Πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν -για άλλη μια φορά- πόσο έχει αλλάξει η ζωή μας μέσα σε λίγους μόνο μήνες. Πριν από ένα χρόνο, τέτοια μέρα, όλα ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά, στον κόσμο μας, στις συνήθειες μας, στον τρόπο που σκεφτόμασταν, που προγραμματίζαμε, στις συμπεριφορές μας, εμείς οι ίδιοι είμασταν τόσο μα τόσο διαφορετικοί.

Και, όπως γίνεται πάντα σε κάθε τι που συγκλονίζει την πορεία μας, χρειάστηκε μία μόνο στιγμή, μία ανατρεπτική συγκυρία για να αλλάξει ο κόσμος μας, να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι…

Τι μου λείπει από την προηγούμενη ζωή μας, από την παλιά μου καθημερινότητα; Όχι πολλά, αν κάτσω να τα μετρήσω, όλα όμως πολύ ουσιαστικά για μένα και ας μην το συνειδητοποιούσα τότε. Μου λείπει να βγω ένα βράδυ με φίλους μου σε ένα ωραίο εστιατόριο για φαγητό, ανέμελα, χωρίς περιορισμούς, να ακούσω αυτό το μεθυστικό ήχο από το τσούγκρισμα των ποτηριών του κρασιού και να γελάσω μέχρι δακρύων από τις -κωμικοτραγικές τις περισσότερες φορές- ιστορίες του καθενός μας από το πως πέρασε η εβδομάδα μας, να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω. Μου λείπει να πάρω ένα αεροπλάνο και να ταξιδέψω μακριά, να δω αγαπημένους μου ανθρώπους που μας χωρίζουν χιλιόμετρα, να περπατήσω σε μέρη τόσο αγαπημένα και φορτωμένα με αναμνήσεις. Μου λείπει το να μπορώ να προγραμματίσω τη ζωή μου -έστω με αυτή την ανθρώπινη και πολλές φορές ουτοπική έννοια του προγραμματισμού που μας κάνει να νιώθουμε ότι έχουμε τον έλεγχο.

Ναι, μου λείπουν λίγα αλλά και τόσο ουσιαστικά. Όμως, όλο αυτό το διάστημα, συνεχώς με εξέπλησσε η εναλλαγή των ανάμεικτων συναισθημάτων που νιώθω. Από τη μία νιώθω να ραγίζει η καρδιά μου από το δράμα που προκαλεί η αρρώστια στους ανθρώπους όλου του πλανήτη, από τις τραγικές σκηνές που όλοι ακούμε και βλέπουμε, νιώθω αδύναμη μπροστά στο άγνωστο που με απειλεί και με κάνει να μην μπορώ πολλές φορές να διαχειριστώ τον φόβο μου, ανήσυχη για το πως μπορεί και εμένα, την οικογένειά μου, τους φίλους μου να επηρεάσει όλη αυτή η κατάσταση, ανόητη για όλα όσα θεωρούσα σημαντικά και αποδεικνύονται άχρηστα.

Από την άλλη, όμως, νιώθω ότι αυτή η κατάσταση ήταν για εμένα ένα restart. Αυτό το διάστημα που περάσαμε και καλούμαστε να ξαναπεράσουμε στο σπίτι μας, στο καταφύγιό μας, ήταν η αφορμή για τον επαναπροσδιορισμού της δικής μου αξιακής κλίμακας, των δικών μου αναγκών, των προτεραιοτήτων μου, όλων αυτών που η ζωή τόσα χρόνια, με τους τρελούς ρυθμούς και τις πλασματικές -πολλές φορές- ανάγκες κατάφερε να μου θολώσει. Η προηγούμενη καραντίνα, αλλά και αυτή που τώρα ξεκινά, θα είναι πάλι η ευκαιρία να ζήσουμε σε πιο ήρεμους και ανθρώπινους ρυθμούς, να χαρούμε το σπίτι μας, να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, να παίξουμε με τα παιδιά μας, να μαγειρέψουμε και να γεμίσει το σπίτι μυρωδιές, να διαβάσουμε το αγαπημένο μας βιβλίο, να ανακαλύψουμε καινούρια ενδιαφέροντα. Να κάνουμε, να ξανακάνουμε, αυτή την παύση που υπό κανονικές συνθήκες ποτέ δεν θα προλαβαίνουμε, ποτέ δεν θα μπορούμε, ποτέ δεν επιτρέπαμε στον εαυτό μας.

Και αυτή τη φορά, όπως και την προηγούμενη, δεν θα αφήσω απλά να περάσουν οι μέρες, θα ζήσω την κάθε μία από αυτές και θα την απολαύσω ως μία ακόμη ευκαιρία που μου δίνεται να δώσω νόημα – το δικό μου νόημα- σε αυτό το άγριο και παράλογο που μας συμβαίνει. Είναι σίγουρο, ότι η ζωή, όταν όλα αυτά τελειώσουν θα είναι πολύ διαφορετική, κυρίως γιατί εμείς θα είμαστε διαφορετικοί. Αυτός ο χρόνος είναι για εμένα η κατάλληλη συγκυρία να δημιουργήσω αυτόν το νέο εαυτό και τις νέες συνθήκες για την επόμενη μέρα. Να σκεφτώ πως θέλω να είναι η ζωή μου όταν όλα αυτά τελειώσουν, ποιοι είναι οι άνθρωποι που θέλω να έχω κοντά μου, ποιοι είναι αυτοί που δεν θα επιτρέψω να με ακολουθήσουν, πόσο χρόνο τελικά χρειάζομαι για να μπορώ να ζω και να αναπνέω πραγματικά, τι είναι η επιτυχία και η ευτυχία για εμένα; Μόνο τότε θα έχει αξία όλο αυτό που συμβαίνει.

Σας φιλώ γλυκά!