Η προετοιμασία ενός παιδικού πάρτι, ειδικά αν είναι από τις πρώτες φορές που το επιχειρείτε μπορεί να φαντάζει χαώδης. Και πολλές φορές ακριβώς έτσι είναι. Ποιος να το φανταζόταν ότι για να διασκεδάσεις και να ευχαριστηθούν ένα τσούρμο παιδάκια θα χρειαζόσουν τα προσόντα μιας event planner (όχι όποιας και όποιας, από τις καλύτερες της αγοράς); Τι να πρωτοσκεφτείς και που να πρωτοκαταλήξεις (έχοντας πάντα βεβαίως και τη συναίνεση του απαιτητικού εορτάζοντα); Το θέμα του πάρτυ, τον χώρο, τη διακόσμηση, την ημερομηνία κα την ώρα που θα πρέπει να τους βολεύει όλους, τις δραστηριότητες που θα απασχολήσουν τα παιδιά, το φαγητό, την τούρτα, το χρώμα στα κεράκια…. ΤΡΕΛΑ! Τίποτα, όμως, δεν συγκρίνεται από τη μεγαλύτερη πρόκληση της διοργάνωσης, το μεγάλο ερώτημα που βασανίζει το μυαλό κάθε μαμάς που αποφάσισε να κάνει ένα πάρτι γενεθλίων για να ευχαριστήσει το παιδάκι της, και δεν είναι άλλη από το

«Πόσους και ποιούς θα καλέσουμε στο πάρτι;»

Ναι, ακριβώς, μείζον θέμα. Και ενώ στα πρώτα σχολικά χρόνια θεωρείται -συνήθως- αυτονόητο να καλεστεί όλη η τάξη (συν οι φίλοι του μπαμπά και της μαμάς που έχουν παιδιά), όσο προχωρά η ηλικία του εορτάζοντα και έχει δική του άποψη, και δημιουργεί τις δικές του φιλίες και προτιμήσεις, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Ειδικά, αφού όπως είναι φυσικό τα παιδιά αγνοούν – και καλά κάνουν- τι σημαίνει δημόσιες σχέσεις και ισορροπίες μεταξύ των γονέων και αδιαφορούν που, πολλές φορές, θέματα όπως το ποιος καλέστηκε σε ένα πάρτι και το ποιος έμεινε εκτός γίνονται αφορμή παρεξηγήσεων και συζητήσεων στα πηγαδάκια των μαμάδων.

Φέτος, με το παιδί μου στην αρχή της εφηβείας του, αποφάσισα να αφήσω όλες τις αποφάσεις για το πάρτι γενεθλίων του στον ίδιο. Άλλωστε, είναι αναμενόμενο ότι μεγαλώνοντας τα παιδιά δημιουργούν -όπως και οι ενήλικες- πιο στενές σχέσεις με κάποια άλλα, ξεχωρίζουν τους συμμαθητές που τους ταιριάζουν και έχουν, φυσικά, το δικαίωμα επιλογής του ποιον θέλουν δίπλα τους. Και αυτό, δεν αφορά μόνο τα πάρτι, είναι μάθημα ζωής.

Και, τελικά, επειδή το σκέφτηκα πολύ πιστεύω ότι αυτό είναι και το σωστό. Δεν μπορώ εγώ να αποφασίσω για λογαριασμό του παιδιού  μου με ποια άλλα παιδιά θα κάνει παρέα ούτε με ποια θα περάσει την τόσο ξεχωριστή του μέρα. Δεν μπορώ να του επιβάλλω να καλέσει ένα άλλο παιδί επειδή εγώ συμπαθώ τη μαμά του, ούτε είναι θέμα δημοσίων σχέσεων η γιορτή του παιδιού μου που θα τη θυμάται σε όλη του τη ζωή. Είναι τα γενέθλιά του και έχει δικαίωμα να τα περάσει και να τα ευχαριστηθεί όπως και με όποιον θέλει. Όπως και εμείς οι μεγάλοι, έτσι και τα παιδιά, τις ξεχωριστές μας στιγμές θέλουμε να τις περνάμε με όσους νιώθουμε κοντά μας και ξέρουμε ότι θα συμβάλουν στο να μας μείνουν αξέχαστες!




Κεντρική φωτογραφία: Lidya Nada on Unsplash