Όλα αυτά τα χρόνια έχω θέσει χιλιάδες στόχους. Άλλοι απλοί, καθημερινοί, ταπεινοί, και άλλοι μεγαλόπνοοι, τολμηροί, άπιαστοι. Κάποιους από αυτούς, πολλούς θα έλεγα, τους υλοποίησα, κάποιους άλλους όμως, ευτυχώς λιγότερους, δεν τους έφτασα ποτέ. Και ξέρετε κάτι; Είναι ίσως από τα χειρότερα συναισθήματα αυτό του να πέφτεις απότομα από τον ενθουσιασμό του ονείρου στην παραδοχή και απογοήτευση ενός στόχου που όσο και αν τον κυνηγάς, σου κλείνει κοροϊδευτικά το μάτι και απομακρύνεται, που μόλις απλώνεις το χέρι να τον πιάσεις, σου γυρίζει αλαζονικά την πλάτη και τρέχει προς την άλλη κατεύθυνση. Κάποτε αυτό με πλήγωνε, πλέον όμως έχω καταλήξει ότι οι στόχοι μας δεν είναι όλοι για να υλοποιηθούν. Είναι για να μας προκαλέσουν να εξελιχθούμε, να ονειρευτούμε πέρα από τον μικρόκοσμό μας, να μάθουμε να κερδίζουμε με ταπεινότητα και να χάνουμε με αξιοπρέπεια, να πανηγυρίζουμε τις νίκες με ενθουσιασμό και να σηκωνόμαστε από τις ήττες με αποφασιστικότητα.

Πάνω από όλα, όμως, έχω μάθει ότι το βασικότερο είναι να ξεχωρίζω τον στόχο από το όνειρο. Μπορώ να ονειρεύομαι αυθόρμητα, επιπόλαια, ίσως παιδικά δεκάδες και εκατοντάδες φορές μέσα στην ημέρα, όμως αυτά τα όνειρα δεν αποτελούν τους στόχους μου. Οι στόχοι μου είναι αυτοί που συνειδητά έχω αποφασίσει ότι έχουν θέση στη ζωή μου, που κυνηγώ με πρόγραμμα, μεθοδικότητα και με πλήρη γνώση των ίσων πιθανοτήτων επιτυχίας και αποτυχίας. Και με τον τρόπο αυτό, η επιτυχία φέρνει πάντα την ικανοποίηση και η αποτυχία την ευκαιρία για αναθεώρηση στρατηγικής ή την αναθεώρηση των στόχων των ίδιων (πλέον είμαι αρκετά μεγάλη ώστε να μην κυνηγάω πεισματικά αυτά που σαν σκιά φεύγουν όσο και να τρέχω προς το μέρος τους, αφήνω τη ζωή να έχει το δικό της ρόλο και να με εκπλήσσει με σενάρια και πλοκή που ούτε καν έχω φανταστεί).

Όταν θέτω έναν στόχο τον αντιμετωπίζω σαν να είναι ένα από τα projects μου στη δουλειά, και ακολουθώ τη μεθοδολογία που θα ακολουθούσα για οποιοδήποτε project δουλεύω με μεθοδικότητα και πίστη στην επιτυχία του.

Πάντα γράφω τον στόχο μου σε χαρτί

Θέλω να βλέπω τους στόχους μου γραμμένους σε χαρτί, να τους επαναλαμβάνω δυνατά και στο μυαλό μου, να σημειώνω σκέψεις, να βλέπω την πρόοδο που έχω κάνει και να εντοπίζω που υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης.

Δίνω ένα όνομα στον στόχο μου

Το όνομα τους στόχου μου είναι αυτό που θέλω να επιτύχω και το αποτυπώνω με 2-3 λέξεις ώστε να μπορώ να ανατρέχω νοερά σε αυτόν, να τον προσωποποιώ για να νιώθω κυρίως ότι είναι κάτι υπαρκτό που μένει μόνο να το κατακτήσω.

Περιγράφω τον στόχο μου με σαφήνεια

Περιγράφω τον στόχο μου ώστε να είναι αναλυτικό και συγκεκριμένο αυτό που θέλω να επιτύχω. Προσπαθώ παράλληλα το αποτέλεσμα να είναι και μετρήσιμο, αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να βλέπω την πρόοδό του και πόσο κοντά ή μακριά είμαι από την κατάκτησή του.

Κατατάσσω τον στόχο σε έναν από τους τομείς της ζωής μου

Είναι προσωπικός, επαγγελματικός, κοινωνικός; Αφορά στην εξέλιξή μου, στην εμφάνισή μου, στις σχέσεις μου;

Γιατί ο στόχος αυτός είναι σημαντικός για εμένα;

Και τώρα τα δύσκολα…Γιατί ο στόχος αυτός έχει τόση σημασία? Τι θα μου προσφέρει στη ζωή, στην καθημερινότητα, στην ψυχολογία μου; Είναι κάτι που πραγματικά θέλω, νομίζω ότι το θέλω ή εξωγενείς παράγοντες και επιθυμίες τρίτων (συγγενών, γονιών, της κοινωνίας) συνειδητά ή ασυνείδητα μου τον έχουν επιβάλλει;

Θα τα καταφέρω;

Μία πρακτική που, στον χώρο των επιχειρήσεων, κάνουμε σε καθημερινή βάση είναι το SWOT Analysis. Πριν πάρουμε την οποιαδήποτε απόφαση καταγράφουμε τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία και χαρακτηριστικά μας, ώστε να ξέρουμε ακριβώς σε ποια κατάσταση “ριχνόμαστε στη μάχη”. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση, για μια μάχη που γίνεται για τον πιο σημαντικό σκοπό, την επίτευξη τους στόχου μας, επιβάλλεται να καταγράψουμε τα δυνατά μας σημεία, αυτά δηλαδή που θα μας βοηθήσουν να τον επιτύχουμε, θα μας φέρνουν κάθε μέρα πιο κοντά τους, αλλά και τα αδύνατα σημεία μας, αυτά που πρέπει έγκαιρα να εντοπίσουμε για να τα βελτιώσουμε. Κοιτώντας τα σε αντιπαραβολή θα ξέρουμε ακριβώς που βρισκόμαστε.

Ποια εμπόδια περιμένω να συναντήσω στην προσπάθειά μου;

Κάθε προσπάθεια, κάθε αγώνας έχει εμπόδια. Είναι αυτά που στο τέλος της διαδρομής ή αναπολούμε με ικανοποίηση γιατί τα ξεπεράσαμε ή μετράμε τις πληγές που μας άφησαν. Σε κάθε περίπτωση, πολλά εμπόδια μπορούν να προβλεφθούν, για αυτό και πάντα καταγράφω όλες τις πιθανές δυσκολίες που πιθανώς να συναντήσω, αλλά και τρόπους με τους οποίους θα αντιδράσω ώστε -όσο είναι αυτό εφικτό- να καταφέρω να μείνω όρθια και να συνεχίσω.

Κλείνω πάντα αισιόδοξα

Αφού καταγράψω όλα τα παραπάνω για τον στόχο που έχω θέσει, τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω, κάνω αλλαγές και διορθώσεις -κάποιες από τις πολλές που θα ακολουθήσουν και στο μέλλον, γιατί καμία διαδρομή δεν φτάνει στο τέλος χωρίς ελιγμούς- και στο τέλος γράφω πάντα μία φράση που, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, με παρακινεί, με ενθουσιάζει, με πεισμώνει. Μία από αυτές που ξεχωρίζω είναι:

Παίρνω δύναμη, μια βαθιά ανάσα και ξεκινώ να διεκδικώ το στόχο μου, με τον ενθουσιασμό ενός ακόμη ταξιδιού που μου δίνεται η ευκαιρία να ζήσω!

Αν θέλετε να σας στείλω τη φόρμα που έχω φτιάξει και χρησιμοποιώ για να γράφω και να παρακολουθώ το κάθε βήμα που με φέρνει όλο και πιο κοντά στον στόχο μου, απλά συμπληρώστε το email σας εδώ:

*Αποδεχτείτε τους όρους χρήσης της ιστοσελίδας