Αρχοντία Ζεϊμπέογλου
Content Creator

Κι αν είσαι από αυτές τις περιπτώσεις που κρατήσει, ε τότε σίγουρα δεν χρειάζεται να το γιορτάζεις μόνο μια μέρα.

Κρατήσου… Πριν βιαστείς να με μαστιγώσεις, να με κρίνεις ως πεσιμίστρια της αγάπης και να μου βάλεις την ταμπέλα της γεροντοκόρης που δεν πιστεύει στον έρωτα θα σου εξηγηθώ.
Πιστεύω στον έρωτα. Πολύ. Στον έρωτα που γίνεται αγάπη. Έχω αγαπήσει, έχω αγαπηθεί και αγαπιέμαι. Αλλά, έλα τώρα, μεταξύ μας…Αλήθεια χρειάζεσαι όλα αυτά τα σοκολατο-κοσμηματο παιχνιδάκια και τις πομπώδεις εκδηλώσεις θαυμασμού για να καταλάβεις την αγάπη; Για ΜΙΑ ημέρα; Μόνο για μία; Και επίσης, πόσο συνειδητά και με όλη σου την καρδιά και το χέρι στο Ευαγγέλιο πιστεύεις ειλικρινά πως ο έρωτας σου ή του έτερου σου θα κρατήσει για πάντα; 

Ακόμα θυμάμαι τον Σπύρο.
Εγω 5 αυτός 5μιση κάπου στα 90s σε νηπιαγωγείο της Αθήνας. Εγώ μικρή τσαχπίνα με τα φρου φρου μου κι εκείνος το αγοράκι ταραξίας της τάξης. Εγώ Παναγίτσα στις γιορτές εκείνος Ιωσήφ. Εγώ πριγκίπισσα στις Απόκριες εκείνος ιππότης. Εγώ θα σε αγαπώ για πάντα μου είχε πει. It was meant to be. Και μετά ήρθε η Έλλη. Η Έλλη το κουνέλι (tough kids..δεν υπάρχει χειρότερος τρόμος). Και έγινε το καινούριο ενδιαφέρον του Σπύρου.
Μη σας τα πολυλέω. Το πιάσατε το story. Πρώτο ρομαντικό slap in the face για τη mini me και προφανώς δεν ήταν το μόνο. Γιατί ο έρωτας έτσι πάει, με ups & downs.

Γιατί ο έρωτας ποτέ δεν χάνεται λένε, αλλά τι γίνεται όταν αλλάξει κατεύθυνση ή σε κοιτά με το απλανές βλέμμα που θέλεις να αυτοπυρποληθείς , όχι από τον πρότερο πόθο σου αλλά από την πλήξη; Τοξικοί έρωτες, μονόπλευροι έρωτες, μπερδεμένοι – διχασμένοι έρωτες, ξεχασμένοι ξαναζεσταμένοι έρωτες, έρωτες που έγιναν δεδομένη συνήθεια και πάει λέγοντας…

Τα love destructions είναι κάτι σαν προγραμματισμένους αλγορίθμους που έρχονται, σαρώνουν και φεύγουν. Είναι τα πρώιμα κοπλιμέντα στο σχολείο, είναι τα αστεία ερωτοχτυπήματα της εφηβείας, είναι τα harcore που ακολουθούν. Ο έρωτας από πάντα ήταν κάτι δυσυπόστατο , έντονο και οδυνηρό. Και για τις δύο πλευρές. Δεν θα διαχωρίσω. Ναι, το ζεις και μαγεύεσαι και χάνεις το μυαλό σου και τη γη κάτω απο τα πόδια. Και καλά κάνεις. Τι κάνεις όμως όταν αυτή η γη χάνεται τόσο πολύ και τελικά φτάνεις να στέκεσαι σε ένα κομμάτι στεριάς πάνω από το κενό; 

Ότι “ο έρωτας είναι για πάντα, όλα τα νικά, όλα τα υπομένει, όλα τα ελπίζει” θα το έχεις ακούσει σίγουρα. Είναι από τα ρητά που κλωθογυρίζουν αιώνες στα κεφάλια μας. Αλλά δεν είναι έτσι. Και είναι οκ να μην είναι έτσι. Και θα σου πω το γιατί. Ο έρωτας δεν είναι για πάντα. Ο έρωτας κρατάει όσο κρατάει. Μερικοί έρωτες κρατάνε πενήντα χρόνια, άλλοι πέντε μήνες, άλλοι πέντε ημέρες… Ο έρωτας είναι όσο σου δίνεται απλόχερα και χωρίς δεύτερες σκέψεις και όρους και όσο τον ζεις μέρα με τη μέρα. Δεν σε αγαπώ για να με αγαπάς. Χρειάζεται δουλειά. Κι ο έρωτας κρατά για όσο δουλεύετε και είστε παρόντες και οι δυο, όχι για πάντα. 

Ο έρωτας δεν θα τα νικήσει όλα, ούτε όλα θα τα αντέξει. Δεν υπερισχύει της βίας και τη κακομεταχείρισης, δεν νικά τον εγωισμό ούτε τις σχέσεις που δεν λειτουργούν. Ο έρωτας δεν θα μετατρέψει τα βίαια άτομα σε ήρεμα, ούτε όσους θέλουν να φλερτάρουν ή να εναλλάσσουν τους σεξουαλικούς συντρόφους σε οπαδούς της μονογαμίας, ούτε θα μένει ζωντανός αν πρέπει να ζήσει με πολύ πόνο για πολύ καιρό.

Δεν είναι άνευ όρων. Είναι μια επιλογή δυο ατόμων που ταίριαξαν, τα βρήκαν, απέκτησαν κοινούς κώδικες και μνήμες. Αν δεν υπάρχει συνέχεια, αν δεν υπάρχει αλληλοσεβασμός, χαρά και εκτίμηση σε αυτό που ζεις hit the road Jack and farewell. 

Κάποτε οι ηρωίδες των παιδικών παραμυθιών κατέστρεφαν κόσμο και μυαλά, δημιουργώντας ροζ σύννεφα και μεγαλεπίβολους έρωτες που υπέμεναν, άντεχαν, έσωζαν τις καταστροφές. Μέγα λάθος και όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις τόσο γρηγορότερα θα απολαύσεις τον έρωτά σου και τις στιγμές με τον άνθρωπό σου. Είναι ωραίο να το ζεις. Είναι ωραίο να το νιώθεις. Δεν είναι ωραίο να εθελοτυφλείς, δεν είναι ωραίο να κάνεις την χαζή, δεν είναι ωραίο να περιμένεις το γοβάκι της Σταχτοπούτας ή το δαχτυλίδι του  I Do και να κάνεις τα στραβά μάτια σε ότι σε χαλάει. Δεν είναι ωραίο να συμβιβάζεσαι ούτε να ζεις στη στασιμότητα για να μη μείνεις μόνος και έρημος στο κόσμο τούτο. Δεν ζούμε στο 1800 πια. Δεν είσαι το αποκούμπι του πολεμιστή, αλλά η πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Πάρε ένα σπαθί και λύσε τον Γόρδιο Δεσμό. 

Κι αν θέλει αλατοπίπερο η ζωή; Ακούω φίλες και φίλους να λένε ότι “δεν βαριέσαι, έτσι πάνε αυτά, θα τσακωθείς θα τα ξαναβρείς, αλατοπίπερο για να μη βαριέσαι”. Αλατοπίπερο στη σχέση δεν είναι ο τσακωμός. Είναι άλλο να διαφωνήσετε για το τι θα φάτε το μεσημέρι, που θα πάτε διακοπές ή τι χρώμα θα βάψετε τους τοίχους κι άλλο να τσακώνεστε για σημαντικά ζητήματα ζωής και εξέλιξης της κοινής σας πορείας. Όταν περνάς μέρες από τη ζωή σου με κλάματα, συγκρούσεις, δεύτερες σκέψεις και λόγια που πληγώνουν δεν μπορείς να πας παρακάτω. Μπορείς να φτάσεις μέχρι το επόμενο τετράγωνο αλλά όχι μέχρι το τέλος του δρόμου. 

Δες τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Πέρα από νόρμες και πρέπει. Ο έρωτας είναι αδιαμφισβήτητα παρόν και γεμάτος εντάσεις όλων των ειδών. Ναι, είναι κινητοποιός δύναμη αλλά δεν πρέπει να τον αφήσεις να σου κάψει τον κινητήρα. Μπορούμε να ερωτευτούμε και να ξε-ερωτευτούμε. Δεν χρειάζεται για πάντα. Είναι βαρύ από μόνο του το “για πάντα”. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί σε αυτή την υπόθεση, ούτε χρειάζεται να τρως τις σφαίρες στο όνομα της αγάπης. Αυτό που θέλω να σου πω, κι ελπίζω να το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα και να μη με βλέπεις ως διαβολάκο της καταστροφής, είναι να ζεις αυτό που υπάρχει. Άσε τις παγκόσμιες μέρες, άσε την προσμονή των λουλουδιών. Κοίτα να βλέπεις πραγματικά τον άλλον στα μάτια. Γι΄ αυτό που ζείτε. Τι να το κάνεις αν σε γεμίζει λουλούδια και ταυτόχρονα στέλνει ερωτόλογα κι αλλού; Τι να το κάνεις αν θες να ζήσεις το Valentines Day αλλά μέσα σου θες να τρέξεις μακριά υπό τους ήχους του Freedom; Το να μην είσαι πια ερωτευμένος έχει συμβεί σε όλους και θα συμβαίνει για πολλούς λόγους. Πάρε την ασπίδα σου στην ζωή ή μάθε να χορεύεις στον ρυθμό των σφαιρών. Better real than fake.




Κεντρική φωτογραφία: Jamie Street on Unsplash