Σήμερα η μέρα μου ξεκίνησε δύσκολα, με πολλές αναποδιές, με άσχημη διάθεση, με μια μαυρίλα. Υπάρχουν και αυτές οι μέρες που όλα φαίνονται βουνό, που όσο και αν θέλεις να είσαι αισιόδοξη δεν καταφέρνεις να δεις το φως στο τέλος της διαδρομής, που όλα και όλοι σου φαίνεται ότι έχουν συμμαχήσει για να σου κάνουν τη ζωή και την καθημερινότητα δύσκολη. Και τότε είναι που σε κατακλύζει ένα αίσθημα ματαιότητας, ότι είσαι τόσο αδύναμη και ανύμπορη μπροστά στα όσα συμβαίνουν, ότι όσο και αν προσπαθείς το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν έρχεται…

Μια τέτοια μέρα είχα και εγώ, και εκεί που όλα με είχαν πάρει από κάτω, εκεί που το μόνο που ήθελα ήταν να κρυφτώ από όλους και από όλα, να τα βροντήξω και να πάρω το πρώτο αεροπλάνο με εισιτήριο one way, τότε ήταν που το μυαλό μου απλά γύρισε τον διακόπτη και μια φωνή μέσα μου με καθησύχασε σαν απαλό χάδι και μου έδωσε δύναμη διαβεβαιώνοντάς με ότι:





Κεντρική φωτογραφία: freestocks on Unsplash