Για χρόνια ολόκληρα ζούσα σε τόσο τρελούς ρυθμούς που, με το που ένιωθα για λίγη ώρα (για μέρες ούτε λόγος) ότι δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να κάνω (μια δουλειά για το σπίτι, μια υποχρέωση να φέρω εις πέρας, ένα project για το γραφείο) με έπιανε άγχος και πανικός (κατάλοιπο ίσως μια άλλης εποχής που η προτροπή σε τέτοιες στιγμές από τους γονείς και τους γύρω μας ήταν “Γιατί κάθεσαι έτσι, βρες κάτι να κάνεις!”). Αυτές τις στιγμές, σκέψεις του τύπου “Μα, τι μου συμβαίνει;”, “Γιατί δεν έχω κάποια ασχολία;”, “Γιατί πέφτουν οι ρυθμοί;”, “Μα, θα χάσω τον καιρό μου τεμπελιάζοντας;” με κατέκλυζαν, δημιουργώντας συναισθήματα ενοχής, επιτακτικής ανάγκης να βρω την επόμενη ενασχόλησή μου, να νιώσω ότι είμαι μονίμως σε κίνηση.

Πλέον, όμως, δεν σκέφτομαι με αυτόν τον τρόπο. Έχω καταλάβει πόσο σημαντικό είναι, μέσα στο αναπόφευκτο “Κάνω τα πάντα”, κάποιες φορές να αποδέχομαι -ίσως και να αποζητώ- το “ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ”. Άλλωστε, έχω και την επιστήμη με το μέρος μου σε αυτό, με επιστημονικές έρευνες πλέον να επιβεβαιώνουν ότι το να καθόμαστε χωρίς να κάνουμε τίποτα, να πλήττουμε, να τεμπελιάζουμε, δίνει την ευκαιρία στο μυαλό μας να κάνει μία επανεκκίνηση, μία επαναφόρτιση, να γεννήσει δημιουργικές ιδέες, να μας κάνει πιο παραγωγικούς. Πλέον απολαμβάνω, και αναζητώ, αυτές τις στιγμές που κοιτάω το πρόγραμμά μου και συνειδητοποιώ ότι είναι κενό, που κανείς δεν περιμένει τίποτα από εμένα, και επιτρέπω στον εαυτό μου να αφεθεί, να αποφορτιστεί, να αδειάσει, να βαρεθεί, και το καταφέρνω με αρκετούς τρόπους.

Είναι η ευκαιρία μας! Ας κλείσουμε τον υπολογιστή και το κινητό για λίγο, και ας κάνουμε επιτέλους πράγματα τα οποία θέλουμε από καιρό και ποτέ δεν βρίσκουμε το χρόνο.

Χαλαρώστε και Ψυχαγωγηθείτε

Δείτε μέσα σας

Ασχοληθείτε με το σώμα σας και τη φυσική σας κατάσταση




Κεντρική φωτογραφία: Priscilla Du Preez on Unsplash