Βρήκα επιτέλους τον επιστημονικό όρο που ταιριάζει στην περίπτωση μου! Συναισθηματική πείνα, ναι, αυτό είναι που μου συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες. Τρώω σαν να έχω ταινία στο στομάχι, σαν να έρχεται πόλεμος και κάποιος να μου είπε να γεμίσω τις λιποαποθήκες μου μη τυχόν και ξαναέχουμε κατοχή, καταναλώνω φαγητά και γλυκά σαν να μην υπάρχει Ιούλιος στον ορίζοντα, σαν να μην ζούμε σε μία χώρα που, κάποια στιγμή, αυτό το μπικίνι θα το φορέσουμε για να κάνουμε τα καθιερωμένα καλοκαιρινά μακροβούτια στις ελληνικές θάλασσες. Και μη νομίζετε ότι είναι η ιδέα μου, έχω και αποδείξεις! Ζυγίστηκα και αυτή η αθεόφοβη η ζυγαριά, ούτε ένα ψεματάκι, ούτε ένα σκόντο δεν λέει να κάνει, συν δύο κιλά με έδειξε (και για να σας προλάβω, προνόησα και ζυγίστηκα σε όλες τις πιθανές χρονικές εναλλακτικές: μόλις ξύπνησα, πριν κοιμηθώ, χωρίς να πιω νερό, μετά την τουαλέτα, όλα σας λεώ, αλλά το συν δύο κιλά εκεί, ακατέβατο).

Και εκεί είναι που πείσμωσα. Όταν έρθει ο καιρός, δεν θα βγω από το σπίτι για να πάω να κλειστώ σε ένα ινστιτούτο αδυνατίσματος, ούτε θα συνεχίσω να φοράω τις φαρδιές κελεμπίες -άνετες ομολογουμένως- με τις οποίες κυκλοφορώ τόσο καιρό στο σπίτι, έχω μεγάλα σχέδια για τα φορεματάκια και τα συνολάκια που θα λανσάρω αυτό το καλοκαίρι.

Τι έκανα λοιπόν; Έψαξα και έμαθα για τον εχθρό, γιατί μόνο γνωρίζοντάς τον μπορείς και να τον πολεμήσεις. Και κατέληξα οτι έχει και όνομα: λέγεται συναισθηματική πείνα. Είναι αυτή η πείνα, συνήθως ακατανίκητη, που δεν μπορούμε να της αντισταθούμε, που μας πιάνει σε περιόδους ή στιγμές άγχους, βαρεμάρας, φόβου, κούρασης, στενοχώριας, πίεσης. Είναι αυτή η πείνα που μας οδηγεί σε άσχημες διατροφικά επιλογές, συνήθως λιπαρά και γλυκά (τα λεγόμενα comfort foods και sweet treats) και που η κατανάλωσή τους, με κάποιο διεστραμμένο τρόπο, φαίνεται να μας μειώνει -έστω και για λίγο- τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνουμε, μας ανακουφίζει, μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα.

Προσοχή όμως! Ο εχθρός είναι ύπουλος και τα θετικά που προσφέρει είναι βραχυπρόθεσμα, ενώ τα αρνητικά είναι μακροπρόθεσμα και, πολλές φορές, εθιστικά. Αν δεν το προσέξουμε, η κατανάλωση φαγητού φτάνει σε σημείο να μην εξυπηρετεί το αρχικό σκοπό της που είναι η επιβίωσή μας και η διατήρηση της καλής μας υγείας, αλλά τείνει να γίνει συνώνυμο με τη διασκέδαση, τον αντιπερισπασμό από συναισθήματα και προβλήματα που θα έπρεπε έλλογα να αντιμετωπίσουμε, με τη συνήθεια που πράττουμε πια μηχανικά και άκριτα.

Και έτσι, φτάνουμε σε ένα σημείο να τρώμε, όχι γιατί πεινά ο οργανισμός μας, αλλά γιατί πεινά η ψυχή μας. Δεν αποζητάμε το φαγητό για να χορτάσουμε την πραγματική μας πείνα, αλλά για να χορτάσουμε, να γεμίσουμε το κενό και την ένταση που δημιουργούν τα συναισθήματα που μας κατακλύζουν και δεν μπορούμε να τιθασεύσουμε. Και μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο που διαπιστώνουμε στη συνέχεια ότι είναι δύσκολο να βγούμε γιατί δεν συνειδητοποιούμε καταρχάς την αιτία, τι πρέπει πραγματικά να διορθώσουμε για να μπορέσουμε να βρούμε πάλι την ισορροπία.

Όσο είναι νωρίς, ας εντοπίσουμε την πραγματική αιτία της υπερφαγίας μας, τι είναι αυτό που αφήνουμε αναπάντητο, τι είναι αυτό που μας στενοχωρεί και μας ταλαιπωρεί και ας διορθώσουμε την πραγματική συναισθηματική αιτία. Παράλληλα, ας ακολουθήσουμε απλές τεχνικές, που κάθε φορά που η συναισθηματική πείνα μας επισκέπτεται, θα μπορέσουμε με τη βοήθειά τους να υψώσουμε τη θέληση και την αποφαστικότητά μας πάνω από τον πειρασμό.

Απλές τεχνικές για να αποφύγουμε την συναισθηματική πείνα

  • Απομακρύνουμε τους πειρασμούς (γλυκούς και αλμυρούς) από τα ντουλάπια και το ψυγείο μας.
  • Μετριάζουμε το στρες κάνοντας πράγματα που μας ευχαριστούν. Ακούμε την αγαπημένη μας μουσική, γυμναζόμαστε, διαβάζουμε…
  • Κρατάμε ένα ημερολόγιο με το τι τρώμε, πότε και σε τι συναισθηματική κατάσταση είμασταν εκείνη τη στιγμή. Θα μας βοηθήσει να έχουμε μία πλήρη εικόνα του πότε τρώμε και γιατί, να καταλάβουμε τις μας ωθεί στην κατανάλωση φαγητού χωρίς να το έχουμε πραγματικά ανάγκη
  • Φτιάχνουμε τα αγαπημένα μας σνακ πριν πεινάσουμε και τα διατηρούμε μέχρι να τα χρειαστούμε. Με τον τρόπο αυτό δεν θα καταφύγουμε σε εύκολη λύση junk food.
  • Αν νιώσουμε την πείνα να μας κατακλύζει, αλλά μέσα μας γνωρίζουμε ότι πρόκειται περί συναισθηματικής πείνας, παίρνουμε βαθιές ανάσες και περιμένουμε 10 λεπτά να δούμε αν θα υποχωρήσει. Παράλληλα, απασχολούμε τον εαυτό μας με μια άλλη ασχολία για να μην σκέφτεται το μυαλό μας σαν λύση εκτόνωσης το φαγητό.
  • Κρατάμε πάντα τον οργανισμό μας ενυδατωμένο. Ισχύει άλλωστε το “Δεν πεινάς, μάλλον διψάς”.
  • Αν δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε την επιθυμία μας για φαγητό, ρωτάμε τον ευαυτό μας: “Πεινάω τόσο που θα έτρωγα και ένα μήλο, ένα πορτοκάλι ή ένα γιαούρτι;” Θα δείτε ότι συνήθως η απάντηση είναι όχι, γιατί δεν πρόκειται περί πραγματικής πείνας, άρα τώρα που θα γνωρίζετε την αιτία θα είστε και πιο δυνατές να την αντιμετωπίσετε.

Το φαγητό είναι απόλαυση και όλοι μας θα κάνουμε τις διατροφικές μας ατασθαλίες. Οφείλουμε, όμως, στην υγεία μας και στον εαυτό μας οι ατασθαλίες αυτές να είναι ελεγχόμενες και συνειδητές, και ποτέ μα ποτέ να μην θεωρούνται το αντίδοτο για καταπιεσμένα και αρνητικά συναισθήματα. Και αν δεν μπορούμε να ελέγξουμε αυτές τις διατροφικές παρορμήσεις μόνες μας, και νιώθουμε ότι έχουμε ξεφύγει από τα όρια, έγκαιρα να αναζητήσουμε τη συμβουλή και βοήθεια των ειδικών. Η υγεία μας είναι η προτεραιότητά μας!