Πάντα, από μικρό παιδί, ήμουν τελειομανής. Και υπέφερα.

Τότε δεν το καταλάβαινα, πίστευα ότι όλα όσα ένιωθα ήταν φυσιολογικά, ότι έτσι πρέπει να πράττουν και να νιώθουν οι άνθρωποι που θέλουν να πετύχουν, που έχουν υψηλά standards, που είναι σωστοί, που ξεχωρίζουν, που τους θαυμάζουν. Και το περίεργο είναι ότι ένιωθα υπερηφάνεια για τον εαυτό μου, για το πόσο σκληρά του φερόμουν, γιατί εγώ δεν ήμουν σαν τους άλλους που χαιδεύουν τα ίδια τους τα αυτιά, δεν ήμουν προορισμένη να αποτύχω. Και συνέχισα να πιέζομαι, συνέχισα να νιώθω αυτό το βάρος στο στήθος, συνέχισα να έχω πονοκεφάλους και εντάσεις σε σημείο που ένιωθα ότι το κεφάλι μου θα εκραγεί. Γιατί ο σκοπός ήταν ένας, να τα κάνω όλα τέλεια, γιατί αυτή ήμουν εγώ, αυτό περίμεναν όλοι από εμένα. Και πως ήταν η ζωή μου;

Ήμουν μονίμως αγχωμένη

Τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από τον στόχο ή τους στόχους που είχα εκείνη τη στιγμή (και μη φανταστείτε ότι όλοι ήταν μεγαλεπήβολοι, ακόμη και τα μικρά και καθημερινά φάνταζαν στη σφαίρα της τελειομανίας μου τόσο σημαντικά σαν να εξαρτιόταν η πορεία της ζωής μου από αυτά). Ένιωθα ότι η ευτυχία και η προσωπική ικανοποίηση θα έρχονταν μόνο μέσα από την επιτυχή έκβαση των στόχων μου και των προσπαθειών μου, και αυτή η αίσθηση του μονόδρομου μου δημιουργούσε ένα ανεξέλεγκτο άγχος που έφτανε -πολλές φορές- στα όρια του πανικού.

Τίποτα δεν με ικανοποιούσε

Είχα συνεχώς ένα αίσθημα ανικανοποίητου, με τρόπο βαθύ και βασανιστικό. Είτε πετύχαινα αυτό που ήθελα (αλλά στο μυαλό μου θα μπορούσα να το είχα κάνει καλύτερα, διαφορετικά, γρηγορότερα), είτε δεν το πετύχαινα και ένιωθα ανεπαρκής, με λάθος κρίση και στρατηγική.

Στόχευα το άπιαστο

Τα standards μου ήταν πάντα πολύ υψηλά, σχεδόν απλησίαστα. Έτσι ένιωθα ότι ωθώ τον εαυτό μου στο να γίνει καλύτερος, να επιτύχει περισσότερα, να λάβει την αναγνώριση της αξίας του- εξαντλώντας τον ψυχικά και σωματικά. Ένιωθα συνεχώς ότι βρίσκομαι σε ένα λαβύρινθο όπου, εκεί που νόμιζα ότι είμαι στον σωστό δρόμο, το επόμενο λεπτό ένιωθα εντελώς χαμένη, πιεσμένη, αποπροσανατολισμένη. Ακόμη και όταν πετύχαινα ένα στόχο -μικρό ή μεγάλο- δεν καθόμουν να το γιορτάσω, να το απολαύσω, να μου αναγνωρίσω την προσπάθεια. Το προσπερνούσα σαν αυτονόητο και, εμμονικά, ξεκινούσα να κατακτήσω τον επόμενο.

Ήθελα τον απόλυτο έλεγχο

Δεν άντεχα να μην έχω τον πλήρη έλεγχο μιας κατάστασης. Δεν καταλάβαινα ότι μόνο τη δική μου αντίδραση και πράξεις μπορούσα να ελέγξω, ήθελα τις υπερφυσικές δυνάμεις του να μπορώ να επιβληθώ και να ορίσω το οτιδήποτε. Είχα υψηλές απαιτήσεις και προσδοκίες από τους γύρω μου, και αλίμονο αν με απογοήτευαν, αν έμπαιναν εμπόδιο στην τέλεια διαδρομή που είχα σχεδιάσει στο κεφάλι μου. Γιατί όλα, έπρεπε να γίνουν όπως εγώ τα είχα στο μυαλό μου, τέλεια (με τη δική μου ερμηνεία του όρου). Αυτή η αίσθηση ελέγχου μου έδινε τη διαβεβαίωση ότι είμαι ασφαλής και σε καλό δρόμο, όταν όμως τον έχανα, ένιωθα τα πάντα να γκρεμίζονται, η αποτυχία πονούσε, ένιωθα την απόρριψη των γύρω μου έντονη για το πως είναι δυνατόν ένας τόσο προσεκτικός και τελειομανής άνθρωπος να μην τα κατάφερε, ένιωθα δυστυχισμένη.

Αυτομαστιγωνόμουν για τα λάθη μου

Γιατί δεν είχαν καμία θέση στα τέλεια σχέδιά μου. Και μια, δυο, τρεις, για να μειώσω τις πιθανότητες να συμβούν, απέφευγα να δοκιμάσω νέα πράγματα, να ρισκάρω, να προκαλέσω τον εαυτό μου να εξερευνήσει και να διευρύνει τα όριά του. Έμενα στο comfort zone μου, ξέροντας ότι υπάρχει και κάτι άλλο εκεί έξω που θέλω να το προσπαθήσω, αλλά αν αποτύχω; Και αυτή η σκέψη με κρατούσε στάσιμη.

Πλέον, πολλά χρόνια και εμπειρίες μετά, δεν είμαι έτσι.

Έχω καταλάβει ότι η ίδια η ζωή δεν είναι τέλεια, άρα πως είναι δυνατόν να είμαστε εμείς; Προσπαθώ πάντα για το καλύτερο, ρισκάρω και ας αποτύχω, πέφτω και σηκώνομαι και αυτό είναι για εμένα το πιο σημαντικό, το πιο τέλειο κατόρθωμα που έκανα ποτέ. Και, πάντα προσπαθώ να θυμάμαι:

  • Να μην έχω άπιαστες και βασανιστικές απαιτήσεις από τον εαυτό μου.
  • Να μην έχω υψηλές προσδοκίες και απαιτήσεις από τους άλλους, άλλωστε όλοι δίνουν αυτό που μπορούν ή -ακόμη πιο κυνικά- αυτό που θέλουν.
  • Να μη με νοιάζει τι λένε, πως με κρίνουν, πως με αξιολογούν οι άλλοι. Αυτό είναι δική τους δουλειά.
  • Να με ακούω, να με συμπονώ, να μου μιλάω με ενθάρρυνση αλλά και με επιείκεια και κατανόηση.
  • Να θυμάμαι ότι τα λάθη μου δεν είναι η τιμωρία μου, είναι το σπρώξιμο που χρειάζομαι για να πάω πιο πέρα.
  • Δεν θέλω να είμαι τέλεια, θέλω να είμαι εγώ!