Ηλιάννα Πεσσάρη
Ψυχολόγος, ειδικευμένη στη βιωματική ψυχοθεραπεία μέσω ψυχοδράματος | Καθηγήτρια Yoga

Όταν η ζωή δεν τα φέρνει όπως θέλετε, πως να σταθείτε στα πόδια σας και να συνεχίσετε;

Μέσα στη ζωή υπάρχουν δύο όψεις, υπάρχει η φωτεινή και υπάρχει κι η σκοτεινή κατά τον ίδιο τρόπο που υπάρχει η μέρα με τη νύχτα. Όπως στη φύση, το φως εναλλάσσεται με το σκοτάδι ανάλογα τις εποχές έτσι συμβαίνει φυσικά μέσα στη ζωή. Άλλες εποχές το φως υπερτερεί ενώ άλλες το σκοτάδι. Άλλες φορές οι καταστάσεις έρχονται εύκολα, με ροή και ομαλότητα, άλλες φορές υπάρχουν εμπόδια και δυσκολίες και άλλες υπάρχει μεγαλύτερη ισορροπία ανάμεσα στα δύο. Τις περισσότερες φορές η ζωή είναι σαν καρδιογράφημα, πάνω κάτω. Και ευτυχώς δηλαδή. Το ένα είναι απαραίτητο για να υπάρχει και το άλλο.


Κοιτώντας τη ζωή με αυτήν την οπτική, δεν υπάρχει τίποτα που είναι για να μείνει για πάντα. Όλα είναι σε κίνηση, όλα σε διαδοχή.

Οι κοινωνικές νόρμες μας προτρέπουν συνεχώς σε μία πιο φλατ κατάσταση. Το “είμαι καλά”, χωρίς ιδιαίτερο χρωματισμό είναι το αποδεχτό, το πιο εύκολο, το πιο διαχειρίσιμο κοινωνικά.

Έχουμε μάθει να θέλουμε και να απαιτούμε από τον εαυτό μας να είναι συνέχεια καλά ή τουλάχιστον φλατ. Αποδεχόμαστε ευκολότερα τη χαρά παρά τη λύπη. Σαν να θέλαμε να αφαιρέσουμε τη λύπη χειρουργικά από τη ζωή, προσπαθούμε συνεχώς να στεκόμαστε στη χαρά και στα θετικά. Τελικά, νομίζω ότι όλο αυτό κουράζει περισσότερο, μας γεμίζει αγωνία και στην πραγματικότητα δεν είναι εφικτό.

Αυτή η συνεχής εσωτερική αλλά και κοινωνική απαίτηση για ηρεμία, χαλαρότητα, χαρά είναι μία μονομερής εικόνα της ζωής, είναι μόνο η μία όψη, είναι σαν να προσπαθούμε να ζούμε συνεχώς την ίδια μέρα, με έναν συμβολικό τρόπο. Δεν γίνεται!

Στις δυσκολίες οι περισσότεροι αντιδρούμε, μαχόμαστε, παλεύουμε. Η δυσκολία δεν είναι αποδεκτή εύκολα, ούτε η αδυναμία, ούτε ο φόβος, ούτε ο πόνος. Όλα αυτά θέλουμε να τα προσπεράσουμε γρήγορα, βιαστικά. Με κάποιο τρόπο αυτό τα κάνει ακόμα πιο δύσκολα. Κι όταν έρχεται η πολλή χαρά, πάλι την αντιμετωπίζουμε με αμφιβολία, με αγωνία για το πότε θα φύγει και τι θα φέρει μετά. Αυτό το γνωστό ρητό “σε καλό να μας βγει”, είναι όλη αυτή η κοινωνική φιλοσοφία από πίσω, που πολλοί από μας την έχουμε μέσα μας εσωτερικευμένη.

  • Όταν η ζωή δεν τα φέρνει όπως θέλω, προσπαθώ να το δέχομαι με φυσικότητα, ένα στάδιο της ζωής, ένα μέρος της είναι και αυτό.
  • Μαθαίνω να δίνω χρόνο και σε αυτά τα συναισθήματα μέσα μου, χωρίς να τα κρίνω, με αποδοχή και κατανόηση.
  • Αναπτύσσω εμπιστοσύνη στη ζωή και στις εναλλαγές της και ακόμα στον εαυτό μου ότι μπορεί να μπαίνει και να βγαίνει μέσα σε αυτές.
  • Αποδέχομαι και φροντίζω την αδύναμη πλευρά μου χωρίς να βιάζομαι και χωρίς να τη λογοκρίνω.
  • Θέλω να ακούω και να καταλαβαίνω τις ανάγκες μου όλες τις ώρες, όχι μόνο τις εύκολες στιγμές.
  • Όταν όλα αυτά είναι πολύ δύσκολα, ζητάω βοήθεια, από τους δικούς μου ανθρώπους αλλά και από κάποιον ειδικό (ψυχολόγο ή θεραπευτή).
  • Και προσπαθώ να θυμάμαι πάντα “Και αυτό θα περάσει…”.