Τις τελευταίες εβδομάδες η επαγγελματική μου ζωή εναλλάσσεται μεταξύ φυσικής παρουσίας στο γραφείο και τηλεργασίας, με όλες τις επιπτώσεις που οι δύο αυτές καταστάσεις έχουν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου, μεταξύ των οποίων και η εμφάνισή μου. Τις μεν μέρες που πηγαίνω στο γραφείο σηκώνομαι το πρωί και ξεκινώ όλη την γνωστή -και βασανιστική πολλές φορές- ρουτίνα καλλωπισμού (ίσιωμα μαλλιών, κρέμα προσώπου, μακιγιάζ, άρωμα, σετάρισμα του κομψού μου corporate outfit με τις κατάλληλες γόβες και τσάντα, αξεσουάρ, κοσμήματα). Τις δε μέρες που έχω τηλεργασία, η πρωινή προετοιμασία περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα (γρήγορο ντους και στέγνωμα μαλλιών, outfit της κολεξιόν “Έβαλα ότι βρήκα πρώτο μπροστά μου”, για μακιγιάζ ούτε λόγος “Ωραία με έκανε η φύση, ας το αναδείξω” και έξω από την πόρτα αναμαλλιασμένη και στον πανικό). Και επαναλαμβάνοντας αυτή την εναλλαγή για μέρες και εβδομάδες, ξαφνικά συνειδητοποίησα πόσο διαφορετική ήταν πολλές φορές η αντιμετώπιση των γύρω μου -γνωστών και αγνώστων- ανάλογα με την εμφάνισή μου τη συγκεκριμένη ημέρα.

Τις μέρες που ήμουν περιποιημένη και καλοντυμένη, πολλοί περισσότεροι από τους ανθρώπους που με συναντούσαν στο προαύλιο του σχολείου το πρωί, στο super market της γειτονιάς, στον φούρνο με καλημέριζαν, με εξυπηρετούσαν πιο ευχάριστα, επεδίωκαν να μου μιλήσουν, διατηρούσαν περισσότερο eye contact μαζί μου. Τις μέρες που έβγαινα από το σπίτι ατημέλητη μάλλον περνούσα απαρατήρητη, με την κοινωνική αλληλεπίδραση να βαίνει μειούμενη (για τα βλέμματα θαυμασμού ούτε λόγος)… Και, όμως, εγώ ήμουν η ίδια, απλά το αμπαλάζ ήταν διαφορετικό… Και τη στιγμή που συνειδητοποίησα αυτή τη διαφορετική αντιμετώπιση, απλά έκανα και την παραδοχή που πάντα απέφευγα, σνόμπαρα, θεωρούσα ξεπερασμένη:


Είτε μας αρέσει είτε όχι, κάθε στιγμή κρινόμαστε για την εμφάνισή μας, για τον τρόπο που ντυνόμαστε, για το στυλ μας, για την εικόνα μας και τη γλώσσα του σώματός μας (τώρα, αν είμαστε τυχερές και περιστοιχιζόμαστε και από πιο σκεπτόμενους και με ουσία ανθρώπους, ίσως κρινόμαστε και για το πόσο έξυπνες είμαστε, πόσο εύκολα αντιμετωπίζουμε καταστάσεις, πόσο εύστροφα τοποθετούμαστε σε μία συζήτηση, πόσο καλές είμαστε στη δουλειά μας).

Δεκαετίες τώρα έχουν γίνει αμέτρητες έρευνες γύρω από την επιρροή της εμφάνισης και της εξωτερικής ομορφιάς στη ζωή και την πορεία ανδρών και γυναικών. Πολλές από αυτές έχουν δείξει ότι οι ελκυστικοί άνθρωποι λειτουργούν σαν μαγνήτης στους γύρω τους, μας κάνουν να θέλουμε να είμαστε κοντά τους, να τους μιλήσουμε, να τους γνωρίσουμε καλύτερα, να περάσουμε χρόνο μαζί τους. Άλλες πάλι έρευνες έχουν δείξει ότι οι άντρες και οι γυναίκες που είναι όμορφοι, ψηλοί, καλλίγραμμοι, γυμνασμένοι αμείβονται και καλύτερα στη δουλειά τους, έχουν περισσότερη αναγνώριση από τον περίγυρο τους.

Μη μου πείτε ότι δεν σας έχει τύχει να είστε σε μία παρέα όπου τη συζήτηση μονοπωλεί μία γυναίκα που ενώ δεν λέει κάτι σημαντικό -ίσως να το χαρακτηρίζατε και άστοχο ή γελοίο- γύρω της όλοι ανταποκρίνονται με ενθουσιασμό, γελώντας με τα αστεία της, συμφωνούν με τα λεγόμενά της προσπαθώντας να γίνουν αρεστοί, προσπαθούν να μείνουν στο οπτικό της πεδίο και να κερδίσουν την προσοχή της, μόνο και μόνο επειδή είναι εμφανίσιμη; Μη μου πείτε ότι δεν έχετε συναντήσει γυναίκες και άντρες που περπατούν στον δρόμο και τα κεφάλια γυρίζουν, και αυτοί το ξέρουν, το απολαμβάνουν και το εξαργυρώνουν τα μέγιστα; Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να κρίνουμε τους ανθρώπους από το περιτύλιγμα, κάτι που ίσως έχει να κάνει και με τα πρώτα μας βήματα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη όταν η ομορφιά, η ευρωστία, η δύναμη ήταν δείκτης αντοχής, πιθανοτήτων επιβίωσης, γονιμότητας.

Τόσους αιώνες, όμως, μετά αυτά τα στερεότυπα εξακολουθούν και υπάρχουν, αναγκάζοντάς μας να προσπαθούμε να μπούμε στο καλούπι της αισθητικής που η κάθε εποχή προστάζει. Πρέπει να είμαστε πάντα ντυμένες στην τρίχα, περιποιημένες, φρεσκολουσμένες με ανάλαφρες μπούκλες και να μυρίζουμε γιασεμί, να μην έχουμε ρυτίδες, να μην γερνάμε, να είμαστε γυμνασμένες, αδύνατες, χαμογελαστές και αιθέριες. Και όσο η επιδίωξη της εξωτερικής ομορφιάς καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερη αξία, τόσο γινόμαστε εμμονικές, συγκρινόμαστε με τους διάσημους αστέρες και την ψεύτικη -πολλές φορές- εικόνα τους και καταλήγουμε να κακοποιούμε το πρόσωπο και το σώμα μας με άχρηστες πλαστικές επεμβάσεις, να κάνουμε εξαντλητικές δίαιτες που μας οδηγούν στα όρια της ανορεξίας, να οδηγούμαστε σε κατάθλιψη που δεν μπορούμε να φτάσουμε το ιδανικό (αυτό που φαντάζει ιδανικό στο μυαλό μας). Ας μην ξεχνάμε και τον διαρκή τρόμο μην χαρακτηριστούμε άσχημες, χοντρές, κακοντυμένες… (βάλτε όποιον χαρακτηρισμό θέλετε ή φοβάστε). Και μέσα σε όλη αυτή την πάλη, βιομηχανίες γιγαντώνονται γύρω από την ομορφιά, τα καλλυντικά, τα ρούχα, τα κοσμήματα, τις αισθητικές περιποιήσεις, και ο κατάλογος συνεχίζει ανεξάντλητος…

Τα άσχημα νέα; Το παιχνίδι είναι χαμένο, τον χρόνο ποτέ κανείς δεν τον κέρδισε. Όμως η πραγματικότητα παραμένει: Στην εποχή μας, η εμφάνιση μετράει και οι άνθρωποι συνεχίζουν να μας κρίνουν βάσει αυτής. Και τώρα που το παραδεχτήκαμε, χωρίς περιστροφές, τι κάνουμε λοιπόν;

Τι θα λέγατε να ξεκινήσουμε με το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, να τον αποδεχτούμε, αλλά παράλληλα να παραδεχτούμε και τη σημασία της εξωτερικής μας εμφάνισης (όχι στα πρότυπα των μοντέλων και της βιομηχανίας της μόδας και της ομορφιάς, αλλά της δικής μας ανάγκης για αυτοφροντίδα), να προσπαθήσουμε να τον βελτιώσουμε -όχι μόνο ψυχικά, αλλά και εμφανισιακά-, να φροντίσουμε την εικόνα μας με σεβασμό, χωρίς υπερβολές- όχι για τους άλλους, αλλά πρωτίστως για να της χαμογελάμε με ικανοποίηση εμείς κάθε πρωί στον καθρέφτη;