να μην αντέχω τον θόρυβο, τα έντονα χρώματα και την άπειρη ακαταστασία. Μη φανταστείς ότι θα έρθεις σπίτι μου και θα είναι πάντα όλα στη θέση τους… Όχι, παιδιά έχω και είμαστε οικογένεια που το ζούμε το σπίτι μας. Όμως, πλέον, ηρεμώ όταν κάθε χώρος του είναι τακτοποιημένος, όχι φορτωμένος με έπιπλα και με ξεκάθαρη όψη και αίσθηση.

Γενικά ήμουν από αυτούς που κρατάνε και δεν πετάνε. Το ένα μου θύμιζε κάποιο ταξίδι, το άλλο τόσα χρόνια το κρατούσα, τώρα να το πετάξω; Κι αν το χρειαστώ αργότερα αυτό το ρούχο; Επίσης, δεν μου φτάνει το σίδερο ρούχων, πάρε και μια πρέσα να τελειώνεις πιο γρήγορα το σιδέρωμα. Ή δεν μου έφτανε το ένα γυάλινο βάζο να πάρω και δεύτερο γιατί είναι φθηνό ή γιατί όταν μπαίνω στο συγκεκριμένο κατάστημα οικιακών – να μην λέμε ονόματα – δεν μπορώ να φύγω από το ταμείο με τα 10 τεμάχια.

Όσο για τα καλάθια των παιδιών, ήταν και αυτά παραγεμισμένα με παιχνίδια χαλασμένα που όμως δεν ήθελαν να πετάξουν. Ή με παιχνιδάκια για παιδάκια μικρότερης ηλικίας που δεν ήθελαν να αποχωριστούν. Και φυσικά, θύματα της διαφήμισης. Κάποια στιγμή έφτασα να πω ή εμείς ή τα πράγματα.

Βάλε προτεραιότητες!

Ήθελα δεν ήθελα, απλά και λόγω έλλειψης χώρου έθεσα προτεραιότητες! Ακόμα και αν δεν είμαστε οργανωτικοί, μικροί και μεγάλοι μπορούμε να το κάνουμε με επιτυχία.  Μια καλή αρχή είναι να έχουμε φτάσει στο σημείο που πλέον αυτό είναι απόλυτη ανάγκη.

Για να μην σε κουράζω και με άχρηστες περιγραφές 😀 πολλά πράγματα που δεν χρειαζόμασταν. Αγορές χωρίς νόημα, από αυτές τύπου τηλεμάρκετινγκ που νομίζαμε ότι θα κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη. Κι εγώ, το παραδέχομαι, όσο είχα χώρο μάζευα. Όταν όμως αρχίσαμε να γινόμαστε περισσότεροι στο σπίτι χωρίς αυτό να μεγαλώνει αντίστοιχα, τότε το ένιωσα.

Αγορές με νόημα!

Μετά από λίγο μου ήταν πλέον ξεκάθαρο το τί πραγματικά χρειάζομαι και τι είναι απλά μια εξωγενής επιρροή. Κάτι που άρχισα να κάνω και μάλιστα μπροστά στα παιδιά μου είναι να διερωτώμαι: «Το χρειάζομαι; Τι θα κάνω με αυτό; Καλύπτει κάποιο χόμπι μου;»

Η επιφοίτηση μου ήρθε το πρώτο καλοκαίρι που έφυγα από το σπίτι για την καλοκαιρινή μου απασχόληση σε τουριστικά καταλύματα. Μια κράτηση της τελευταίας στιγμής με ανάγκασε να πακετάρω πράγματα για τρεις μήνες στη στιγμή. Και να χωρέσω στο αμάξι και εξοπλισμό για τα σπίτια που χρειαζόμουν από Αθήνα.

Πήρα, λοιπόν, μαζί μου λίγα. Τόσο για τα παιδιά όσο και για μένα. Ούτε 100 παιχνιδάκια, ούτε τσιτσιμπράγκαλα χωρούσαν. Έφτασα σε ένα άδειο σπίτι, με ντουλάπια άδεια, με τα βασικά απαιτούμενα κουζινικά και αισθάνθηκα τόσο ελεύθερη που είχα χώρους να τακτοποιήσω τα πράγματά μας.

 Όταν γύρισα πίσω σπίτι και έκανα τον απολογισμό συνηδειτοποίησα ότι τα είχα καταφέρει με πολύ λίγα. Θυμήθηκα το άγχος του αν θα μου φτάσουν τα ρούχα και τα παιχνίδια. Τα παιδιά ήταν τελικά όλο το καλοκαίρι με τις σαγιονάρες και τα μαγιό και έπαιζαν έξω. Η τηλεόραση δεν άνοιξε σχεδόν καθόλου και το χάρηκα γιατί δεν υπήρχε και ο εφιάλτης των παιδικών διαφημίσεων. Ιδίως το καλοκαίρι με τα παιδικά προγράμματα όλων των καναλιών να παίρνουν φωτιά!

Μη δίνεις και τόση σημασία στις διαφημίσεις

Ή μάλλον, συνειδητά κατανόησε το ρόλο τους. Δηλαδή να πουλήσουν. Έχοντας σπουδάσει μάρκετινγκ έπρεπε να προβλέψω την επιρροή τους αλλά το είδα τελικά στα παιδιά μου. Και τρόμαξα. Τέλος, λοιπόν, στα ανεξέλεγκτα παιδικά κανάλια.

Άρα η κατάσταση ήταν πιο απλή. Με το κλείσιμο της σεζόν άρχισε το ξεκαθάρισμα. Μετά από κουβέντες με τα παιδιά και μάλιστα με επιχειρήματα από όσα ζήσαμε,  το αποτέλεσμα ήταν ότι μοιράστηκαν παιχνίδια και ρούχα που δεν τους έκαναν πλέον και ανακύκλωσαν τα κατεστραμμένα. Το ίδιο και εγώ με τον άντρα μου. Πολλές οργανώσεις αλλά ακόμα και τοπικοί δημοτικοί φορείς έχουν ανάγκη από ρούχα και είδη σπιτιού.

Αμέσως ελευθερώθηκε χώρος και όσα δεν είχαν θέση βρήκαν. Με άλλη όρεξη και ηρεμία ταίριαξα και αναδιοργάνωσα τα αντικείμενα στο σπίτι. Σε κάθε δωμάτιο. Το τρομερό για μένα ήταν ότι άλλαξε και ο τρόπος που σκέφτομαι αλλά και ο χρόνος μου. Δεν έχω άχρηστα και περίσσια πράγματα που χρειάζονται δουλειά και έτσι να κλέβουν τον χρόνο μου.

Το τελευταίο και σημαντικότερο για εμένα βήμα:

Ευγνωμοσύνη

Αποφάσισα να μοιράζομαι περισσότερο, να προσφέρω περισσότερο και να είμαι ευγνώμων για όσα έχω. Τίποτε δεν είναι δεδομένο. Οπότε, το να μου το υπενθυμίζω καθημερινά και να γράφω σε ένα κομμάτι χαρτί για ποια πράγματα αισθάνομαι ευγνωμοσύνη με βοηθά να νιώθω γεμάτη και τυχερή για όσα έχω.

Για μένα πλέον ο μινιμαλισμός είναι τρόπος ζωής και σκέψης. Όχι μόνο τάση στην αρχιτεκτονική ή τη διακόσμηση. Πρώτα σκέφτομαι: το χρειάζομαι αυτό; Αν όχι, μπορεί να το χρειάζεται κάποιος άλλος; Και κάπως έτσι βρίσκει τη θέση του και εγώ την ηρεμία μου. Βαρέθηκα να σκοντάφτω σε πράγματα, θέλω χώρο να περπατήσω λέμε!



Κεντρική φωτογραφία: Sarah Dorweiler on Unsplash