Άννα Σκουλαρίκη
A story to tell…

Κατηφόριζα προς τα παραλιακά προάστια της Αττικής, για να συναντήσω μια φίλη ζωής και να μιλήσουμε για τον καρκίνο. Η πρώτη μου συνέντευξη. Με μία φίλη. Μία φίλη που στο ενεργητικό της είχε την τραυματική εμπειρία του. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, στο αυτοκίνητο δεν άνοιξα μουσική. Το μυαλό μου βασανιζόταν πως να προσεγγίσω απαλά ένα τόσο πονεμένο θέμα. Όταν έφτασα στο σπίτι της, προτίμησα πρώτα να περπατήσω κατά μήκος της ακροθαλασσιάς, με σκοπό να καθαρίσω το μυαλό μου και να ανοιχτώ σε κάθε έκφανση αυτής της κατάθεσης ψυχής. Σαν αισθάνθηκα έτοιμη, στάθηκα στο κατώφλι της πόρτας της και χτύπησα το κουδούνι, με τη Μάρω να με υποδέχεται εγκάρδια όπως πάντα. Μου πρόσφερε καφέ και καθίσαμε στο σαλόνι, έτοιμες(;) να αντιμετωπίσουμε τους εαυτούς μας μπροστά στην πραγματικότητα της αρρώστιας.

Η Μάρω είναι μία γυναίκα ψηλή, όμορφη και περήφανη. Στιβαρή προσωπικότητα, έξυπνη, με το θάρρος της γνώμης της και πάντα έτοιμη να γελάσει από τα βάθη της ψυχής της με το πρώτο αστείο. Είχε και έχει μία ζωή γεμάτη. Τα παιδιά της, τον άνδρα της, το σπίτι της, τους φίλους της, τα ζώα της.

Συμφωνήσαμε εξ’αρχής να μη μιλήσουμε για τα χειροπιαστά του καρκίνου, δηλαδή τις θεραπείες, τους πόνους, τις ουλές… Θελήσαμε να επικεντρωθούμε στη συναισθηματική κατάσταση ενός ανθρώπου μέσα από τη δοκιμασία.       

Η περιπέτεια της Μάρως ξεκίνησε όταν έγινε μανούλα στο δεύτερο της παιδί. Έχοντας στην αγκαλιά της ένα πανέμορφο νεογέννητο αγοράκι, ανακάλυψε ότι είχε εμφανιστεί ένας όγκος στο στήθος της. Από εκείνη την ημέρα δίνει μία καθημερινή και ανελέητη μάχη απέναντι σε όλα. Μα πάνω απ’όλα μάχεται το φόβο.


Απολαμβάνει τις μικρές στιγμές της ζωής έχοντας τη σοφία ότι εκείνες είναι που θα της δίνουν θάρρος έως τον προγραμματισμένο επανέλεγχο. Συνεργάζεται άριστα με τους γιατρούς, πιστεύοντας ακράδαντα ότι η δύναμη του νου και της θέλησης βοηθάει τη θεραπευτική αγωγή να δράσει στο μέγιστο της. Ξεπέρασε την αυτολύπηση. Έτσι κι αλλιώς δεν έκαναν πότε καλή παρέα αυτές οι δύο. Καθημερινά κατευνάζει το θυμό και τις εκρήξεις της βάζοντας την ηρεμία και την ξεκούραση της στην πρώτη θέση. Εφοδιάζει τα παιδιά της με σιγουριά και γνώση για  τον εαυτό τους. Δε θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, αφού τα συμφιλίωσε με την αρρώστια και δεν  τα άφησε να περιπλανιούνται σε αμφίβολες σκέψεις και taboo. Ερωτευμένη με τον άνδρα της, που δεν της άφησε το χέρι ποτέ, ούτε στα εύκολα μα πιο πολύ στα δύσκολα.

Η φίλη μου γνωρίζει από την πρώτη στιγμή ότι αυτός ο πόλεμος είναι προσωπικός. Διαθέτει όμως ένα team γύρω της το οποίο στηρίζει τον πολύτιμο μικρόκοσμό της. Αυτοί είναι η οικογένεια και οι φίλοι της.

Σωτήρια φιγούρα, η μητέρα της. Θέλησα να τη συναντήσω να μιλήσει από το δικό της μετερίζι. Ένιωσα ότι και η ίδια είχε ανάγκη να μοιραστεί την εμπειρία της. Μου εξιστόρησε τη στιγμή που έμαθαν ότι η Μάρω είχε προσβληθεί από καρκίνο και για το πώς αυτή η διακριτική, καθώς πρέπει και χαμηλών τόνων μάνα, χτύπησε το χέρι στο τραπέζι, την ώρα που όλοι κατέρρεαν γύρω από τη στενοχώρια, και σαν αρχηγός είπε με αποφασιστικότητα: “Γι’ αυτό απελπίζεστε? Αφήστε πάνω μου τα παιδιά και ασχοληθείτε μόνο με το να γίνει καλά η Μάρω.” Εκείνη την ώρα είχε δώσει το σύνθημα να αρχίσει η μάχη. Η ψυχούλα της ξέρει το βουβό πόνο καθώς έβλεπε την κόρη της να περνάει κάθε μέρα μέσα από τη φωτιά. Συνωμοτούσε τα βράδια με τα θεία για να στηρίξει την υπερπροσπάθεια κόντρα στο θεριό και δε λιποτάκτησε ποτέ μπροστά στα νέα δεδομένα.

Όμως και ο αδερφός της Μάρως, ένα παιδί cool μα συνάμα ευαίσθητο, περιέβαλε τη φίλη μου με περίσσια αγάπη. Όταν βρεθήκαμε, με στόχο να έχω και τη δική του οπτική, κατάλαβα ότι και πάλι ο φόβος για το άγνωστο του καρκίνου ήταν αυτός που επικρατούσε. Μου ομολόγησε πως δεν έκλαψε λεπτό για την κατάσταση της αδερφής του. Αντιθέτως, οπλίστηκε με όλο του το θάρρος και πορεύτηκε δίπλα της παντού. Στις θεραπείες, στη συντροφιά των σκληρών επιθέσεων της αρρώστιας, στην αλληλέγγυα σκέψη, στις διαφορετικές καλοκαιρινές διακοπές. Διαρκώς διαθέσιμος να βοηθήσει με τον όποιο τρόπο την ψυχολογία της, δε δίστασε να ξυρίσει τα μαλλιά του προς συμπαράσταση και όταν ήρθε η ώρα της τελευταίας χημειοθεραπείας, τύπωσε μπλούζακια με το logo CHEMO OVER by Maro (λογοπαίγνιο στο GAME OVER) για να πανηγυρίσουν τη νίκη.

Φεύγοντας από το σπίτι του αγαπημένου φίλου μου και αδερφού της Μάρως, ήρθε στο μυαλό μου εκείνο το κεράκι που είχα ανάψει μερικά χρόνια πριν. “Να πάνε όλα καλά” είχα ψελλίσει. Μερικά χρόνια μετά, είναι όλα καλά. “Σημαδεμένη”, αλλά όρθια!

Με αφορμή τον Οκτώβριο ως μήνα πρόληψης κατά του καρκίνου του μαστού, υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πόσο σημαντικές είμαστε. Δεν αμελούμε, εξεταζόμαστε.

Υ.Γ.  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ.