Έχουμε την τάση να αντιλαμβανόμαστε τα endings σαν μια μορφή θανάτου (ως ένα βαθμό θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένας “μικρός θάνατος”). Αλλά τα αφήνουμε τόσο πολύ να μας τρομοκρατήσουν, να μας φοβίσουν ως τα κόκαλα. Κάνουμε τα πάντα για να τα αποφύγουμε, να μην τα νιώσουμε. Να μην πονέσουμε. Πενθούμε βαθιά, αφήνοντας σημάδια μέσα μας, έχοντας αισθητό το βίωμα της απώλειας. Τραβάμε την απώλεια στα άκρα και την κρατάμε σαν φυλακτό μέχρι τέλους. Μέχρι πια να μουδιάσουμε, να νεκρώσουμε και να πάψουμε να πονάμε.

Τι είδους σκεπτικό είναι αυτό; Μπορούμε να πενθήσουμε την απώλεια μας, το τέλος μιας σχέσης, αλλά ταυτόχρονα να το δούμε και ως μια επερχόμενη ανανέωση του εαυτού μας. Μας ρουφάει τόσο πολύ ο πόνος του αποχωρισμού, που έχουμε την τάση να μην εστιάζουμε στο τώρα. Στο τί πραγματικά συμβαίνει. Είμαστε τόσο κολλημένοι σε αυτό που έγινε στο παρελθόν και φοβόμαστε το άγνωστο που έρχεται, χωρίς να συνειδητοποιούμε πως μπορεί τελικά να είναι και για καλό μας.

Είμαστε δηλαδή έρμαια του παρελθόντος (για αυτό που έγινε) και του μέλλοντος (γιατί φοβόμαστε το άγνωστο και το τι θα συμβεί) με αποτέλεσμα να χάνουμε το τώρα.

Το τώρα που μπορεί τελικά να είναι τόσο απελευθερωτικό και θετικό για εμάς αλλά να μην μπορούμε να το δούμε. Πόσο δυστυχές είναι αυτό; “Τώρα” σημαίνει να μπορώ να είμαι οκέι με τον χωρισμό μου, να τον καταλάβω, να τον αποδεχτώ και κυρίως να καταφέρω να συγχωρήσω και τον εαυτό μου αλλά και τον άλλον μέσα από αυτήν την δυσβάσταχτη διαδικασία.

“Είμαι παρών σημαίνει, περιμαζεύω τις λίγες δυνάμεις που μου απέμειναν και ρωτώ ποιος είμαι, που βρίσκομαι, τι αντίκρισμα έχουν τα λόγια και τα έργα μου. Αρνούμαι την δόλια μετάθεση μου στο μέλλον και τη σκόπιμη καθήλωση μου στα περασμένα. Ψάχνω και βρίσκω ένα σημείο από όπου μπορώ να δω καθαρότερα γύρω μου και μπροστά μου. Είμαι περισσότερο παρών σημαίνει, ελέγχω τη σχέση μου με τους αφέντες που με περιβάλλουν, μετατρέπω τον φόβο μου σε γνώση, αποδέχομαι την προσωρινή μοναξιά μου και υποκαθιστώ τη στερεοποιημένη φράση με την άφωνη πράξη. Είμαι ακόμη περισσότερο παρών σημαίνει, αποφασίζω μόνος μου πικρά και νηφάλια μέσα στο δικό μου χρόνο και τον δικό μου χώρο τον τροπο ζωής και του θανάτου μου.” Όπως αναφέρει και ο Μαρωνίτης στο απόσπασμα από Το Αλφαβητάρι των Δούλων.

Πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε τον χωρισμό μιας σχέσης ως ‘τα θετικά και τα ωραία που χάνω’ και να ξεκινήσουμε να τον βλέπουμε ως ‘τα θετικά και τα ωραία που δεν έλαβα ποτέ’.

Θα πρέπει να ορίσουμε το χωρισμό σαν την έναρξη μια νέας ζωής και όχι σαν το τέλος των πραγμάτων. Ας σταματήσουμε να ωραιοποιούμε στιγμές και συμπεριφορές ειδικά όταν έρχεται η ώρα του χωρισμού. Ας απομυθοποιήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις. Ξεχνάμε πόσο άσχημα μας φέρθηκαν ή πόσο άσχημα περνάγαμε, γιατί απλά φοβόμαστε. Η συμπεριφορά και η ενέργεια τους δεν πρόκειται να αλλάξει, μπορεί όμως να αλλάξει η δική μας. Είμαστε σε συνεχή σκέψη του τί θα ακολουθήσει, αντί να σκεφτόμαστε το τί θα μπορούσε να γίνει.

Ναι, θα είναι δύσκολα στην αρχή, μπορεί να σου πάρει καιρό να ξεπεράσεις κάποιες καταστάσεις, αλλά για αυτό είσαι φτιαγμένος. Είσαι φτιαγμένος για να ξεπεράσεις ό,τι δύσκολο έρχεται στον δρόμο σου. Όχι όμως για να γυρνάς πίσω ή να μένεις σε κάτι άσχημο επειδή τα βλέπεις δύσκολα.

Φαντάσου να έπιανε φωτιά το σπίτι σου και να έπρεπε να βγεις για να σε σώσεις. Τι θα έκανες; Θα καθόσουν εκεί στις φλόγες; Όχι. Θα πέρναγες τρέχοντας από τις φλόγες για να βρεις την έξοδο για να βγεις. Δεν τα παρατάμε στα δύσκολα. Δεν υπομένουμε μια κατάσταση επειδή φοβόμαστε για το τι θα συμβεί μετά. Θα τρέξουμε να βρουμε την έξοδο, για να κλείσουμε την πόρτα πίσω μας, χωρίς ερωτηματικά, χωρίς θυμό, χωρίς τύψεις, για να προχωρήσουμε μπροστά, κάνοντας πραγματικά μια καινούργια αρχή, μια αρχή που θα στηρίζεται σε νέα βάση. Κλείνω την πόρτα πίσω μου, σημαίνει έχω καταλάβει, έχω συναισθανθεί, έχω συγχωρέσει τον εαυτό μου και τον σύντροφό μου, σημαίνει αποδέχομαι το τέλος όσο επώδυνο κι αν υπήρξε. Σημαίνει κρατώ στην καρδιά μου και το μυαλό μου, όσα πολύτιμα κέρδισα, και ξεκινώ πιο πλούσιος σε εμπειρίες και συναισθήματα, για μια καινούργια φάση της ζωής μου. Τώρα μπορώ πλέον να δω τι σημαίνει “νέα αρχή”.

Εκτός λοιπόν από το γεγονός πως είμαστε φτιαγμένοι για να ξεπερνάμε δύσκολες καταστάσεις, είμαστε επίσης φτιαγμένοι για να κρατάμε και κάποια θετικά από αυτές και ας έχουμε την τάση να τα βλέπουμε όλα μαύρα και πικρά.

Ποια είναι τα θετικά; Ότι βρήκες κομμάτια του εαυτού σου που ίσως πριν να μην γνώριζες. Πως τελικά είσαι πιο δυνατός από ότι νόμιζες. Πως συνειδητοποίησες ότι τελικά πρέπει να αγαπάς πρώτα εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου. Πως όσο δύσκολο και να ήταν, κατάφερες να πεις ¨όχι” σε κάτι το οποίο δεν σου άξιζε τελικά και δεν σε “εξυπηρετούσε”. Πως τώρα έχεις την ευκαιρία να αναδομήσεις τον εαυτό σου που πριν ίσως και να τον είχες ξεχάσει. Κρατήστε λίγο αυτές τις λέξεις: Αυτοπεποίθηση, παρακίνηση, αφύπνιση, αναδόμηση και αναγέννηση.

Με λίγα λόγια, επικέντρωσε την σκέψη σου σε όλα αυτά που θα κερδίσεις μετά από αυτόν τον χωρισμό παρά σε αυτά που έχασες. Νομίζω, αυτό είναι το κλειδί. Επέλεξε λοιπόν να περάσεις από τις φλόγες για να γεννηθείς ξανά.

Τώρα που βλέπεις καλύτερα, για απάντησε μου σε αυτό: Ο χωρισμός είναι τελικά ένα τέλος ή μια καινούργια αρχή;



Η Χρυσάνθη Νικολαΐδου αποφοίτησε από το τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο. Είναι κάτοχος Άδειας Ασκήσεως Επαγγέλματος και ενεργό μέλος του Συλλόγου των Ελλήνων Ψυχολόγων. Έχει εκπαιδευτεί στην Συστημική Ψυχοθεραπεία και Συμβουλευτική, ενώ έχει ειδικευτεί στις Αγχώδεις Διαταραχές και συγκεκριμένα στο Μετατραυματικό Στρες με την μέθοδο EMDR. Συμμετέχει ενεργά σε επιμορφωτικά σεμινάρια και συνέδρια ώστε να βρίσκεται πάντα στο πλαίσιο της δια βίου μάθησης και εκπαίδευσης και παράλληλα εργάζεται ως Ψυχολόγος εθελοντικά και έμμισθα.

Μπορείτε να την βρείτε στη σελίδα της στο instagram @nikolaidou_chris_psychologist




Κεντρική φωτογραφία: Kelly Sikkema on Unsplash