Σκέφτεστε κάτι πιο τρομακτικό;;;

Όσα χρόνια είμαι μαμά, σε κάθε έναρξη σχολικής χρονιάς δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου: «Φέτος, οπωσδήποτε θα γράψω ένα βιβλίο για όλους τους τύπους μαμάδων που έχω συναντήσει στην προϋπηρεσία μου στα σχολικά προαύλια», και βεβαίως, όπως καταλαβαίνετε, κάθε χρόνο αυτή η υπόσχεση για κάποιους από τους άπειρους λόγους (έλλειψη χρόνου, βαρεμάρα, αμέλεια, ουφ! ας δω ένα ακόμη επεισόδιο στο Netflix). αναβάλλεται επ΄αόριστον.

Μπορεί να μην γράψω άμεσα το βιβλίο που τόσο επιθυμώ, αλλά δεν μπορώ παρά να μοιραστώ μαζί σας τους τύπους μαμάδων που εμένα προσωπικά, μετά από 12 χρόνια πήγαινε-έλα στα σχολεία, θα μου μείνουν πραγματικά αξέχαστες.

Και ξεκινάμε:

Η μαμά “hands on” (ή αλλιώς «δεν αφήνω το παιδί σε ησυχία»).

Συνήθως δεν εργάζεται, αν και πιθανώς έχει όλα τα προσόντα να το κάνει, και στη νεαρή της ηλικία μάλλον ονειρευόταν διευθυντική θέση σε πολυεθνική. Επειδή η μοίρα είχε άλλα σχέδια, και το απωθημένο καλά κρατεί, έγινε κατ΄ όνομα διευθύντρια, αλλά του παιδιού της. Έχει το τελικό πρόσταγμα σε όλα, ελέγχει τα πάντα (από το dress code του παιδιού, αν έφαγε όλα τα μακαρονάκια στο σχολείο, έως εάν τα σημεία στίξης στις ασκήσεις είναι σωστά). Έχει άποψη για όλα, και βεβαίως τον τελευταίο λόγο σε όλα.

Η μαμά «εργαζόμενη».

Την ξεχωρίζεις εύκολα στο σχολικό προαύλιο γιατί πάντα είναι ντυμένη με αυτά τα σικ μεν, αλλά άβολα ταγεράκια, και περπατάει προσεκτικά σε κλασσικές γόβες μη τυχόν και κανένα χαλίκι χαλάσει το ακριβό τους δέρμα, ή –ακόμη χειρότερα- γκρεμοτσακιστεί και γίνει θέαμα στα πηγαδάκια του προαυλίου. Δεν θυμάται πλέον αν δουλεύει για την εξέλιξή της και την καριέρα της, ή αν έχει δημιουργήσει τόσες υποχρεώσεις που δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Κάθε φορά που τα πηγαδάκια με τις μαμάδες συζητούν για playdates μετά το σχολείο και για πρωινές δραστηριότητες στις σχολικές αργίες, οι τύψεις είναι εμφανείς στο βλέμμα της, καθώς εκείνη θα βρίσκεται ως συνήθως σε κάποιο βαρετό meeting και θα λαμβάνει απειλητικά μηνύματα από το παιδί της που απογοητευμένο θα την κατηγορεί που δεν μπορεί να το συνοδεύσει στις δραστηριότητες των φίλων του.

Η μαμά «όλα, θέλω να τα ξέρω όλα».

Κλασσικός τύπος μαμάς, ξημεροβραδιάζεται στο σχολείο, ξέρει όλα τα νέα των μαθητών, των γονιών τους, των δασκάλων, των εργαζόμενων στο σχολείο, μέχρι συγγενών δευτέρου βαθμού και περιοχής πέριξ του σχολείου σε ακτίνα 12 χιλιομέτρων. Δεν θέλεις να πέσεις στο στόμα της, αλλά δεν την θέλεις και απέναντί σου, άλλωστε είναι η πιο άμεση και αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης (ok μετά το reuters και τα μεσημεριανά του σαββατοκύριακου).

Η μαμά «νοικοκυρά».

Επίσης ξεχωρίζει, γιατί συνήθως εμφανίζεται απλά και απέριττα ντυμένη, καθώς δεν έχει κάποια επαγγελματική ή κοινωνική υποχρέωση στην πορεία της ημέρας, εκτός βέβαια από το να γίνει χαλί για όλους και να προλάβει να ψωνίσει, να μαγειρέψει, να καθαρίσει, να παραλάβει τα παιδιά από το σπίτι, να πληρώσει λογαριασμούς και άλλα πολλά βαριά και ασήκωτα. Ωστόσο, συνήθως είναι η πιο ήρεμη μαμά καθώς γνωρίζει μέχρι τελευταίου δευτερολέπτου το πρόγραμμά της, και δείχνει αποφασισμένη –αν και ενίοτε απογοητευμένη- να ακολουθήσει την τόσο προβλεπόμενη ρουτίνα της.

Η μαμά «socialite”.

Είναι πάντα ντυμένη, χτενισμένη και μακιγιαρισμένη στην τρίχα (πολλές αναρωτιούνται αν έρχεται κατευθείαν από κάποιο κοσμικό κέντρο ή βραδινό γκαλά). Χαμογελάει με το αστραφτερό κάτασπρο χαμόγελό της, που ούτε κατά διάνοια δεν έχει λερωθεί από το κόκκινο της φωτιάς κραγιόν που χρησιμοποιεί ανεξαρτήτως ώρας της ημέρας και περίστασης. Η πρώτη της καλημέρα πηγαίνει κατευθείαν στη μαμά «όλα, θέλω να τα ξέρω όλα» γιατί τι “socialite” θα ήταν αν δεν ήταν πλήρως ενημερωμένη για όλες τις τελευταίες εξελίξεις; Μη με ρωτήσετε αν δείχνει χαρούμενη, απογοητευμένη, αγχωμένη, είναι τόσες οι στρώσεις makeup που δεν μπορώ να διακρίνω…

Η μαμά «τόσο διακριτική που δεν φαίνομαι».

Και ναι, είναι και κάποιες μαμάδες που δεν συμμετέχουν στα πηγαδάκια με τις υπόλοιπες. Που στέκουν διακριτικά κοντά στα κάγκελα του προαυλίου, έτοιμες μόλις χτυπήσει το κουδούνι να τρέξουν μακριά, μη τυχόν και κάποιος επιχειρήσει να τους ανοίξει κουβέντα. Ντροπαλές, εσωστρεφείς ή απλά τόσο επιβαρυμένες και αποτραβηγμένες από το βάρος των προβλημάτων τους που χαζεύουν όλες εμάς και τρέμουν στην ιδέα του να μπουν στη διαδικασία οποιασδήποτε κενής, τυπικής κοινωνικής συναναστροφής.

Ωστόσο, ξέρετε που έχω καταλήξει μετά από τόσα χρόνια που τις παρατηρώ; Ξέρετε ποιο είναι το πιο περίεργο από όλα σε όλους αυτούς του τύπους μαμάδων; Ότι μόλις διαλυθεί το πηγαδάκι και η κάθε μια μαμά ξεκινήσει τη μέρα της, είναι σίγουρο ότι για ένα, έστω ένα τρελό, σκοτεινό δευτερόλεπτο κάθε μία θα σκεφτεί ότι θα ήθελε να είναι στη θέση κάποιας άλλης. Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, όποιο ρόλο και να έχουμε επωμιστεί στη ζωή, όποια μάσκα και αν έχουμε δεχτεί να φορέσουμε και να υπηρετούμε ευλαβικά, δε θα πάψουμε ποτέ να αναρωτιόμαστε πώς θα ήταν να είμαστε πρωταγωνιστές στο έργο της ζωής κάποιου άλλου.