Έχετε ποτέ αναλογιστεί ότι σε όλες τις παραδοσιακές και ινσταγκραμικές φωτογραφίες στολίσματος χριστουγεννιάτικου δέντρου οι εκδοχές είναι συνήθως 3;

Α. Ερωτευμένο ζευγάρι στολίζει το δέντρο του, φορώντας ασορτί πιτζαμάκια, κρατώντας την αχνιστή κούπα με σοκολάτα ανά χείρας και κοιτάζεται με λατρεία (προσοχή! Να κοιτάζουμε και καμιά μπάλα, θρύψαλα θα μαζεύουμε έτσι όπως το πάτε)

Β. Σεξοβόμβα ντυμένη λιτά και απέριττα, με κόκκινο – απαραιτήτως- κραγιόν και μαλλί κομμωτηρίου, με ένα κολονάτο ποτήρι κρασί στο ένα χέρι και μία μπάλα στο άλλο, ποζάρει τσιριμπίμ τσιριμπόμ, μπροστά στο ήδη στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο (έλεος, ας άφηνες και ένα σημείο αστόλιστο, να πιστέψουμε ότι όντως κάνεις δουλίτσα!)

Γ. Κλασσική οικογένεια (μπαμπάς-μαμά-παιδιά) ποζάρουν στολίζοντας το δέντρο (που πάντα βγαίνει λίγο κιτσάτο, η αλήθεια είναι, από την πολυφωνία, αλλά «αυτά θα θυμούνται τα παιδιά», να το λέμε και αυτό) με την χαρά και την ανεμελιά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των παιδιών, και τον τρόμο για τη χρυσόσκονη που πάλι θα γεμίσει το σπίτι και τα έπιπλα στην έκφραση της μαμάς, Α! και το ποιός θα μαζέψει τον Ιανουάριο όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια, ναι συγνώμη, και αυτό το σκέφτεται με απελπισία (Μα χριστιανή μου, μπες στο πνεύμα των εορτών τέλος πάντων!)

Και πάνω σε αυτές τις σκέψεις, το τηλέφωνο χτυπά και μία από τις πιο αγαπημένες μου, αδελφικές φίλες ακούω να με ρωτά στην άλλη άκρη της γραμμής: «Θα έρθεις αύριο το βράδυ να στολίσουμε, μόνο κορίτσια, το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου;». Μα ναι! Πως δεν το σκέφτηκα! Πώς τα social media δεν το ανακάλυψαν ακόμη;

Υπάρχει και αυτή η εκδοχή «Στολίζω το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου με τις φίλες μου».

Με τους ανθρώπους αυτούς που έχω περάσει όλες τις μη γιορτινές μέρες, αυτές που τα πάντα δεν φάνταζαν τόσο λαμπερές όσο κάτω από τα φώτα του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Με τους ανθρώπους αυτούς, που ανταλλάξαμε τις πιο βαθιές σκέψεις και φοβίες μας. Που μας είδαν στα πιο χαμηλά μας, και που δεν σταμάτησαν να μας λένε πόσο πιστεύουν σε εμάς. Που στηρίξαμε τις ελπίδες και τα όνειρά η μια της άλλης, όταν σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο φαίνονταν γραφικά ή χαζά. Με αυτούς τους ανθρώπους που γελάσαμε μέχρι τελικής πτώσεως, που χορέψαμε και τραγουδήσαμε όλη νύχτα σαν να είμασταν πάλι 20 χρονών, που γλεντήσαμε την κάθε στιγμή γιατί είμαστε ακόμη μαζί, αγαπημένες, συμπαραστάτες η μία στη ζωή της άλλης.

Ναι! Με τις φίλες μου θέλω φέτος να στολίσω το δέντρο μου! Και ξέρετε κάτι; Σε κανένα Instagram δεν θα δείτε φωτογραφίες μας. Θα μου επιτρέψετε, αυτές τις εικόνες και στιγμές να τις φωτογραφήσει το μυαλό μου, η καρδιά μου, σαν στιγμές αγάπης για όλα αυτά τα ανθρώπινα που μπορούμε να μοιραζόμαστε ακόμη μαζί, και για όσα θα είμαστε η μία δίπλα στην άλλη.

Και του χρόνου λοιπόν! Και θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω αυτές τις σκέψεις σε αυτή μου την αγαπημένη φίλη, ξέρει αυτή ποια είναι, για όλες τι φορές που κάναμε τις πιο απλές στιγμές, μοναδικές, γιορτινές!