Ηλιάννα Πεσσάρη
Ψυχολόγος, ειδικευμένη στη βιωματική ψυχοθεραπεία μέσω ψυχοδράματος | Καθηγήτρια Yoga

Αυτό που δεν μου αρέσει στη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι η εμπορικότητα και η ευκολία με την οποία παρουσιάζουμε τον έρωτα. Ταυτίζουμε τον έρωτα με κόκκινες καρδούλες και αρκουδάκια, σοκολατάκια σε διάφορα σχέδια και λουλούδια. Κάνουμε τον έρωτα κάτι εύπεπτο και υπερβολικά ρομαντικό, κάτι γλυκανάλατο και εύκολο.

Ο έρωτας όμως είναι ότι πιο σκληροπυρηνικό και δύσκολο υπάρχει. Όπως λέει και ο Τ. Λειβαδίτης σε ένα ποίημα του “ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος για να συναντηθούν” οι άνθρωποι. Ο έρωτας μοιάζει με οργισμένο στρόβιλο που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα του. Ο έρωτας μας ρουφάει, παίζει μαζί μας, μας αφαιρεί και μας πολλαπλασιάζει. Μας κάνει να νιώθουμε οι καλύτεροι και οι χειρότεροι ταυτόχρονα. Φέρνει εξιδανίκευση, η ζωή γίνεται πανέμορφη και ελκυστική, μας κάνει να πετάμε στα σύννεφα. Σαν να ακούμε παντού μουσική, ο κόσμος γίνεται το πιο φιλόξενο μέρος όταν είμαστε μαζί. Όλα κινούνται γύρω από τη συνάντηση. Κι όταν απομακρυνόμαστε, χάνουμε ένα μέρος του εαυτού μας. Χάνουμε ένας μέρος της όρεξης μας για ζωή, ο κόσμος είναι λιγότερο όμορφος, γίνεται σκοτεινός και άχαρος.

Στον έρωτα χάνουμε ένα μέρος του εαυτού μας, το χαρίζουμε ακούσια στον άλλον, χάνουμε τη συγκέντρωση μας, η επίγνωση μας μειώνεται. Ο έρωτας μας βγάζει από το κέντρο μας. Μας αφήνει μετέωρους να “κρεμόμαστε” ο ένας από τον άλλον. Γινόμαστε μισοί.

Κι ότι μας ανεβάζει τόσο ψιλά, ενέχει το ρίσκο να μας ρίξει απότομα κάτω. Μπορεί να πέσουμε απότομα από το σύννεφο και ξαφνικά να γειωθούμε βλέποντας καθαρά όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η απότομη αυτή γείωση, σταματάει την εξιδανίκευση, και πονάει πολύ. Βλέπουμε καθαρά όσα το προηγούμενο διάστημα δεν μπορούσαμε να δούμε. Αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε όσα μας χωρίζουν, να βλέπουμε τις διαφορές, να καταλαβαίνουμε πόση δουλειά θέλει αυτό το μαζί.  Βλέπουμε ο ένας τον άλλον όπως είναι. Αυτή η αλλαγή οπτικής ζητάει από μας να ξανασυστηθούμε και να ξανασυναντηθούμε. Να γνωριστούμε από τη αρχή με περισσότερο ρεαλισμό και να βρούμε τρόπους να βρεθούμε στη μέση και να χτίσουμε το μαζί.

Ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούμε και όταν αρχίσει να χαλαρώνει αυτό το έντονο, σαρωτικό συναίσθημα θέλει να σηκώσουμε τα μανίκια και οι δύο και να δουλέψουμε πολύ για να μείνουμε μαζί και να δημιουργήσουμε τον χώρο που θα μας χωράει, για να ξαναβρεί ο καθένας τον κέντρο του και μαζί ένα κοινό κέντρο όπου θα ισορροπούμε μαζί.

Οπότε, ο έρωτας είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από κόκκινες καρδούλες και σοκολάτα. Μας θέλει έτοιμους για όλα! Να χαθούμε, να πετάξουμε, να γκρεμιστούμε, να βουλιάξουμε,να σμίξουμε, να χωρίσουμε, να βρεθούμε, να μάθουμε, να χάσουμε, να κερδίσουμε και ίσως μέσα σε όλα αυτά πραγματικά να συναντηθούμε.

Για μένα όλα αυτά είναι καλή αφορμή για γιορτή. Όλα αυτά είναι η ίδια η ζωή και θέλω να τη γιορτάζω κάθε μέρα αλλά και με κάθε αφορμή από όποιο σημείο και αν βρίσκομαι.

Αλλά θα πρόσθετα στο στολισμό του Αγίου Βαλεντίνου, σήματα κινδύνου και “Προσοχή! Συνεχόμενες επικίνδυνες στροφές για τα επόμενα άγνωστα χιλιόμετρα” για να αποκτήσει λίγο περισσότερο ρεαλισμό!

Χρόνια πολλά λοιπόν στον έρωτα!




Κεντρική φωτογραφία: Chandan Chaurasia on Unsplash