Άννα Σκουλαρίκη
A story to tell…

Χριστουγεννιάτικες γιορτές! Οι αγαπημένες όλων, μικρών και μεγάλων! Δώρα, περιτυλίγματα, τραγούδια, μυρωδιές, κόκκινο, χρυσό, γκι, ου, γιρλάντες, κάλαντα, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, δίπλες, τρίπλες, ρούχα αμπιγιέ. Όλα μοιάζουν παραμύθι και αν προστεθεί η πανδημία, αυτό το παραμύθι μοιάζει με έπος!

Τα παιδάκια γράφουν γράμματα στον Santa να τους φέρει όλη τη διαφημιστική καμπάνια του Nickelodeon και οι μεγάλοι από τη μεριά τους ελπίζουνε σε λίγες ημέρες ξεκούρασης από τους ξέφρενους ρυθμούς της δουλειάς τους.

Τι γίνεται όμως με τους τύπους σαν και εμένα που κάθε γιορτή (Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο, ονομαστική γιορτή, γενέθλια, επετείους) τους πιάνουν τα άγχη τους, τα ανάποδα τους, οι φοβίες τους, οι νοσταλγίες τους, οι τεμπελιές τους και τα νεύρα τους; Είμαστε οι Γκρινιάρηδες του Στρουμφοχωριού ή κάπου έχουμε και εμείς τα δίκια μας, χωρίς να κρίνεται απαραίτητη η επίσκεψη στον Ψ;

Κάθε Δεκέμβριο λοιπόν και ενώ όλα τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με προτάσεις δώρων-νυχτερινών περιπλανήσεων και ευφάνταστων χειροποίητων λιχουδιών (μα, σούπα κάστανο με καραβίδες;) , το «εγώ» μου με τραβάει να εξασκηθώ σε διπλές δόσεις χαλαρωτικών αναπνοών , ως άλλη ετοιμόγεννη.

ΑΓΧΟΣ Νο1: Τα οικονομικά

Η μάστιγα των ημερών! Στα πάγια έξοδα προστίθενται η μακροσκελέστατη λίστα του super market για τα εορταστικά δείπνα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, τα δώρα σε συγγενείς και φίλους, ο προσωπικός καλλωπισμός (εδώ χρειάζεται γενικό ρεκτιφιέ για τη μετά-Κωσταλέξι εποχή) και οι σίγουρες «αναπάντεχες» αναποδιές, όπως το να χαλάσει το αυτοκίνητο, ο υπολογιστής ή να σπάσει το κινητό. Τα Καλικαντζαράκια βλέπεις. Όλο το λογιστικό μου ταλέντο βγαίνει στην επιφάνεια για να μη δω στα μάτια των παιδιών μου κανένα παράπονο οποιασδήποτε έλλειψης.

ΑΓΧΟΣ Νο2:  Πως θα είμαι εμφανίσιμη στα ρεβεγιόν

και όχι μια κουρασμένη καρικατούρα του εαυτού μου. Νομίζετε ότι τη βγάλαμε καθαρή με τον covid και ότι θα συνεχιστούν οι επιμελώς-ατημέλητες σπιτικές εμφανίσεις; Λάθος. Τα SKYPE, WEBEX, ZOOM, FACEBOOK LIVE καραδοκούν για να μας δώσουν μία ακόμα γερή γροθιά στη γυναικεία ματαιοδοξία μας. Οι ζωντανές διαδικτυακές μας ευχές θα πρέπει να συνοδεύονται από καταξιωμένο επαγγελματία μακιγιέρ, αμπιγιέζ, στυλίστα, κομμωτή, booman, floor manager και υπεύθυνο φωτισμού. Πως αυτές οι ρημάδες οι οθόνες καταφέρνουν να ασχημαίνουν ακόμα και τα δυνατότερα σημεία μας; Βρείτε μου μία που να είναι ευχαριστημένη με το παραθυράκι του εαυτού της στις ιντερνετικές τηλε-διασκέψεις και εγώ θα της κάνω εκτενές αφιέρωμα στο aspoonofsugar.gr μας!

ΑΓΧΟΣ Νο3: Τα δώρα

Αααα εδώ είμαστε. Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Και αν όλα τα περασμένα χρόνια της κανονικότητας δεν έφταναν 5 μέρες ολάκερες να διαλέξουμε το κατάλληλο δώρο για τους αγαπημένους μας , φέτος να δείτε γλέντια. Περιορισμένοι να επιλέξουμε δώρα μόνο δια της οπτικής επαφής και επιστρατεύοντας ευχολόγια για την έγκαιρη παράδοση τους, η όλη διαδικασία μοιάζει περισσότερο με λοταρία παρά με χαρά του καταναλωτή. Αν είμαστε στους υπερτυχερούς και τα προϊόντα που έχουμε παραγγείλει είναι όντως Α ποιότητας και ιδανικά αντικατοπτρίζονται στα μέτρα και τα σταθμά του πολυαγαπημένου μας παραλήπτη, παρακαλώ να ανάψετε ένα κεράκι στην πλησιέστερη εκκλησία που σας βρίσκεται, όπου λειτουργεί χωρίς τηλε-εργασία.

ΑΓΧΟΣ Νο4: Η βεβιασμένα χαρούμενη διάθεση

Στους άγραφους νόμους της κοινωνίας μας, σε κάθε γιορτή επιβάλλεται να έχουμε στο πρόσωπο μας σχηματισμένο το καλύτερο χαμόγελό μας. Όταν αναγκαζόμαστε να συμμετέχουμε στις οικογενειακές και φιλικές συναθροίσεις, η διάθεση μας θα πρέπει να είναι δεκτική απέναντι σε κάθε είδους ανούσιο chit chat, με το προσωπείο του αγέρωχου και επιτυχημένου να έχει ξεσκονιστεί λεπτομερώς για να φεγγοβολάει ψεύτικη ικανοποίηση. Ε όχι κυρίες και κύριοι! Εγώ τις γιορτές επιθυμώ να πιάσω την ατελείωτη σκοτεινή άβυσσο της ψυχής μου, να προσπαθήσω να τη φωτίσω και αν τα καταφέρω, τότε να βγω στον κόσμο και να μοσχοβολάει ο λόγος μου και τα μάτια μου καλοσύνη. Κύριε Ζαμπούνη το savoir-faire πρέπει να καλλιεργείται από μέσα και όχι να το φοράμε στολή, σωστά δε λέω (γράφω);

ΑΓΧΟΣ Νο5: Το γιορτινό μενού

H άξια και καλή οικοδέσποινα οφείλει να σέβεται τις ιδιοτροπίες των καλεσμένων της. Ο ένας έχει αλλεργίες, ο άλλος είναι χορτοφάγος, ο άλλος-ο πιο σκληροπυρηνικός-είναι ωμοφάγος, ο άλλος έχει δυσανεξία στη γλουτένη, η άλλη κάνει δίαιτα, τα παιδιά πρέπει να τρώνε υγιεινά, ο άλλος –ο εύκολος-είναι παμφάγος. Η άξια και καλή νοικοκυρά καλείται να μαγειρέψει όλα τα διαφορετικά καλά του Θεού για να ικανοποιήσει και τους πιο ραφιναρισμένους ουρανίσκους. Με 16 ανοιχτές καρτέλες στο tablet, το οποίο καίει από το πολύωρο search για τα πιο περιποιημένα Χριστουγεννιάτικα εδέσματα, αφιερώνεται η δύσμοιρη αυτή γυναίκα αποβραδίς στην προετοιμασία του εορταστικού τραπεζιού. Δημιουργεί έναν νοερό Botrini να κρατάει μαστίγιο και να την πυροβολεί με αιχμηρές ατάκες ώστε να μείνει ξύπνια ως το πρώτο χάραμα, ευελπιστώντας οι σαλάτες να φαίνονται φρεσκοκομμένες, τα ζεστά να σερβιριστούν ζεστά και τα κρύα να παραμείνουν κρύα. Και εκεί που σαν walking dead από την υπερ-προσπάθεια που έχει κάνει να φανεί αντάξια του θάρρους της να έχει προσκαλέσει το μέγιστο αριθμό επισκεπτών, δηλαδή 9 (λήγοντας-φαβορί για το Πρωτοχρονιάτικο λαχείο), αντικρίζει την κουζίνα της σα να έχει πέσει βόμβα ουρανίου. Και σα να μη φτάνει αυτό, συνειδητοποιεί πως έχει δώσει ρεπό στη Φιλιππινέζα-Ζαμπέτα! Έτσι, κατάκοπη, στις 08:00 βάζει τον αυτόματο πιλότο των τελευταίων δυνάμεων της και καθαρίζει δίχως αύριο καθώς ακούει τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να ξυπνούν και να αρχίζουν τις καθημερινές τους απαιτήσεις…

Μ’αυτά και μ’αυτά η Χριστουγεννιάτικη περίοδος είναι για εμένα μια αντιφατική περίοδος. Μα επειδή είμαι άνθρωπος και εγώ, άρα κοινωνικό ον, αποφασιστικά θα μασκαρευτώ και αυτές τις γιορτές ανάλαφρη μέχρι να πέσω ξερή από τις 2 Ιανουαρίου έως των Φώτων. Τα Φώτα… Πάλι γιορτή; 😱

Να είμαστε καλά και του χρόνου!