Πανικοβληθήκατε; Σκεφτήκατε ότι είμαι τρελή; Ότι τέτοια πράγματα δεν γίνονται στις μέρες μας; Και, όμως, πρόσφατα μεγάλο μέρος των χρηστών των πιο δημοφιλών κοινωνικών δικτύων παγκοσμίως, για πολλές ώρες , δεν είχαν πρόσβαση στα προφίλ τους, έχασαν επαφή με τους διαδικτυακούς τους φίλους, δεν μπόρεσαν να επικοινωνήσουν μέσω virtual μηνυμάτων και, ταυτόχρονα, είδαν ένα μεγάλο μέρος της επένδυσης χρόνου και εικόνας που ευλαβικά είχαν χτίσει να χάνεται από τις οθόνες τους, όλα να εξαφανίζονται -πέρα από τον έλεγχό τους- σαν να μην έγιναν ποτέ…

Τελικά, εμείς μπορεί να μην θέλουμε να απαρνηθούμε τα social media (προσωπικά ξέρετε ότι λατρεύω τη digital εποχή), να προσμένουμε με αγωνία τις βραδινές ώρες που ανενόχλητες στον καναπέ μας το κινητό ή το tablet θα γίνει προέκταση του χεριού μας και θα σκρολάρουμε χαζεύοντας τις φωτογραφίες των celebrities, να θεωρούμε ντεμοντέ και “παλιακό” το να σηκώσουμε το ακουστικό για να ακούσουμε τη φωνή κάποιου και να προτιμούμε να στείλουμε ένα instant message, όμως νομίζω όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι η αποχή από τα social media μπορεί και να συμβεί (για λιγότερο ή περισσότερο) και, τελικά, όταν αυτό γίνει να μην είναι επιλογή.

Για τις στιγμές, όμως, που το να αφήσουμε κάτω την οθόνη είναι (ή μπορεί να γίνει) επιλογή, έχετε σκεφτεί ποτέ πόσα πράγματα θα μπορούσαμε να κάνουμε; Πόσα έχουμε αφήσει στην άκρη ακριβώς επειδή το σώμα και το μυαλό βολεύτηκε μπροστά από ένα feed που ανανεώνεται σε χρόνο γρηγορότερο από την ταχύτητα της σκέψης ή της ματιάς; Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να επιστρέψει σε πιο ανθρώπινους ρυθμούς, σε πιο συνειδητές στιγμές, σε πιο δημιουργικές ασχολίες… αλήθεια, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε;

Να ταξιδέψουμε με ένα βιβλίο

και ας μην είναι καλοκαίρι, ας μην είμαστε σε μια ξαπλώστρα κάτω από τον ήλιο, ας νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε και να παρακολουθήσουμε μια διήγηση με αρχή, μέση και τέλος. Ας δώσουμε την ευκαιρία στο μυαλό μας να αφεθεί, να μαγευτεί, να ταξιδέψει σε μέρη που μόνο οι λέξεις μπορούν να σε πάνε, να προβληματιστεί και να εστιάσει κάπου που έχει σημασία, έχει αξία, έχει βάθος.

Να βγούμε έξω

Να περπατήσουμε, να χαζέψουμε τη φύση, τις βιτρίνες, τον κόσμο. Να εξερευνήσουμε μια γειτονιά που πάντα θέλαμε να επισκεφθούμε, να παρατηρήσουμε τους ανθρώπους που συναντάμε, να αφήσουμε τη ματιά μας να πλανάται μακριά, μέχρι εκεί που φτάνει ο ορίζοντας, να αποτοξινωθούμε από τα περιοριστικά 10 εκατοστά προσήλωσης σε μια οθόνη κινητού.

Να βρούμε ένα χόμπυ

Ζωγραφική για τους πιο δημιουργικούς, γυμναστική για τους fitness lovers, μαγειρική για τους λάτρεις των γεύσεων, αλλαγή στη διακόσμηση για τους σπιτόγατους, ακόμη και πλέξιμο που έρευνες υποστηρίζουν ότι είναι αγχολυτικό. Γεμίστε το μυαλό σας και το χρόνο σας με νέα ενδιαφέροντα που θα σας ενθουσιάσουν, θα σας παθιάσουν, θα σας κάνουν να νιώθετε δημιουργικοί! Εγώ ξεκίνησα πρόσφατα γαλλικά (αλήθεια, σας έχω πει πόσο J’adore le francais;)

Να ασχοληθούμε, επιτέλους, με τον εαυτό μας

Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας, αλλά έχουμε ποτέ υπολογίσει πόσο χρόνο ξοδεύουμε σκρολάροντας στα κοινωνικά δίκτυα; Χρόνο που θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον αφιερώσουμε στην περιποίησή μας: να βάλουμε μια μάσκα, να δοκιμάσουμε εκείνη την κρέμα που είναι παρατημένη καιρό στο ντουλάπι του μπάνιου, να πειραματιστούμε με εκείνο το μακιγιάζ που πάντα μας άρεσε αλλά ποτέ δεν τολμούσαμε να δοκιμάσουμε, να βρούμε χρόνο να βγάλουμε, επιτέλους, τα φρύδια μας (και όλα αυτά χωρίς να αποσπάται η προσοχή μας από το συνεχές μπιπ μπιπ των μηνυμάτων και των alerts).

Να δούμε με νέα μάτια τον εαυτό μας

Μακριά από τις επιρροές των τέλειων αισθητικά φωτογραφιών των κοινωνικών δικτύων, των τέλειων αναλογιών και της αψεγάδιαστης ομορφιάς, ας δούμε τον εαυτό μας και την εμφάνισή μας απλά, ειλικρινά και ανθρώπινα. Με την αγάπη και την επιείκεια που μας αξίζει, με την παραδοχή των ανθρώπινων ατελειών, μακριά από συγκρίσεις με γυναίκες καμουφλαρισμένες με άπειρες στρώσεις φίλτρων, βαμμένες με τόνους σοβά, φουσκωμένες και παραμοφωμένες με κιλά άρρωστης και υπερφίαλης ματαιοδοξίας.

Να βρούμε νέους τρόπους να έρθουμε κοντά με τους φίλους μας

Όχι με μηνύματα, φατσούλες και ακαταλαβίστικα ακρώνυμα (omg, pls, lol και πάει λέγοντας). Ας σηκώσουμε το τηλέφωνο να ακούσουμε τη φωνή τους, να συζητήσουμε ουσιαστικά μαζί τους, ας πάμε στην πόρτα τους να χτυπήσουμε το κουδούνι να κατέβουν να τους δούμε, εκεί στο σκαλοπάτι, όπως τότε στις γειτονιές όταν είμασταν παιδιά.

Ακούγονται ωραία όλα αυτά, αλλά φοβάστε να τα τολμήσετε; Γιατί;

Μην ανησυχείτε, ο κόσμος δεν θα σας ξεχάσει επειδή δεν θα είστε συνεχώς online. Το αντίθετο, αυτοί που θέλουν να σας βρουν και να σας έχουν κοντά τους θα βρουν τον τρόπο…




Κεντρική φωτογραφία: Brooke Cagle on Unsplash