Μάλλον τη συγκεκριμένη εποχή αυτή η άποψη δεν θα είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, αλλά θα τολμήσω να τη μοιραστώ μαζί σας. Και όχι, δεν είμαι ο τύπος που δεν θέλει να βλέπει άνθρωπο, δεν έχω αγοραφοβία (το αντίθετο μάλιστα, μόλις όλη αυτή η πανδημία τελειώσει έχω υποσχεθεί σε φίλους και γνωστούς ότι θα κάνω 5 πάρτυ στη σειρά), δεν μου αρέσει που οικογένειες ολόκληρες και αγαπημένα πρόσωπα δεν βλέπονται, δεν αγκαλιάζονται, συναντιούνται κρατώντας αποστάσεις πίσω από νοερούς τοίχους με το φόβο και το “και αν;” μιας αρρώστιας, ακόμη και του ίδιου του… θανάτου. Όχι, τίποτα από αυτά δεν μου αρέσει, για την ακρίβεια τα απεχθάνομαι.

Όμως δεν μπορώ και να μην παραδεχθώ ότι οι κανόνες των αποστάσεων που έχουν επιβληθεί λόγω της πανδημίας, με έχουν ανακουφίσει -χαροποιήσει θα έλεγα σε αρκετές περιπτώσεις- σε βαθμό που μη σας πω ότι πρέπει να βρω τρόπο να εισηγηθώ να ισχύσουν και μετά το πέρας της πανδημίας (και παρακαλώ να εξεταστεί να επιβάλλονται και βαριά πρόστιμα για τυχόν παραβίασή τους). Και ξαναλέω, δεν μιλάω σαν άνθρωπος εσωστρεφής, αλλά ως γυναίκα απηυδισμένη τόσα χρόνια από την αδυναμία αρκετών συνανθρώπων μου να σταθούν απέναντι μου ή δίπλα μου κρατώντας μία στοιχειώδη απόσταση 1,5-2 μέτρων, από την ανεξήγητη άνεσή τους να παραβιάζουν κατ’ εξακολούθηση τον ζωτικό μου χώρο ως δείγμα – βλαχοsocial- οικειότητας και “ζεστής” -στα όρια της τσουρουφλίζουσας και παρεξηγήσιμης- συμπεριφοράς.

Αποστάσεις, λοιπόν, όχι με αυτούς που θέλουμε να τις εκμηδενίσουμε, αλλά με αυτούς που πασχίζουμε χρόνια τώρα να τις σεβαστούν, και μου έρχονται πολλές τέτοιες περιπτώσεις στο μυαλό όπως:

Η ουρά στα ΑΤΜ

Πόσες και πόσες φορές δεν έχω σταθεί μπροστά σε ένα ATM νιώθοντας τον επόμενο στη σειρά τόσο μα τόσο κοντά μου, που σχεδόν νιώθω την αναπνοή του, ρίχνω συνέχεια κλεφτές ματιές για το τι κάνουν οι υπόλοιποι γύρω μου και πίσω μου, και -ναι, το παραδέχομαι- δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτιέμαι αν τα επόμενα λεπτά θα ζήσω ταινία θρίλερ πέφτοντας θύμα αιφνιδιασμού και επίθεσης ή υποκλοπής, αν τυχόν και ο πίσω, ο δίπλα, ο παραδίπλα, κάποιος από αυτούς που με έχουν θέσει σε ασφυκτικό κλοιό, έχει καταφέρει να δει πάνω από τον ώμο μου το pin της αναληπτικής μου κάρτας.

Η σειρά αναμονής στα ταμεία των σούπερ μάρκετ

Μου συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά, ή τουλάχιστον μου συνέβαινε πριν τα μέτρα αποστάσεων για την πανδημία. Εκεί που ωραία και ήρεμα περίμενα με το καρότσι μου στην ουρά του σούπερ μάρκετ, ο αμέσως επόμενος στη σειρά -λες και αν με ισοπεδώσει με το καρότσι θα καταφέρει να εξυπηρετηθεί γρηγορότερα- να πέφτει πάνω μου σαν καραμπόλα ή -στην καλύτερη- να με σπρώχνει διακριτικά με το καρότσι, ενίοτε να μου πατάει και το πόδι με τη ρόδα. Και αυτές είναι οι στιγμές που, αυτόματα, κάθε ίχνος ηρεμίας και ισορροπίας -όσο διαλογισμό και θετικές σκέψεις και αν έχω κάνει όλη την υπόλοιπη μέρα- χάνονται, και σαν άλλη ice queen (queen πάνω απ΄όλα γιατί τους το ζητάω κοφτά μεν, αλλά ευγενικά, δεν τους αρχίζω, όσο και αν θα ήθελα εκείνη τη στιγμή να εκτονωθώ, στα μπινελίκια) γυρίζω με βλέμμα παγερό και ζητάω να ΜΗΝ με ακουμπάνε με το καρότσι τους, και επιτέλους ας τραβηχτούν πιο πίσω για να διατηρήσουμε αυτή την πολυπόθητη, αλλά δυστυχώς όχι και τόσο αυτονόητη, απόσταση!

Ποιος θα πρωτομπεί στο ασανσέρ

Είτε στην πολυκατοικία, είτε στο κτίριο της δουλειάς το ασανσέρ είναι, αναμφισβήτητα, ένα δημοφιλές meeting point, κυρίως μεταξύ αγνώστων. Και, για κάποιο περίεργο λόγο στα όρια του διεστραμμένου, κανείς δεν σκέφτεται ότι -πέρα από το θέμα αντοχής ενός προκαθορισμένου βάρους και περιορισμών ασφάλειας του μέσου- κανείς δεν θέλει να είναι σφιχταγκαλιασμένος με αγνώστους (και δεν μιλάμε για ωραίους, μελαχρινούς και δωρικούς, αυτοί είναι αθλητικοί τύποι και δεν χρησιμοποιούν ασανσέρ, συνήθως πρόκειται για τραγικούς και αμφιβόλου σχέσης με το αποσμητικό χρήστες αυτού του πολύ εξυπηρετικού κατά τα άλλα μέσου). Πείτε με υποχόνδρια, αλλά πάντα πριν μπω σε ασανσέρ, έκανα ένα face control και συνήθως -τυχαίο;- κατέληγα να ανεβαίνω ορόφους ολόκληρους από τη σκάλα (ακόμη και πάνω σε ψηλοτάκουνες γόβες! βασανίζομαι, άλλα όπως καταλάβατε πάντα με στιλ!). Όλα αυτά, όμως, μέχρι το μέτρο των αποστάσεων και τώρα, μπορώ με χαμόγελο και πυγμή, μετά το face control μπροστά από κάθε ασανσέρ, να λέω χωρίς περιθώριο παρεξηγήσεων και διαπληκτισμών ένα “Δυστυχώς δεν μπορείτε να μπείτε, πρέπει να τηρήσουμε απόσταση”! Το λατρεύω!

Όλοι μια μεγάλη παρέα

Νομίζω αυτό το παράπονο το είχαμε πολλοί. Να βγαίνεις σε ένα καφέ ή ένα ωραίο εστιατόριο, να θέλεις να περάσεις τη βραδιά σου με την παρέα ή το έτερον ήμισυ, και τα τραπέζια και οι καρέκλες να είναι τόσο κοντά που (μετά και από κανα δυο ποτήρια κρασί) να μην είσαι σίγουρη με ποια παρέα τελικά έχεις βγει. Μη μου πείτε ότι το να έχετε έναν ικανό χώρο που να μπορείτε να κουνηθείτε, να τραβήξετε με άνεση την καρέκλα σας για να σηκωθείτε, να συζητήσετε χωρίς να έχετε ολόκληρο ακροατήριο να σας απολαμβάνει και να σας σχολιάζει, δεν είναι ό,τι πιο αυτονόητο και επιθυμητό!

Του νόου ας μπέτερ

Εμείς οι γυναίκες, ειδικά, καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. Σε οποιαδήποτε κοινωνική συγκυρία πάντα υπάρχει αυτός ο τύπος (ο cool, ο άνετος, ο κοινωνικός, κατ΄εμέ ο ανεκδιήγητα άξεστος) που θα έρθει για να σου συστηθεί ή να σου μιλήσει και θα σε πλησιάσει σε τέτοια απόσταση, που όχι μόνο παραβιάζεται ο ζωτικός σου χώρος, όχι μόνο αλληθωρίζεις για να τον δεις και να του μιλήσεις, αλλά περιμένεις από λεπτό σε λεπτό να σου ορμήξει και να σου σκάσει και κανένα φιλί (και επειδή, όπως προείπαμε συνήθως αυτοί οι τύπου δεν πληρούν τις προδιαγραφές του αγαπημένου μας χολιγουντιανού πρωταγωνιστή, ένα μπλιαχ μόνο μου έρχεται να πω). Για να μην αναφέρω το πόσο αυτή η έλλειψη σεβασμού των αποστάσεων με κάνει πολλές φορές να νιώθω τόσο, μα τόσο άβολα, που αναγκάζομαι -συνειδητά και υποσυνείδητα- να σταυρώνω τα χέρια μου για να διεκδικήσω την απόσταση που χρειάζομαι ή να κάνω διακριτικά βήματα προς τα πίσω, μέχρι να πέσω στον πιο κοντινό τοίχο και εκεί, αν δεν έχει τελειώσει η δυσάρεστη συναναστροφή – αντίο ζωή- να σκέφτομαι πως, μας πως θα ξεφύγω.

Κοινωνικοί εναγκαλισμοί και ασπασμοί

Επίσης κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ. Είσαι σε επαγγελματική συνάντηση ή σε μία κοινωνική συναναστροφή με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις καλά (έως καθόλου πολλές φορές). Και με το που μπαίνεις στο οπτικό τους πεδίο ορμάνε να σε αγκαλιάσουν και να σε φιλήσουν σταυρωτά, ενίοτε σε κρατάνε και για ώρα αγκαλιά από τον ώμο σαν να είστε από χρόνια φίλοι και κολλητοί, σαν να σε επιθύμησαν (τη στιγμή που πολύ πιθανό ούτε το όνομά σου να μη θυμούνται εκείνη τη στιγμή). Γιατί; Ποιο κοινωνικό πρωτόκολλο και ποια διαστρεβλωμένη έκδοση του savoir vivre προτρέπει για αυτή την συμπεριφορά, αυτό το θάρρος, αυτή την υποκριτική αμεσότητα και οικειότητα μεταξύ ανθρώπων που τους ενώνουν τυπικές, ακόμη και ανύπαρκτες, σχέσεις;

Τι λέτε; Συμφωνείτε; Μήπως τελικά τώρα, που μάθαμε στις αποστάσεις, να τις διατηρήσουμε σε ορισμένες περιπτώσεις και μετά την πανδημία, ως ένδειξη σεβασμού στον απαιτούμενο ζωτικό χώρο και της ανάγκης και δικαιώματος όλων μας να επιλέγουμε με ποιον και πόσο θα έρθουμε κοντά;