Αλήθεια, εσείς τι θα λέγατε σε έναν άνθρωπο που τον εμπιστευτήκατε, τον πιστέψατε, τον θαυμάσατε, που τον θεωρήσατε μέντορα, συνεργάτη, φίλο, και αυτός τη στιγμή της ανάγκης και της αδυναμίας σας, σας απογοήτευσε? Έχετε βρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση;

Είναι ομολογουμένως εξαιρετικό συναίσθημα να νιώθεις ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που θέλει να σε βοηθήσει, να σε αναπτύξει, να σε καθοδηγήσει, να σου βγάλει τον καλύτερο εαυτό σου, να σε κάνει να φτάσεις και να ξεπεράσεις τα όρια και τις δυνατότητές σου. Ιδιαιτέρως στα εργασιακά περιβάλλοντα, όπου ο ένας είναι έτοιμος να κατασπαράξει τον άλλο, το να βρεις έναν τέτοιο συνεργάτη, προϊστάμενο ή μέντορα είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε κάποιος να ζητήσει. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτός ο συνεργάτης-μέντορας αποδειχτεί κατώτερος, πολύ κατώτερος των προσδοκιών μας, όταν μας απογοητεύσει χωρίς δεύτερη σκέψη, όταν αποδειχτεί ότι ποτέ δεν νοιάστηκε για τη δική μας πρόοδο αλλά για τη δική του ατζέντα;

Photo by Anthony Tran on Unsplash

Τότε ακριβώς είναι που αυτή η απογοήτευση χτυπά ακαριαία, και πονάει πολύ, σαν να σπάει κάτι μέσα μας, γιατί τραυματίζει ένα συναίσθημα που χτίζεται τόσο δύσκολα μεταξύ δύο ανθρώπων, την εμπιστοσύνη. Και μετά έρχεται το αίσθημα ματαίωσης, αμφισβήτησης των πάντων, αναρωτιόμαστε τι από όλα τελικά είναι αληθινό και τι όχι, αν τελικά εμείς φερθήκαμε χαζά που πιστέψαμε και εμπιστευτήκαμε έναν άλλον άνθρωπο, αν εμείς φταίγαμε γιατί δεν χειριστήκαμε σωστά πρόσωπα και καταστάσεις, αν εμείς ήμασταν κατώτεροι των δικών του προσδοκιών. Αμφισβητούμε όλες τις μικρές ή μεγάλες στιγμές αναγνώρισης που λάβαμε από αυτόν τον άνθρωπο, αναρωτιόμαστε αν τα λόγια του ήταν αληθινά ή χειριστικά, ματαιώνουμε όλα τα μικρά ή μεγάλα μας κατορθώματα, ακριβώς γιατί δεν μπορούμε πλέον να δούμε την αλήθεια τους και την πραγματική τους διάσταση. Έχοντας περάσει από αυτή την κατάσταση, από αυτό τον κυκεώνα συναισθημάτων που σε διαλύουν με τον αρνητισμό και την τοξικότητά τους,  σας λέω με σιγουριά ότι αυτή η απάνθρωπη και ματαιωτική κατάσταση μπορεί πραγματικά να είναι ότι καλύτερο σας έχει συμβεί. Σας παραξενεύει αυτό που λέω; Θα σας το εξηγήσω αμέσως!

Κάθε άνθρωπος φέρεται βάσει του πραγματικού του χαρακτήρα, αυτού που είναι πέρα από κάθε ρόλο που μπορεί να υιοθετεί στις επαγγελματικές και κοινωνικές του συναναστροφές, βάσει των αρχών που ορίζουν τη ζωή του, βάσει των δικών του απωθημένων και προσδοκιών. Και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να μπούμε στη ζωή και το μυαλό κάποιου άλλου και να τον κατανοήσουμε πλήρως. Βεβαίως, όμως, δεν έχουμε και καμία υποχρέωση να τον δικαιολογήσουμε για συμπεριφορές ύπουλες, χειριστικές, ανήθικες. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε, είναι -μετά το στάδιο του πρώτου σοκ και απογοήτευσης- να νιώσουμε ευγνωμοσύνη και να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα τα θετικά που μπορούν να προκύψουν από αυτή την κατάσταση. Αυτό ακριβώς έκανα και εγώ όταν μου συνέβη, και θα μοιραστώ μαζί σας όλα τα θετικά που μου προέκυψαν.

Πρώτα απ’ όλα αποδεσμεύτηκα από την επιρροή και συναναστροφή με έναν άνθρωπο που, αντί να είναι ο μέντορας και καθοδηγητής μου, αποδείχτηκε ένας άνθρωπος εγωκεντρικός, με δεύτερες σκέψεις και σκοτεινές πλευρές. Μπορεί να θρυμματίστηκε αυτό το αίσθημα εμπιστοσύνης και ασφάλειας που ένιωθα μαζί του, αλλά παράλληλα θρυμματίστηκε και η μάσκα που αυτός ο άνθρωπος φορούσε. Δεν ήταν αυτός που πραγματικά ενδιαφερόταν για εμένα, που ήθελε να με παρακινήσει, να με εμπνεύσει, να μου μεταδώσει την εμπειρία του, να με αξιοποιήσει και να με προστατεύσει από λάθη που ο ίδιος είχε κάνει στο παρελθόν. Σε αυτόν τον άνθρωπο, χρωστάω ένα μεγάλο όμως ευχαριστώ γιατί:

  • Με το που απομακρύνθηκα, κατάλαβα ότι ο μόνος άνθρωπος που μπορώ πραγματικά να στηριχθώ πάνω του, που έχει τη δύναμη να με εξελίξει και να με εμπνεύσει είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Συνειδητοποίησα τη δύναμη της δικής μου θέλησης, απέκτησα επίγνωση της δικής μου δύναμης και σοφίας να ορίζω και να καθοδηγώ τα πράγματα.  
  • Έχω πλέον την εμπειρία να προφυλάσσω τον εαυτό μου καλύτερα, να αποφεύγω τις «κακοτοπιές», να αφουγκράζομαι πιο σωστά τις προθέσεις των γύρω μου.
  • Η πόνος και η στενοχώρια που με έκανε να αισθανθώ, σε επαγγελματικό και ανθρώπινο επίπεδο, με έχει κάνει πιο σκληρή, πιο αποφασιστική. Έχω ξεμυτίσει λίγο από τη ροζ γυάλα μου, και βλέπω πλέον ξεκάθαρα ότι οι προθέσεις των ανθρώπων δεν είναι πάντα οι καλύτερες, η ατζέντα τους είναι συνήθως γεμάτη.
  • Για άλλη μια φορά, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι να έχεις φίλους δίπλα σου, ανθρώπους που μπορείς να μιλήσεις μαζί τους για τα πάντα, χωρίς φίλτρο, χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε κρίνουν και θα σε κακοχαρακτηρίσουν. Αυτές τις σχέσεις είναι που πρωτίστως θα πρέπει  όλοι μας να καλλιεργούμε, αυτές οι σχέσεις είναι που θα μας τραβήξουν προς τα πάνω, προς το φως, τις περιόδους της ζωής μας που θα βρεθούμε για λίγο ή πολύ σε κάποιο σκοτάδι.

Είναι αλήθεια ότι όσο πιο ψηλά τοποθετείς κάποιον, τόσο μεγαλύτερο πόνο θα σου επιφέρει η πτώση του, αν ποτέ έρθει η ώρα της απομυθοποίησης και της απογοήτευσης. Τότε, όμως, είναι που πρέπει να τον κοιτάξουμε αυτόν τον άνθρωπο στα μάτια με αξιοπρέπεια και να του πούμε ένα ευχαριστώ, για τον νέο, πιο δυνατό, πιο σοφό εαυτό μας που γεννιέται εκείνη τη στιγμή.

Όπως με συμβούλεψε και εμένα μία πολύ αγαπημένη μου φίλη «Θα βγεις από την απογοήτευση πιο δυνατή, καλύτερη, όπως ακριβώς γίνεται στη φύση με τα μαργαριτάρια, τα οποία δημιουργούνται όταν εισβάλει ένας κόκκος άμμου ή ένα παράσιτο στο όστρακο ενός στρειδιού, και αυτά, για να επιβιώσουν γίνονται όλο και πιο δυνατά, μέχρι που στο τέλος αναγεννώνται σε πανέμορφα και πολύτιμα μαργαριτάρια».