Άννα Σκουλαρίκη
A story to tell…

Η πρώτη εβδομάδα καραντίνας για παιδιά κάτω των 12 χρόνων έφτασε στο τέλος της, και ήδη οι μαμάδες βρίσκονται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Λίγο οι κυβερνητικοί περιορισμοί, λίγο τα ζορισμένα οικονομικά, λίγο οι πρωτοφανείς συνθήκες εργασίας, λίγο το άτιμο το webex, έχουμε και τα παιδάκια μας, που όλο και κάποιος τσακωμός θα ξεσπάσει αναμεταξύ τους. Ο ρόλος μαμάς-νοικοκυράς-εργαζόμενης-διαιτητή ξεκινάει για μία ακόμα φορά με τα αποτελέσματα να είναι πάντα αμφίρροπα.

Οι οικογένειες που έχουμε πάνω από ένα παιδί γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει να προσπαθούμε να προλάβουμε ή να καταστείλουμε αυτούς τους ομηρικούς καυγάδες που συνήθως ξεκινούν από το μηδέν. Αυτό το μηδέν μπορεί να μεταφράζεται απλώς σε ένα διαφορετικό τηλεοπτικό πρόγραμμα που θέλει να παρακολουθήσει ο καθένας έως και το ποιος έχει το  μεγαλύτερο κομμάτι πίτσας στο πιάτο του, αφού το μάτι τους μετράει επακριβώς μέχρι και τα δέκατα του χιλιοστού.

Διδυμομανούλα παιδιών 5 ½ χρόνων, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού, με έχουν εκπαιδεύσει τα γλυκούλια επαρκώς ώστε να αναγνωρίζω πότε είναι έτοιμη να ξεσπάσει η καταιγίδα. Με περίσσια αυτοπεποίθηση, λόγω αυτής μου της νέας δεξιότητας, είμαι σε θέση να προσφέρω μία χείρα βοηθείας σε γονείς που πελαγώνουν στην πρώτη πολεμική ιαχή από τα παιδικά στοματάκια.

Στο σπίτι όπου μένουμε συγκατοικούμε 5 άτομα. Εγώ με τα παιδιά μου, αλλά και οι γονείς μου. Σκεφτείτε πόσες γενιές ζουν μαζί κάτω από την ίδια στέγη! Σκεφτείτε επίσης και τις διαφορετικές ανάγκες που έχει ο κάθε κάτοικος αυτής της οικίας και φανταστείτε τις καθημερινές τριβές που αργά ή γρήγορα οδηγούν σε τσακωμούς. Αναπόφευκτα τα δύο, κατά τα άλλα ήρεμα πλασματάκια, μπήκαν από νωρίς στο “παιχνίδι” του τσακωμού και στη διαχείρισή του. Καθώς μεγάλωναν, παρατηρούσα πως οι μεταξύ τους καυγάδες είχαν αρκετά όμοια στοιχεία με εκείνους των “μεγάλων”, δηλαδή ότι στο τέλος της όποιας αψιμαχίας και οι δύο ένιωθαν αδικημένοι, θυμωμένοι και εμφανώς μουτρωμένοι. Μη θέλοντας να διαιωνίσω το αδιέξοδο αυτό χαρακτηριστικό, βάλθηκα να βρω τρόπους να αλλάξω το στυλ αντιπαραθέσεων ανάμεσα στα παιδιά μου. Χωρίς να έχω την πολυτέλεια να συμβουλευτώ κάποιον ειδικό, όπως ψυχολόγο, αναγνώρισα ότι είχα την πολυτέλεια του χρόνου και θέλησης. Σε κάθε τσακωμό των παιδιών ήμουν κοντά τους. Δεν έπαιρνα κανενός το μέρος, ξεκινούσα όμως συζήτηση. Ρωτούσα με αληθινό ενδιαφέρον τί ήταν αυτό που τους έκανε να θυμώσουν. Μου απαντούσαν βεβαίως με φωνές αμφότεροι. Μετά τα έβαζα μπροστά στον καθρέφτη, έτσι αναψοκοκκινισμένα, να δουν πόσο είχαν αλλοιωθεί τα χαρακτηριστικά τους από την ένταση. Και στο τέλος, ανταλλάσσαμε απόψεις για τα συναισθήματα μας μετά από τον τσακωμό. Η αμφίδρομη συγγνώμη ήταν το keyword μας και ύστερα όλα κυλούσαν μονιασμένα. Ως τον επόμενο καυγά βέβαια…!

Αυτά τα Σουηδικού τύπου τεχνάσματα γίνονταν αφού είχα διασφαλίσει ότι δεν είχε εκτοξευθεί παπούτσι ή μαρκαδόρος προς το κεφάλι του εκάστοτε αντίπαλου!

Τι γίνεται όμως όταν ο τσακωμός εκδηλώνεται με βιαιότητα και επικινδυνότητα, λεκτική ή και σωματική; Τις φορές που βρέθηκα στη θέση να ανησυχήσω για τη σωματική ακεραιότητα κάποιου παιδιού μου η αλήθεια είναι ότι έβαλα τις φωνές. Έξω φρενών εγώ, μαζεύονταν αυτά. Πιστεύω πως η φωνή επιβολής είναι σημαντικό εργαλείο ώστε να ηρεμήσουν τα πνεύματα, αλλά είναι σώφρον να το χρησιμοποιούμε με φειδώ. Το πολύ και συνεχές μάλωμα χάνει την αξία του (που σκοπό έχει τη συνέτιση) και παράλληλα, στα μάτια των παιδιών γίνεται μία ρουτίνα, δυσάρεστη μεν, χωρίς επιπτώσεις δε και άρα βολική για την όποια επόμενη, γιατί όχι, σκληρή σύγκρουση.

Μία άλλη τακτική που χρησιμοποιώ συχνά όταν μυρίζομαι μπαρούτι είναι αυτή του αντιπερισπασμού. Την ώρα που η αδρεναλίνη πάει να υψωθεί στους οργανισμούς των μικρών μου, προτείνω με ενθουσιασμό μία ενδιαφέρουσα δραστηριότητα, όπως να πάμε βόλτα, να φτιάξουμε παζλ, να παίξουμε κρυφτό ή μαξιλαροπόλεμο. Η μέθοδος αντιπερισπασμού μπορεί τη δεδομένη στιγμή να μην με εξυπηρετεί γιατί μπορεί να είμαι στη μέση του μαγειρέματος ή να γράφω κάποιο άρθρο για τη χρωματοθεραπεία, αλλά σίγουρα κάνει την αρμονία να επιστρέψει στην συνύπαρξη.

Οι τσακωμοί ανάμεσα στα παιδιά της οικογένειας θεωρώ πως είναι άκρως επιμορφωτικοί για όλα τα μέλη που την απαρτίζουν. Έχουμε υποχρέωση ως οδηγοί των ανηλίκων μας, να τους διδάξουμε την αξία του διαλόγου και του συμβιβασμού, οικοδομώντας τους έτσι ένα ειρηνικό αύριο σε όλες τους τις σχέσεις.

Από τη δική μας τη μεριά θα πρέπει να είμαστε ανοιχτοί να διδαχτούμε από την έμφυτη ικανότητα των παιδιών να ξαναφιλιώνουν μεταξύ τους σε χρόνο dt. Δεν κρατάνε κακίες και είναι έτοιμα σε κλάσματα του δευτερολέπτου να συνεργαστούν και πάλι σα να μην έγινε ποτέ τίποτα! Αυτή η ευλυγισία στη συμπεριφορά τους, μας καταδεικνύει πόσο άκαμπτοι γινόμαστε με το πέρασμα του χρόνου και πως ο εγωισμός και η εγωπάθεια δηλητηριάζουν τις σχέσεις μας και μας απομονώνουν από τα συναρπαστικά παιχνίδια της ζωής.

Την επόμενη φορά που τα πράγματα θα οξυνθούν και στο δικό σας σπιτικό, αντιδράστε δημιουργικά και συμμετέχετε στο “δράμα” που ζουν τα παιδιά σας, γιατί τελικά το μόνο που ζητούν από εμάς είναι να είμαστε παρόντες!