Καλημέρα! Κυριακή σήμερα και, ενώ περίμενα και ήλπιζα να ξυπνήσω μετά τις 10, να απολαύσω ένα πρωινό αντίστοιχο -σε ποικιλία και λιπαρά- 5αστερου αγγλικού ξενοδοχείου και να πιω με ησυχία -χωρίς το άγχος να ανοίξω κινητά και υπολογιστές για την τηλεργασία- τον πρωινό μου καφέ χαζεύοντας τις τηλεοπτικές εκπομπές, εν τούτοις ο ύπνος με εγκατέλειψε από τις 5.00 το πρωί, κατακλύζοντάς με με σκέψεις στενάχωρες για όλο αυτό που περνάμε, γεμάτες καταπιεσμένο άγχος για όλο αυτό που εμείς και οι οικογένειές μας -όπως τόσες άλλες σε όλο τον πλανήτη- καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Και ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας…

Είναι ίσως η κλεισούρα όλων αυτών των ημερών, το ότι αυτή η τόσο περιοριστική καθημερινότητα μας έτυχε για δεύτερη φορά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ότι ο φόβος και η αβεβαιότητα -όσο άνετοι και αν θέλουμε να είμαστε, όσο και αν απολαμβάνουμε αυτή την παύση από την τρέλα της καθημερινότητας- μας έχει κατακλύσει, που έρχονται τέτοιες στιγμές και συνειδητοποιούμε ότι αν βγούμε από αυτή την εμπειρία που ζούμε και την κοιτάξουμε από μακριά θα συνειδητοποιήσουμε ότι απλά η ζωή μας έχει μπει σε pause. Και όσο και αν θέλουμε να το παίξουμε ψύχραιμοι και έμπεροι γιατί “το έχουμε ξαναπεράσει” η ψυχολογία μας μεταβάλλεται με συχνότητα και ένταση που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και -δυστυχώς αρκετές φορές- να διαχειριστούμε. Τα συναισθήματά μας έχουν εναλλαγές, ίσως και περισσότερες από τα κιλά μας αυτές τις μέρες. Και ο καθένας μας προσπαθεί να βρει μία διέξοδο αυτές τις ώρες στο φαγητό, στις σκέψεις του, στη γυμναστική, σε ένα καλό βιβλίο, στο διαδίκτυο, στην τακτοποίηση του σπιτιού, σε ότι νιώθει ότι του δίνει έστω μία μικρή ευχαρίστηση, σε ότι παίρνει το μυαλό του μακριά, σε ότι του δίνει μία στοιχειώδη αίσθηση ελέγχου. Και τώρα που έρχονται γιορτές, τι κρίμα που όλα αυτά που είχαμε δεδομένα κάθε χρόνο δεν θα μπορέσουμε να τα απολαύσουμε. Να βγούμε για χριστουγεννιάτικες αγορές σαν να μην υπάρχει αύριο, φορτωμένες τσάντες να καθίσουμε με μια φίλη μας σε ένα στολισμένο καφέ, να φορέσουμε το πιο αστραφτερό μας φόρεμα και να γλεντήσουμε τις μέρες των γιορτών με πολύ κόσμο, με μουσική, με επισκέψεις, με εξόδους, με ταξίδια.

Τώρα, αν πάλι είστε και εσείς μία εργαζόμενη μαμά, μάλλον έχετε φτάσει αρκετές φορές στην τρέλα προσπαθώντας να ισορροπήσετε την δική σας εργασία, τις δουλειές του σπιτιού, την τηλεκπαίδευση των παιδιών, το πρόγραμμα διατροφής τους, την διασφάλιση της ψυχικής τους ηρεμίας, και μέσα σε όλα αυτά να προσπαθείτε να μη χάσετε το δικό σας μυαλό, να είστε συγκροτημένες, να δίνετε το σύνθημα στην οικογένεια ότι όλα αυτά θα περάσουν. Πόση δύναμη και ανθεκτικότητα θέλει, αλήθεια, όλο αυτό!

Και καλά εμείς οι ενήλικες που έχουμε την εμπειρία και τη συναισθηματική ωριμότητα για όλα αυτά, τα βάζουμε κάτω, ένα και ένα ίσον δύο και κουτσά στραβά τα αντιμετωπίζουμε, με τα παιδιά όμως τι γίνεται; Τα παιδιά που συντονίζονται με τη δική μας συμπεριφορά και ψυχολογία, όμως έχουν τη διαίσθηση να καταλάβουν ότι κάτι δεν πάει καλά με όλα αυτά που ζούμε, ότι η ζωή δεν είναι -ή, καλύτερα, δεν θα έπρεπε να είναι- ακριβώς έτσι, ότι υπάρχει μία απειλή κινδύνου που προσπαθούμε να αποφύγουμε. Αντί να παίζουν και να τρέχουν με τους φίλους τους είναι όλη μέρα μπροστά σε μια οθόνη, μία για τα μαθήματα του σχολείου και την άλλη για να διασκεδάσουν καθώς στους τέσσερις τοίχους οι επιλογές είναι τόσο απελπιστικά περιορισμένες… Και εμείς, χωρίς διαθέσιμες επιλογές να προτείνουμε, όσο και αν προσπαθούμε να τα αποτρέψουμε από αυτή την υπερβολική χρήση της τεχνολογίας, στο τέλος παραιτούμαστε, το αποδεχόμαστε ως το ελάχιστο χατίρι που μπορούμε να τους κάνουμε σε αυτή τη συγκυρία που τους στερεί τόσα, μα τόσα πολλά. Και εδώ ακριβώς είναι που σκέφτομαι πόσα, μα πόσα στερούνται τα μικρά παιδιά από όλο αυτό που συμβαίνει. Τώρα που πρέπει να μάθουν τι είναι κοινωνικοποίηση, να χτίσουν σχέσεις εκτός της οικογενειακής εστίας, που πρέπει να παίξουν, να φωνάξουν, να μάθουν τη ζωή, είναι κλεισμένα και περιορισμένα (και αλίμονο αν κάπου μέσα τους καταγραφεί ότι η ζωή δεν είναι συνώνυμο της ελευθερίας και ότι ορίζεται από τον φόβο). Τώρα που βρίσκονται στην ηλικία να μάθουν ότι η επικοινωνία των ανθρώπων βασίζεται όχι μόνο στο τι λένε, αλλά και από τις εκφράσεις τους προσώπου, το χαμόγελο, το άγγιγμα, την αγκαλιά, το μόνο που μπορούν είναι να αποκρυπτογραφούν το τι λένε τα μάτια των ανθρώπων και να φαντάζονται χαμόγελα πίσω από τις μάσκες. Και τι κρίμα, τώρα που έρχονται γιορτές που θα χαιρόντουσαν από τις βόλτες, τις συναθροίσεις με αγαπημένα πρόσωπα, τα πάρτυ και τις εκδρομές, θα έκαναν πρόβες τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια των σχολικών εορτών για να υποδεχθούν περήφανα τους γονείς τους, θα χρειαστεί ακούσια να παραιτηθούν και από αυτές τις αναμνήσεις που θα τους ακολουθούσαν μια ολόκληρη ζωή.

Είναι δύσκολα, είναι πρωτόγνωρα όλα αυτά, αλλά πρέπει να ανταπεξέλθουμε και να μπορέσουμε να βγάλουμε ένα νόημα από όλο αυτό που συμβαίνει, για να το δικαιολογήσουμε μέσα μας αλλά και για να μην γίνονται όλα αυτά χωρίς κανένα λόγο. Εσείς, αυτές τις μέρες που αισθάνεστε ότι όλα είναι λάθος, ότι όλα θα έπρεπε να είναι αλλιώς, πως το αντιμετωπίζετε, πως διατηρείτε την αισιοδοξία σας για εσάς και τους γύρω σας;