Ολυμπία Κωνσταντινούδη
Addicted to writing about what i love the most

Είναι 11 το βράδυ, για το δικό μου βιολογικό ρολόι, αργά πολύ αργά, θα έπρεπε να είμαι ήδη στο μαλακό στρωματάκι μου και το πουπουλένιο παπλωματάκι μου, και να βλέπω το 2ο γλυκό και απονήρευτο όνειρο της βραδιάς. Και όμως, είμαι ακόμη ξύπνια, μπροστά από την τηλεόραση με τα μάτια μισάνοιχτα και το σαγόνι να με πονάει ήδη από το χασμουρητό, και περιμένω το νέο επεισόδιο του Λόγω Τιμής 20 Χρόνια Μετά, της σειράς των μετεφηβικών μου χρόνων. Και τα συναισθήματα και οι σκέψεις ανάμεικτα…

Οι ήρωες της σειράς δεν είναι πια τα 20χρονα παιδιά εκείνης της εποχής, είναι άνθρωποι που έχουν κάνει τις επιλογές που έχουν διαλέξει οι ίδιοι ή έχει διαλέξει η ζωή για αυτούς, και τώρα βρίσκονται μεσήλικες να κάνουν τον απολογισμό τους. Μήπως και εμείς στην ίδια θέση δεν είμαστε; Έτρεξε ο πιο τέλειος αλγόριθμος και γίναμε μέσα στα χρόνια το αποτέλεσμα των όσων ζήσαμε, των όσων επιλέξαμε, των όσων οι άλλοι επέλεξαν και άμεσα ή έμμεσα απαίτησαν από εμάς, των όσων μας πίκραναν και απογοήτευσαν, αλλά και αυτών των μικρών θριάμβων που πάντα μας κράταγαν όρθιους και αποφασισμένους να συνεχίσουμε.

Photo by Bryce Barker on Unsplash

Στο πρόσωπο των πρωταγωνιστών ο χρόνος έχει αφήσει τα σημάδια του, και δεν σας κρύβω αυτό με τρομάζει να το βλέπω, κάνω συνεχώς συγκρίσεις, βλέποντας το κάθε επεισόδιο, για το πώς φαίνονται οι ηθοποιοί στο παρόν και πώς τους είχε κρατήσει η νεανική μου μνήμη. Μήπως όμως το ίδιο δεν διαπιστώνουμε κοιτώντας στον καθρέφτη το δικό μας πρόσωπο, το πόσο δίκαιος είναι τελικά ο χρόνος, γιατί σκληρός μεν, αλλά φέρεται το ίδιο σκληρά σε όλους;

Και μέσα σε όλα αυτά, παλεύουν οι ήρωες σε κάθε επεισόδιο με τη ζωή που είχαν ονειρευτεί και δεν έζησαν, ακριβώς όπως κάνουμε και εμείς, πολλές φορές και με μία δόση ενοχής, όση καλή και καθ’όλα τέλεια και αν είναι η ζωή μας. Γυρίζουμε νοερά το χρόνο πίσω, κλείνουμε τα μάτια και βρισκόμαστε ξαφνικά στο σημείο εκκίνησης. Το σημείο αυτό που είχε μόνο δρόμο μπροστά, και αυτός φάνταζε πάντα γεμάτος ευκαιρίες, χαρές και περιπέτεια, με μόνη σκιά την ίδια τη ζωή που ήξερε και περιγελούσε αυτή την παιδική αφέλεια, σαν να έλεγε «κάτσε να δεις τι σου επιφυλάσσω, κούνια που σε κούναγε κακομοίρα μου».

Και πάντα γύρω μας οι άνθρωποι μας, αυτοί που υπήρξαν κάποτε, αυτοί που πάντα ακολουθούν, αυτοί που έπαιξαν το ρόλο τους και ήρθε η ώρα να φύγουν. Και όλοι αλλάζουν μέσα σε αυτόν τον χρόνο, που μακάρι να ξέραμε και αν τον μετράμε σωστά, και αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν οι σχέσεις, αλλάζουν οι καταστάσεις, αλλάζουμε και εμείς.

Και λόγω τιμής, μακάρι να ήξερα πώς όλα αυτά θα αλλάξουν 20 χρόνια μετά…