Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που φόρεσα την προστατευτική μου μάσκα από το πρωί μέχρι το βράδυ που μπήκα στο σπίτι. Η μέρα μου ήταν ιδιαίτερα γεμάτη, διαδρομή με το μετρό πριν ακόμη βγει καλά καλά ο ήλιος, περπάτημα μέχρι την εταιρεία που εργάζομαι στο κέντρο της Αθήνας, παραμονή στο γραφείο μέχρι το απόγευμα, ψώνια για τα απαραίτητα του σπιτιού αμέσως μετά και -επειδή με έπιασε και μία από τις γνωστές υπογλυκαιμίες, ξέρετε εσείς :) – σταμάτησα πριν φτάσω ξεθεωμένη στο σπίτι και σε ένα ζαχαροπλαστείο για ένα από τα αγαπημένα μου εκλέρ.

Απαραίτητο αξεσουάρ όλες αυτές τις ώρες; Η προστατευτική μάσκα (πάνε οι εποχές που θα σας έλεγα η καινούρια μου πασμίνα ή το δαχτυλίδι που μόλις μου χάρισαν ή – έστω, όσο πεζό και αν ακούγεται- το νέο μου μπρελόκ για τα κλειδιά).

Σύνολο ωρών χρήσης μάσκας;

12 (ναι, τις μέτρησα και τις ξαναμέτρησα, τόσες ήταν πιστέψτε με!)

Συνολικές εντυπώσεις;

Πότε, μα πότε, θα μας λυπηθεί ο καλός Θεός να βγει αυτό το εμβόλιο να γλιτώσουμε από όλα αυτά;

Συναίσθημα που επικράτησε;

Υπευθυνότητα να κάνω το σωστό για εμένα και όλους μας, και με υπομονή την φόρεσα συνεχώς (με μικρά διαλείμματα για φαγητό και το απαραίτητο για την επιβίωση νερό. Σημείωση της αφηγήτριας σε αυτό το σημείο: Πρέπει να παραδεχτώ ότι με τη μάσκα γλίτωσα αρκετά τσιμπολογήματα κατά τη διάρκεια της μέρας, ακριβώς επειδή ήθελα να ακολουθήσω πιστά τις οδηγίες προφύλαξης και δεν ήθελα να την μπαινοβγάζω. Δεν θα ήταν και άσχημα, πάντως, εκτός από την προστασία και τη διατήρηση της υγείας μου να οδηγήσει και στην απώλεια κανενός κιλού;).

Τώρα που έχω επιστρέψει στο σπίτι, δεν θα σας κρύψω ότι αισθάνομαι κουρασμένη από όλη αυτή τη διαρκή αγωνία να σκέφτομαι συνεχώς αν περπατάει ή στέκεται κάποιος πολύ κοντά μου, να έχω κρατήσει τις απαραίτητες αποστάσεις στο φανάρι περιμένοντας να περάσω τη διάβαση, αν έχω βάλει σωστά τη μάσκα και αν η μύτη και το στόμα καλύπτεται πλήρως. Και η αλήθεια είναι ότι η μάσκα, το νέο μου αξεσουάρ, μου προκαλούσε στενοχώρια να το φοράω όλη τη μέρα και να νιώθω ότι δεν μπορώ να πάρω ελεύθερα τις ανάσες μου και να μιλήσω χωρίς κανένα είδος προφύλαξης στον απέναντί μου. Αισθάνομαι, όμως, και περήφανη για τον εαυτό μου γιατί για ένα άτομο με τάσεις κλειστοφοβίας κατάφερα να ανταπεξέλθω και να κάνω το σωστό για μένα και για τους γύρω μου. Ξέρω ότι ήταν η πρώτη μέρα και επειδή όλα στη ζωή είναι θέμα συνήθειας , είμαι σίγουρη ότι θα συνηθίσω και τη μάσκα στην καθημερινότητά μου, για το καλό το δικό μου, των ανθρώπων μου αλλά και όσων συναναστρέφομαι, προσέχοντας όμως απαραιτήτως να ισορροπήσω με επιτυχία στο τεντωμένο σχοινί μεταξύ της υπευθυνότητας και της παράνοιας.

Ξέρετε, όμως, μέσα σε όλη αυτή την εμπειρία συνειδητοποίησα κάτι μαγικό. Ότι μπόρεσα με όλους τους ανθρώπους που συναναστράφηκα και φορούσαν και αυτοί τη μάσκα τους, να επικοινωνήσουμε με ένα διαφορετικό τρόπο. Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι με όσους συνομίλησα σήμερα δεν επεξεργάστηκα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, δεν με παρέσυρε ένα όμορφο χαρακτηριστικό τους ή μια ατέλειά τους, δεν ανταλλάξαμε εκείνα τα χαμόγελα ευγένειας, συμπάθειας, αγάπης, κατανόησης, συγκατάβασης ή ακόμη και συνήθειας, ειρωνείας, κακίας. Με όλους τους ανθρώπους που συνάντησα σήμερα, είτε ανταλλάξαμε μία ή περισσότερες κουβέντες είτε απλά κοιταχτήκαμε, επικοινωνήσαμε με έναν ξεχωριστό τρόπο. Και καθώς η μάσκα έκρυβε τον οποιοδήποτε αντιπερισπασμό ένιωσα ότι και οι δυο πλευρές δώσαμε περισσότερο προσοχή στο τι λέγαμε εκείνη τη στιγμή και στο κατά πόσον αυτά όλα επιβεβαιώνονταν από το βλέμμα αυτού που είχα απέναντι μου.

Τελικά τα μάτια είναι το πιο τέλειο μέσο έκφρασης, το πιο σαγηνευτικό, αλλά συνάμα αυτό που ό,τι και να λέει το στόμα, ό,τι και να δείχνει το σώμα, πάντα προδίδει την αλήθεια. Σαν να υπάρχει μία άμεση σύνδεση των ματιών με την καρδιά και όλα τα συναισθήματα και οι αλήθειες να καθρεφτίζονται εκεί. Σήμερα, στα μάτια ανθρώπων που το πρόσωπό τους ήταν στο μεγαλύτερο μέρος του καλυμμένο με μάσκα, διέκρινα τόσο ξεκάθαρα αν μου μιλούσαν με ειλικρίνεια, αληθινά, μηχανικά, βαριεστημένα, ψεύτικα. Διέκρινα την χαρά τους, την ανασφάλειά τους, τη δύναμή τους, τους φόβους τους, και όσο τους κοιτούσα βαθιά στα μάτια ένιωθα ότι μαθαίνω και ένα μέρος της ιστορίας τους. Και μέσα σε αυτόν το μαγικό κόσμο επικοινωνίας που μου αποκαλύφθηκε, ξεχώρισα το χαμόγελο, το γέλιο. Αυτό το χαμόγελο που η μάσκα κρύβει, αλλά βρήκε τρόπο να αποτυπώνεται στο πιο δυνατό σημείο των ανθρώπων, στο βλέμμα τους. Και τι ωραίοι τελικά είναι αυτοί οι άνθρωποι που μπορούν και χαμογελούν με τα μάτια…