Ολυμπία Κωνσταντινούδη
Addicted to writing about what i love the most

Άλλοι χαρακτήρισαν την κατάσταση «ασύμμετρη απειλή», άλλοι  «ακήρυχτο πόλεμο». Το σίγουρο είναι ότι, όπως και να την χαρακτηρίσει κανείς, βρισκόμαστε στην επιτακτική ανάγκη να προστατέψουμε τα σύνορά μας, να προασπίσουμε την καθημερινότητα, τη ζωή, τις περιουσίες μας, να θωρακίσουμε την εθνική κυριαρχία μας. Δεν θα μιλήσουμε πολιτικά ή ιδεολογικά, θα σταθούμε όμως ανθρώπινα στις συμπεριφορές των ανθρώπων του Έβρου, αυτών που βρίσκονται δίπλα στους στρατιωτικούς και αστυνομικούς που δίνουν τη δική τους μάχη στα σύνορα.

Ποιοι είναι οι κάτοικοι του Έβρου; Οι περισσότεροι από αυτούς είναι άνθρωποι του μόχθου, του μεροκάματου, αγρότες και ψαράδες που προσπαθούν 360 μέρες το χρόνο να δαμάσουν τα καιρικά φαινόμενα, να καλλιεργήσουν την άγονη γη, να ζήσουν σε αρμονία με τον τόπο τους, που από τα γεννοφάσκια τους έμαθαν ότι καλούνται, πέρα από την αναμενόμενη αγάπη που έχει ο καθένας για τον τόπο τους, να αναλάβουν τον άτυπο ρόλο του φύλακα που συνεχώς αφουγκράζεται τις επιθετικές προθέσεις των γειτόνων. Έναν τόπο στον οποίο οι άνθρωπο αυτοί έζησαν όλη τους τη ζωή, με τα σύνορα αδιάψευστους μάρτυρες μια κατάστασης που σιγοκαίει για αιώνες, με τις διηγήσεις των παππούδων για τον ξεριζωμό του 1923 ακόμη να ηχούν στα αυτιά τους, με την ιστορία να πάλλεται στα χώματα που πατούν καθημερινά. Αλλά και κάθε φορά που υπάρχει μία εθνική κρίση, έχουν αποδείξει ότι στρέφουν το βλέμμα προς τα σύνορα, σφίγγουν τα δόντια, είναι έτοιμοι για το πατριωτικό καθήκον τους.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι που, από την πρώτη στιγμή αυτής της κρίσης που ζούμε τις τελευταίες μέρες, στάθηκαν στο πλευρό του στρατού και της αστυνομίας, αψηφώντας καιρικές συνθήκες και επικινδυνότητα. Παππούδες ετών 85, παιδιά σχολικής ηλικίας, αγρότες, ψαράδες, άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, με όποιο μέσο διαθέτουν, ακόμη και με τα πόδια, κάνουν περιπολίες όλο το 24ωρο για να βοηθήσουν το στρατός μας, αλλά και να μοιραστούν μαζί του τα μυστικά του τόπου τους, που μόνο αυτοί τον γνωρίζουν σπιθαμή προς σπιθαμή.

Και μέσα σε όλα αυτά, να ξεχωρίζει ο ρόλος και η συμβολή των γυναικών του Έβρου. Γυναίκες απλές, καθημερινές που από την πρώτη στιγμή δήλωσαν παρούσες. Με το χαμόγελο της ενθάρρυνσης, με την κουβέντα της ελπίδας, με την προσφορά που βγαίνει αυθόρμητα από την καρδιά τους. Ξέρουν, άλλωστε, σε όλη την ελληνική ιστορία πόσο σημαντική ήταν η συμβολή των γυναικών, πόσα πολλά περιμένουν όλοι από τις ίδιες σε κάθε κρίση, σε κάθε πρόβλημα που θα προκύψει. Τις είδαμε στην τηλεόραση, με τόση θέρμη και αποφασιστικότητα να μας λένε ότι όσοι επιχειρούν στα σύνορα χρειάζονται σπιτικό φαγητό για να νιώθουν οικεία, και οι ίδιες ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή το έργο τους, να φτιάχνουν κέικ, σπιτικά παραδοσιακά γλυκίσματα, πίτες και ότι άλλο θα μπορούσαν να προσφέρουν στα παιδιά μας που είναι στα σύνορα. Και αν αναρωτιέστε πόσοι τελικά θα μπορέσουν να φάνε από αυτό το ταψί σπιτικής τυρόπιτας, η απάντηση είναι πολλοί! Γιατί η αγάπη, το χαμόγελο και η καλή πρόθεση πολλαπλασιάζουν το κάθε υλικό αγαθό στην καρδιά του αποδέκτη, του ζεσταίνουν την ψυχή, του χορταίνουν τη συνείδηση.

Χωρίς κομματικές, πολιτικές και ιδεολογικές αποχρώσεις και θέσεις, ας είμαστε όλοι μια γροθιά με αυτούς τους άνδρες και τις γυναίκες του Έβρου, γιατί τα δύσκολα δεν ξέρουμε πόσο ακόμη δυσκολότερα μπορεί να γίνουν. Άλλωστε, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας μας, έχουμε αποδείξει εμείς οι Έλληνες ότι όλα είναι θέμα ψυχής.