Αρχοντία Ζεϊμπέογλου
Content Creator

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ζούμε στη πόλη, ναι.
Ζούμε σε γρήγορους ρυθμούς, ναι. Ζούμε μια πανδημία, ω ναι!

Αν σε αυτά τα βασικά στρεσογόνα δεδομένα προσθέσει ο καθένας μας και τις προσωπικές πινελιές διάνθησης, also known as πίεση δουλειάς, οικογένεια, οικονομικά, σπίτι, σχέσεις κλπ είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι η νευρολογική κατάσταση όλων μας δεν περνά στιγμές δόξας.

Πριν πέσεις σε κατάθλιψη , πριν αρχίζεις να κραυγάζεις με απελπισία και οραματίζεσαι να είσαι πρωταγωνιστής χολιγουντιανής ταινίας που σπάει με μανία το σερβίτσιο από το τραπέζι κάνε το ακριβώς αντίθετο…στρώσ’το.

Το Silent Breakfast, το Σιωπηλό Πρωινό ελληνιστί, δεν είναι απλά μια μοδάτη τακτική αντιμετώπισης του άγχους της πανδημίας. Είναι ένας τρόπος διασφάλισης ηρεμίας που, σύμφωνα με τους New York Times, έχει τις απαρχές του στις κοινότητες των μοναστηριών όπου τηρείται ο νόμος της Σιωπής. Είναι ένα θετικό restart της μέρας και εναλλακτική μέθοδος διαλογισμού για εσένα που η yoga και η θέση χαιρετισμού του ήλιου δεν σου πάει και πολύ! 

Τι είναι όμως το Silent Breakfast?

Είναι ακριβώς αυτό που υποψιάζεσαι… Τρώς το πρωινό σου στην απόλυτη σιωπή. Και όταν λέμε απόλυτη σιωπή πρέπει να το πας all way through χωρίς κλεψιές και αταξίες. Αυτό που χρειάζεσαι είναι 10 λεπτά. Χωρίς τηλεόραση, χωρίς scrolling down στο κινητό, χωρίς γρήγορα τηλεφωνήματα, χωρίς υπολογιστή, χωρίς ψυχή ζώσα γύρω σου. Σε αυτό το πεδίο μάχης είσαι μόνο εσύ και το μπόλ με τα δημητριακά σου! Χωρίς κανένα άλλο εξωτερικό ερέθισμα που σου αποσπά τη προσοχή ή σου προκαλεί εγρήγορση. Επίλεξε κατά προτίμηση να πάρεις το πρωινό σου σε ανοιχτό χώρο όπως στον κήπο, στο μπαλκόνι ή κοντά σε ανοικτό παράθυρο, σημεία που θα σου δώσουν τη δυνατότητα να χαθεί το βλέμμα σου και να παρατηρείς τη ζωή γύρω σου και κάθε μέρα πρόσθεσε και μια νέα γευστική επιλογή στο τραπέζι.

Τι θα συμβεί μέσα σε αυτά τα 10 λεπτά; 

Κακά τα ψέματα, ανήκουμε σε μια γενιά που όλα τρέχουν γρήγορα και όλα γίνονται και ελέγχονται μέσα απο ένα smartphone. Οπότε τα 10 αυτά λεπτά το πιθανότερο είναι να σου φανούν αιώνες!! Την πρώτη μέρα.

 Θα έχεις στερητικά σύνδρομα social media, θα σε πιάσει ταραχή για τα emails σου, θα θες απεγνωσμένα να ελέγξεις τα newsfeed και τα likes σου και θα σκεφτείς μέχρι και να πάρεις τηλέφωνο αυτόν τον άγνωστο αριθμό που σε κάλεσε δυο φορές τον προηγούμενο μήνα. Θα κοπανάς χέρια πόδια ρυθμικά σε κάποια μελωδία για να ξεχάσεις την έντασή σου, θα κάνεις σίγουρα απόπειρα να φτιάξεις στο μυαλό σου τη λίστα για το σουπερμάρκετ και θα σκεφτείς τουλάχιστον 3 φορές οτι “έλα τώρα, αυτά δεν είναι για σένα, είναι γι’αυτούς που έχουν χρόνο να χασομερούν”. Η άβολα αμήχανη κατάσταση στο έπακρο.

Δείξε αυτοέλεγχο για τουλάχιστον 7-8 λεπτά. Μπορείς! Το αποτέλεσμα αποζημιώνει και τον μεγαλύτερο δύσπιστο. Οι αισθήσεις σου λειτουργούν και εσύ δεν είσαι πια το αυτοματοποιημένο ρομπότ που πάει με κλειστά μάτια στη κουζίνα “Θέλω.Τώρα.Καφέ. Όβερ”.

Όσο αφήνεσαι θα χαλαρώνεις και θα αρχίσεις σιγά σιγά να εστιάζεις αλλού την προσοχή σου. Πρώτα θα παρατηρήσεις χαζοπράγματα του περιβάλλοντος. Θα παρατηρήσεις εκείνη τη δυσχρωμία στο πλακάκι της βεράντας που έγινε γιατί ξέχασες να αδειάσεις το νερό της γλάστρας, θα παρατηρήσεις οτι τα δέντρα του απέναντι δρόμου έχουν γεμίσει νεράντζια και οτι διαγώνια απο το σπίτι σου υπάρχει σχολή χορού που ούτε την είχες προσέξει ξανά τα τελευταία 200 χρόνια που ζεις εκεί. 

Και ξαφνικά κάπου εκεί ανάμεσα στο “what the f. , στραβή ήμουν” και στο “ω θεοί αυτή η μαρμελάδα έχει  γεύση μύρτιλο;” το καταλαβαίνεις…Έχεις ήδη μπει σε μια άλλη διάσταση. Σε ένα δικό σου χώρο όπου το άγχος και τα “πρέπει” δεν έχουν πια θέση.

Οργανικά, ο αντίκτυπος της απόλυτης σιωπής γίνεται άμεσα αντιληπτός και στο ίδιο σου το σώμα: μειώνονται τα επίπεδα κορτιζόλης, της ορμόνης που σχετίζεται με το άγχος, ομαλοποιείται η πίεση του αίματος και η συχνότητα των παλμών της καρδιάς. Ρίχνεις ρυθμούς και αυτό φίλε μου είναι ένα μικρό θαύμα! Αρχίζεις να εστιάζεις σε τι βρίσκεται μπροστά σου, χωρίς τύψεις, χωρίς υποχρέωση, χωρίς άγχος. Ένα ασυνήθιστο αίσθημα ελευθερίας. Σε μια εβδομάδα θα έχεις φτάσει σε τέτοιο σημείο πρωινού ζεν που θα αναρωτιέσαι πως ζούσες τόσο καιρό χωρίς αυτό. Και η ενέργεια που θα σου δίνει αυτό το δεκάλεπτο για να βγάλεις ήρεμα την υπόλοιπη μέρα που ξεκινά θα σου φαίνεται αδιανόητο!

Τώρα, βέβαια, θα μου πείς και θα έχεις και δίκιο “Κι αν ο ήρεμος χρόνος που έχω μου ξεσκεπάζει άλλες σκέψεις και δεν μπορώ να τα βρω με τον εαυτό μου”? Αυτό είναι άλλο μεγάλο ζήτημα και σίγουρα όποιος δεν τα έχει βρει με τον εαυτό του ίσως νιώσει λίγο άβολα ακούγοντας τις εσωτερικές του σκέψεις.

Ξέρεις όμως τι, αν δεν δοκιμάζεις αυτά που μπορεί να σε κάνουν καλύτερο γιατί αξίζει η ζωή; 

Κι αν μη τι άλλο, καλύτερα να προσέξεις τους ψιθύρους της σιωπής και να τους κερδίσεις παρά να τους επιτρέψεις να γίνουν κραυγές! Και όλα αυτά με τη δύναμη της μαρμελάδας! Bonjour !