Σοφία Παππά
Talking about everything that makes life beautiful

Θυμάμαι τον παππού μου, να μου λέει: «Εσείς κοπελιά μου είστε τυχερή γενιά. Ούτε πόλεμο ζήσατε ούτε πείνα. Τα έχετε όλα. Αλλά δεν μπορεί κάτι δύσκολο θα ζήσετε και εσείς». Και είχε τόσο δίκιο. Ήταν ένας άνθρωπος του χωριού, είχε ζήσει τη ζωή και ήταν σοφός. Ζούμε όμως εποχή αλλαγών και δυσκολιών.

Μέσα σε όλες τις αλλαγές που ζήσαμε και ζούμε την περίοδο αυτή μετά την εμφάνιση της πανδημίας, έχει να προστεθεί και η νέα μας εμφάνιση. Αυτή με τη μάσκα.

Τώρα ιδίως, που μας συνοδεύει παντού.  Τώρα που προσέχουμε εμάς και τους γύρω μας πιο πολύ από ποτέ, ζούμε κολλητά με τη μάσκα μας. Οι νέες γνωριμίες μας, είναι πάνω σε μια νέα βάση.

Μα πως θα σε γνωρίσω;

Τους γονείς των συμμαθητών του γιού μου, τόσα χρόνια πια, τους ξεχωρίζω ακόμα και με τη μάσκα. Παραδέχομαι ότι στην αρχή μου ξέφυγαν κάποιοι. Θες οι αλλαγές στα μαλλιά, τα χρώματα του καλοκαιριού, λίγο τα γυαλιά ηλίου. Ναι, την πάτησα κάποιες φορές.

Photo by Sophia Pappa

Πολύχρωμη, μονόχρωμη ή χειρουργική…πίσω από τη μάσκα υπάρχει ένα χαμόγελο!

Η κόρη μου όμως άλλαξε σχολείο, νηπιαγωγάκι πλέον στο νηπιαγωγείο της γειτονίας μας. Εκεί αντιμετώπισα και εγώ δυσκολία. Γνώριζω σιγά σιγά συμμαθητές και γονείς με τη μάσκα. Προσπαθώ να ρουφήξω κάτι από τη φωνή. Τη χροιά της. Κάτι από τα μάτια.

Προσπαθώ να συνδυάσω χαρακτηριστικά και εύχομαι κάθε φορά να τα θυμάμαι την επόμενη. Και εκεί που έχω την εντύπωση ότι έχω ακούσει σωστά, έχω ακούσει λάθος λέξεις. Δεν διστάζω να πω «συγνώμη δεν σε άκουσα» ξανά και ξανά. Αλλά και  να παραδεχτώ «το είχα χάσει, τώρα απόγινα!»

Κλέβει η μάσκα κάτι από τη φύση μας

Κλέβει από το «διάβασμα» των ανθρώπων και την πρώτη προσέγγιση μέσω των χαρακτηριστικών του προσώπου και των εκφράσεων και των μορφασμών. Κλέβει όλα αυτά που χρειαζόμαστε για να έρθουμε πιο κοντά ή ακόμα και να αποφύγουμε.

Αλλά αυτό που παρατήρησα, είναι ότι πραγματικά τώρα κάποια μάτια είναι πιο εκφραστικά από ποτέ. Ίσως να ήταν πάντα και να μην το είχα παρατηρήσει μέχρι τώρα. Ναι αυτό είναι. Άρχισα να κοιτάω τα μάτια πιο βαθιά. Μάτια χαρούμενα, μάτια προβληματισμένα, μάτια γεμάτα όρεξη, μάτια αγριεμένα, μάτια κουρασμένα, μάτια ήρεμα και γαλήνια και πρωινά μάτια αγουροξυπνημένα!

Κάπου θα συναντηθούμε

Περιμένω τη στιγμή που θα φύγουν οι μάσκες και που θα δούμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Ελπίζω όσο πιο ανώδυνα γίνεται, για όσο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας γίνεται. Πραγματικά το ελπίζω και το εύχομαι! Πρώτα απ’ όλα όμως εύχομαι υγεία.