Άννα Σκουλαρίκη
A story to tell…

Πλησιάζουμε αισίως τα μέσα Οκτωβρίου. Φέτος ο καιρός δε μας ξελογιάζει με ανεβασμένες θερμοκρασίες, ένας θεσπέσιος λόγος για σκασιαρχεία! Μικροί-μεγάλοι, λοιπόν, τα κεφάλια μέσα! Εμείς στις δουλειές μας και τα πιτσιρίκια στο σχολείο και στις απογευματινές εξωσχολικές δραστηριότητες.

Πραγματικός αγώνας για τους γονείς, τα απόβραδα της Κυριακής έως της Πέμπτης, όπου πρέπει να ετοιμάσουν εγκαίρως τα παιδάκια τους για ύπνο. Γιατί όπως λέει και το τραγούδι “Αν κοιμηθώ νωρίς, θα σηκωθώ νωρίς, θα ξεκινήσω νωρίς και θα πάω στο σχολείο νωρίς. Αν κοιμηθώ αργά, θα σηκωθώ αργά και όταν θα πάω στο σχολείο θα ‘ναι αργά”.(Μαμαδίστικα παραφρασμένο, συγγνώμη κύριε Κηλαϊδόνη!)

Έχοντας την ευκαιρία να κουβεντιάζω με φίλες μου μαμάδες ή μαμάδες που βρισκόμαστε έξω από την καγκελόπορτα του σχολείου, διαπιστώνω ότι τα παιδιά δυσκολεύονται αυτήν την περίοδο να πέσουν για ύπνο στην ώρα τους. Φυσιολογικό μου φαίνεται αν σκεφτούμε ότι και για εμάς τους ενήλικες οι μήνες Σεπτέμβριος και Οκτώβριος, είναι μήνες προσαρμογής στο χειμερινό μας πρόγραμμα. Είναι αυτό το “λίγο καλοκαίρι ακόμα-λίγο φθινόπωρο”.

Ως μαμά διδύμων που θητεύουν στο νηπιαγωγείο πια(!), κατάλαβα από νωρίς ότι το κλειδί για την ομαλή ροή της ρουτίνας που θα πρέπει να ακολουθούμε στο δίωρο “φωτιά” (19:00-21:00, εκεί γίνεται η όλη προετοιμασία για φαγητό, πλύσιμο, ύπνο), είναι η συνεργασία. Με οδηγό την πειθαρχία αλλά και την ελαστικότητα, έχουμε καταφέρει να τηρούμε το χρονοδιάγραμμα μας, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων.

Ξεκινήσαμε την προσπάθεια μας μία εβδομάδα πριν την έναρξη των σχολείων. Αυτή τη βδομάδα την ονομάσαμε “εβδομάδα προπόνησης”. Εκεί κόψαμε τη μεσημεριανή siesta μας και την αντικαταστήσαμε με δημιουργικό παιχνίδι ή με βόλτα. Η τηλεόραση πέραν τις 19:00 απαγορεύθηκε διά ροπάλου (είναι το μοναδικό αδιαπραγμάτευτο μου!). Όλα μέχρι εδώ πήγαν περίφημα! Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν άριστα, αφού και εγώ δεν κοιμόμουν πια τα μεσημέρια και ούτε έβλεπα τηλεόραση μέχρι αυτά να κοιμηθούν. Αποτέλεσα παράδειγμα, το οποίο και μιμήθηκαν.

Όταν ξεκίνησαν τα σχολεία, εγώ και τα μικρούλια μου, με τη βοήθεια της νηπιαγωγού, φτιάξαμε ένα “συμβόλαιο” με τους κανόνες του σπιτιού μας. Μέσα συμπεριλαμβανόταν και η ώρα που θα έπρεπε να βρίσκονται στα κρεβάτια τους, τις ημέρες που ακολουθούσε σχολείο. Ορίσαμε τις 21:00. Στο μυαλό της μαμάς θα πρέπει να είναι και το 21:30 δεκτό (γιατί άνθρωποι είμαστε!) και το 20:30 (μακάρι!). Από τις 19:00-21:00, λοιπόν, τα παιδιά έχουν να κάνουν τα εξής: να παίξουν, να σαχλαμαρίσουν, να μαλώσουν, να φάνε το βραδινό τους, να πλυθούν και να πέσουν για ύπνο. Για τα τρία πρώτα φροντίζουν από μόνα τους, για τα άλλα τρία τα ενθαρρύνω καθημερινά να προσπαθούν να τα κάνουν μόνα τους, πάντα όμως με την επίβλεψη και τη μικρή συνεισφορά μου. Η δική μου συμμετοχή είναι όπως του μαέστρου απέναντι στη ορχήστρα του. Χωρίς αυτόν κανείς δε θα συγχρονιζόταν και χωρίς την καλή συνεργασία των οργανοπαιχτών, ο μαέστρος θα φαινόταν ως μία αστεία θεατρική καρικατούρα.

Και επειδή όλες οι βραδιές δεν είναι ίδιες, που και που τους αφήνω να “κερδίζουν”. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα διαβάσουμε ένα ακόμα παραμύθι ή ότι θα ζωγραφίσουμε ή ότι ο καθένας θα πει μία δική του ιστορία την ώρα που θα έχουμε ξαπλώσει στο κρεβάτι.

Οι συνήθειες και ο τρόπος ζωής διαφέρουν από οικογένεια σε οικογένεια και ίσως το πρόγραμμα που ακολουθούμε εμείς να μη φαντάζει εφικτό ή ιδανικό για όλους.

Στη δική μας περίπτωση όμως αυτή η ρουτίνα λειτουργεί, χαρίζοντας ηρεμία και ασφάλεια τόσο στα ανήλικα όσο και στα ενήλικα μέλη του σπιτιού μας.

Πάντως, όποιο στυλ και αν επιλέξετε να ακολουθήσετε, η συνέπεια και η συνεργασία των μεγάλων και των μικρών είναι αυτά που θα στέψουν με επιτυχία την προσπάθεια σας.