The Bitches
Κατά τη δική μας άποψη, απλά ειλικρινείς

Έχετε απηυδήσει από ανθρώπους και συμπεριφορές γεμάτες θράσος, έλλειψη κοινωνικής παιδείας, από ανθρώπους μικρούς, λίγους, χωρίς στόχους και όνειρα, χειριστικούς, αρπακτικά που το μόνο που ψάχνουν είναι να επιβιώσουν και να αυτοπροσδιοριστούν μέσα από τις ζωές άλλων; Έχετε κουραστεί να είστε πάντα εσείς η comme il faut της υπόθεσης, και αντί οι άλλοι να το εκτιμούν, να το θεωρούν αδυναμία; Αν ναι, ο δρόμος σας σωστά σας έφερε κοντά μας γιατί όλα αυτά, και πολλά ακόμη, θα συζητάμε, θα αναλύουμε και θα διαλύουμε με extra δόση βιτριολικού χιούμορ, και πάντα χωρίς φίλτρο, και ας ελπίσουμε όλοι αυτοί οι άνθρωποι βαμπίρ να καταλάβουν ότι μας βγάζουν αυτή την πλευρά του εαυτού μας που κανείς -και ειδικά οι ίδιοι- δε θα ήθελαν ποτέ να δουν.
Υ.Σ : Ωραία τα λέμε εμείς, αλλά ας ελπίσουμε η γλυκιά και ρομαντική οικοδέσποινα του a spoon of SUGAR, την οποία είδαμε και πάθαμε για να μας αφήσει να δείξουμε στο χαρούμενο και αισιόδοξο blog της και την άλλη πλευρά της ζωής και των ανθρώπων, να μην κοκκινήσει από ντροπή και μας κατεβάσει τη σελίδα εν μία νυκτί.


Σήμερα απευθυνόμαστε στην γυναίκα Χουανίτα

Σαν να ξεπήδησες από μεξικάνικη σειρά. Μεγάλωσες φτωχά, χωρίς ερεθίσματα, και για αυτό δεν φταις. Όμως αντί να βλέπεις όλα αυτά τα χρόνια αμερικάνικες σειρές και να προσπαθήσεις να γίνει το κορίτσι success story (αυτό που παρά τις δυσκολίες, έχει ήθος και μυαλό και γίνεται κάτι στη ζωή του), έκανες λάθος το κανάλι και το τηλεκοντρόλ κόλλησε στην πολυπαιγμένη, τρίτης κατηγορίας μεξικάνικη σειρά. Και εσύ, συνεχίζεις τα λάθη, και από όλους τους ρόλους με τον χειρότερο ταυτίζεσαι, αυτόν της Χουανίτας, της μεξικάνας-αρπακτικού.

Βέβαια, επειδή -όσο και αν το θέλεις- στα βουνά που μεγάλωσες μεξικάνικο DNA είναι δύσκολο να βρεις, η εμφάνισή σου δεν παραπέμπει καν σε σεξοβόμβα Μεξικάνα, μάλλον στην Κικίτσα την υπηρέτρια, αλλά -τέλος πάντως- κομμάτια να γίνει, ας είναι η μόνη παραφωνία στο σενάριο της ζωής σου. Και ποιο είναι αυτό; Μα τι άλλο, από το να αναζητήσεις τον Χουάν τον ανασφαλή, αυτόν που δεν έχει μεγάλες απαιτήσεις από τη ζωή του, που του αρκούν τα λίγα, αρκεί να είναι ήσυχα και τακτοποιημένα όλα στην καθημερινότητά του. Και εκεί είναι που ποντάρεις, και τον κάνεις να αισθανθεί άντρας δυνατός και αποφασιστικός -κάτι που από τη φύση του δεν είναι- και εσύ είσαι η μικρή Χουανίτα μέτρια, ανασφαλής, ημιμαθής, χωρίς τρόπους, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς να μπορείς να σταθείς, όμως αστέρι στην κουζίνα -γιατί ο έρωτας περνάει από το στομάχι, Θεέ μου!- και άσσος στο να το παίζεις θύμα, κακομοιρούλα. Και ο Χουάν, που επιτέλους νιώθει σημαντικός, κολλάει με τη Χουανίτα και αυτή, τρομοκρατημένη που την έχουν καταλάβει, απλά ξεκινά την πλύση εγκεφάλου με το κλασσικό πλέον “Αγάπη μου, ο κόσμος μας πολεμά, ζηλεύουν την αγάπη μας, όλοι κακοί είναι και απέναντι στον έρωτά μας. Να σου φτιάξω τώρα εκείνο το παστιτσάκι;”.

Και όσο συνεχώς υπάρχουν άνθρωποι που σε καταλαβαίνουν και σε απορρίπτουν Χουανίτα μου, τόσο εσύ βγάζεις όχι τη μεξικάνικη αλλά τη βουκολική σου καταγωγή, χάνεις τον έλεγχο και δείχνεις το πραγματικό άξεστο πρόσωπό σου και πεισματικά, χειριστικά, προσπαθείς να επιβληθείς, να εκμεταλλευτείς πράγματα και καταστάσεις που ούτε σου ταιριάζουν ούτε θα αποκτήσεις πραγματικά ποτέ. Μάζεψε την αξιοπρέπειά σου, πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου αντί να ζεις παρασιτικά με τις πλάτες άλλων, συγκάλυψε την λύσσα σου να γίνεις αποδεκτή σε περιβάλλοντα που σε έχουν πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι. Βρες πρώτα τη δική σου αξία, σταμάτα σαν επαίτης να θαμπώνεσαι από αυτά που δεν είχες και προσπάθησε να δείξεις ίχνος κοινωνικής παιδείας, διάθεσης προσωπικής εξέλιξης και στοιχειώδους καλής θέλησης, όχι γιατί κάτι θα αλλάξει, απλά για να έχεις μία ευκαιρία Χουανίτα μου να παίξεις και στο prime time.

Με φιλικούς χαιρετισμούς, μέχρι την επόμενη φορά (που σας υποσχόμαστε θα είναι σύντομα)!
XX