Είμαι ήδη 12 μέρες κλεισμένη μέσα στο σπίτι, δεν έχω βγει ούτε για μία βόλτα (μόνο στη βεράντα για το άπλωμα ρούχων) και αν εξαιρέσει κανείς την αγωνία και τον φόβο που δικαιολογημένα μας έχει κυριεύσει όλους μας, τη συνειδητοποίηση της κρισιμότητας αυτής της παγκόσμιας πανδημίας, αν δω την κατάσταση αποκλειστικά από το πρίσμα του δικού μου μικρόκοσμου και καθημερινότητας, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ότι αυτές οι μέρες που μένω στο σπίτι είναι πραγματικά ένα ανέλπιστο δώρο!

Ξυπνάω κατά τις 8, (καλά, 9 και ορκίζομαι) χωρίς τον διαπεραστικό ήχο από ξυπνητήρι που πάντα –δεν ξέρω πως επιτυγχάνεται τέτοιος συγχρονισμός- μου διακόπτει τον ύπνο στο πιο ωραίο και βαθύ όνειρο. Σηκώνομαι χωρίς ταχυκαρδία για το αν θα προλάβω να κάνω μπάνιο, να πιω έναν καφέ σαν άνθρωπος για να μου φύγει η πρωινή θολούρα, να ξυπνήσω το παιδί στην ώρα του, να πιει όλο του το γάλα (και να γίνει και η γνωστή μάχη του να φάει και κανένα μπισκοτάκι, μην είναι άδειο το στομάχι), να τρέξουμε σαν τρελοί στο αυτοκίνητο και από εκεί και πέρα να ρίξουμε τη ζαριά να δούμε τι τύχη έχουμε σήμερα και πόση ώρα θα κάνουμε από την κίνηση να φτάσουμε στο σχολείο (ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου η αυστηρή προειδοποίηση «Μαμά, μην τυχόν και αργήσουμε σήμερα! Εσύ θα φταις!» Εγώ, όχι η κίνηση; Μα ποιος είμαι, ο Ιππότης της Ασφάλτου να περνάω πάνω από τα αυτοκίνητα;).

Αφού χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου, να πρέπει  να τρέξω, στην κυριολεξία, για να προλάβω το μετρό συγκεκριμένης ώρας (γιατί όλα είναι χρονομετρημένα στο δευτερόλεπτο), να περπατήσω, αφού φτάσω στον σταθμό προορισμού, άλλα 10 λεπτά στο κέντρο της Αθήνας (και η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι τυχερή και περνάω από περιοχές που είναι αρκετά επικίνδυνες, ειδικά όταν πέσει το σκοτάδι), για να φτάσω με την ψυχή στο στόμα στη δουλειά, που το κλίμα δεν το λες και φιλικό ή ευχάριστο, τα προβλήματα και οι γκρίνιες να τρέχουν, ο ανταγωνισμός μόνο θεμιτός δεν είναι, οι συμπεριφορές ξεφεύγουν από το πλαίσιο ακόμη και του κοινωνικά –το επαγγελματικά έχει πάει περίπατο καιρό- αποδεκτού πολλές φορές. Και το απόγευμα, να πρέπει να φεύγω ενοχικά, γιατί αυτοί που είναι ταγμένοι να ζουν στο γραφείο, πριν τις 9 δεν θα φύγουν (ασχέτως αν ο πραγματικός λόγος είναι ότι έχουν κανονίσει ποτάκι μετά ή, απλά, δεν αντέχουν το σπίτι τους), και να τρέχω να κάνω την ίδια διαδρομή της επιστροφής, να γυρίζω σπίτι και να χρονομετρώ πόση ώρα έχω για να συμμαζέψω, να διαβάσω το παιδί, να κάνει μπάνιο, να φάει, να πλύνει δόντια,  να ξαπλώσει, και χωρίς ούτε ελάχιστο χρόνο να σκεφτώ να πέφτω λιπόθυμη και εξαντλημένη σωματικά και ψυχολογικά στο κρεβάτι. Όχι με την ελπίδα ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα, αλλά με την παθητική βεβαιότητα ότι αυτή η ρουτίνα θα επαναληφθεί κατά γράμμα. 

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, γιατί η ζωή αυτές τις μέρες που μένουμε σπίτι, είναι ένα υπέροχο δώρο! Είναι σαν κάποιος να τράβηξε χειρόφρενο από την τρέλα, την πίεση και το αρρωστημένο άγχος της καθημερινότητας, και να μας είπε “Ηρεμήστε, σκεφτείτε, ζυγίστε, αφουγκραστείτε, ζήστε!”. Είναι σαν αυτή η ευχή που τόσο συχνά κάνουμε όλοι μας (ναι όλοι μας, δεν θέλω ψέμματα) “Αχ πόσο θα ήθελα να κάτσω σπίτι και να μην κάνω απολύτως τίποτα!”, να έχει μαγικά πραγματοποιηθεί. Και εμείς σαν αχάριστα, κακομαθημένα παιδιά να μην είμαστε ευγνώμονες που η ευχή πραγματοποιήθηκε ή σαν, πεισματικά, να μην θέλουμε να πιστέψουμε την τύχη μας. Και όλα αυτά να έχουμε τη δυνατότητα να τα κάνουμε, όχι μόνο για εμάς, αλλά και για έναν μεγαλύτερο σκοπό και υποχρέωση, να προστατέψουμε τη ζωή και την υγεία όλων των συνανθρώπων μας.

Για εμένα πάντως η ζωή, αυτές τις μέρες, έχει αλλάξει. Ξυπνάω ανθρώπινα, ο χρόνος είναι υπέρ μου! Έχω χρόνο για πρωινές αγκαλιές με το παιδί μου, για να συζητήσουμε ενώ παίρνουμε το πρωινό μας, να γελάσουμε, να παίξουμε επιτραπέζια, να μιλήσω με τον άντρα μου και να δρομολογήσουμε θέματα που ήταν στον πάγο –λόγω χρόνου- για καιρό, και πόσα ακόμη μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω… Τι να σας πρωτοπώ! Καταρχάς, όλα τα χρόνια είχα αυτή την αίσθηση ότι δεν χαίρομαι το σπίτι μου (γιατί ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο δουλειές και υποχρεώσεις τι να σου κάνει;). Τώρα, ευχαριστιέμαι το κάθε δωμάτιο, την κάθε γωνιά του σπιτιού (ακόμη και αυτές που τόσα χρόνια ήταν απλά ντεκόρ για τους καλεσμένους), η κουζίνα είδε επιτέλους τις κατσαρόλες της εν δράσει, και το σπίτι μας γέμισε μαμαδίστικες μυρωδιές! Και το πιο βασικό, έχω χρόνο για τον εαυτό μου, ξεκίνησα γυμναστική –ναι, κάθε μέρα παρακαλώ, αυτή είναι η χρονιά που θα βγω μοντέλο στην παραλία-, έχω το χρόνο να σκεφτώ, να αναθεωρήσω, να κάνω σχέδια για το μέλλον, να μιλήσω με τον εαυτό μου, τον καλύτερο συμβουλάτορα και κριτή μου.

Χρειάζεται να πω και άλλα για να καταλάβετε γιατί δεν μπορώ με τίποτα να συμμεριστώ όλους αυτούς που παραπονιούνται που τους ζητήθηκε –για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας- να καθίσουν για ένα διάστημα σπίτι τους, αυτούς που παρά τις οδηγίες από όλους τους επιστήμονες είναι ακόμη αδικαιολόγητα στους δρόμους; Θέλω, όμως, να προσπαθήσω να μπω στη θέση τους και να δω βαθιά στη σκέψη και την καρδιά τους τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την αντίσταση. Ποια είναι αυτά τα φαντάσματα που βλέπουν μέσα στο σπίτι τους, μόλις κλείνουν πίσω τους την πόρτα; Είναι μία οικογένεια που τόσο καιρό ήταν δυσλειτουργική, αδιάφορη, στον αυτόματο πιλότο, με την οποία τώρα πρέπει να έρθουν αντιμέτωποι, να ανταλλάξουν κουβέντες –όχι καθημερινές και τυπικές- αλλά ουσιώδεις, βαθιές αλήθειες; Ή μήπως η έλλειψή της, οι άδειοι τοίχοι με τους οποίους έρχονται αντιμέτωποι, γιατί η ζωή ή οι επιλογές τους είχαν αυτή την έκβαση; Είναι τα παιδιά τους, που πολλοί στα social media, ισχυρίζονται ότι δεν αντέχουν να τα έχουν τόσες μέρες και ώρες συνεχόμενα στο σπίτι, ότι τους τρελαίνουν, ότι τους εξουθενώνουν; Μα, αυτά τα παιδιά εσείς τα φτιάξατε έτσι, είναι δικό σας δημιούργημα, η προσοχή σας ή η έλλειψή της, οι συμβουλές σας, το παράδειγμά σας, αυτός ο χρόνος που περάσατε ή όχι μαζί τους για να μπορέσετε να χτίσετε λίγο λίγο τη σχέση σας και τις συμπεριφορές με τις οποίες τώρα έρχεστε αντιμέτωποι. Εσείς ευθύνεστε για αυτό που βλέπετε και ζείτε. Ή, μήπως τα πράγματα είναι ακόμη πιο βαθιά, και αυτό που πραγματικά δεν αντέχουν είναι ότι πρέπει να συνυπάρξουν με τον ίδιο τους εαυτό; Δεν υπάρχουν πια οι τρελοί ρυθμοί, τα εξαντλητικά ωράρια στη δουλειά, τα πολλά θέματα με τα οποία απασχολούμε το μυαλό μας καθημερινά. Έχουμε πατήσει ένα στοπ. Ο καθρέφτης δεν είναι πλέον για μια τελευταία ματιά πριν βγούμε από το σπίτι. Πλέον, καθρεφτιζόμαστε παντού και ο καθένας έρχεται αντιμέτωπος με τη βασικότερη σχέση που έχει στη ζωή του, αυτή με τον εαυτό του. Τον αντέχει; Του αρέσει η παρέα του; Συμμερίζεται τις σκέψεις του; Είναι υπόλογος μιας εσωτερικής κριτικής και ενδοσκόπησης που κάποια στιγμή θα γινόταν, και ίσως ευτυχώς που δίνεται η ευκαιρία να γίνει τώρα…

Μας έχει ζητηθεί να μείνουμε σπίτι μας, στο καταφύγιό μας, δεν είναι καταδίκη στην φυλακή. Ας το δούμε σαν μία μοναδική ευκαιρία να ξαναανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τη ζωή μας, τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, τις προτεραιότητές μας, τις σχέσεις μας, να βελτιώσουμε ή και να αλλάξουμε ό,τι δεν ταιριάζει στο παζλ της ζωής μας και τη ψυχικής μας υγείας. Ίσως είναι μία ευκαιρία, να αναγεννηθούμε από όλη αυτή τη δοκιμασία και, ξέρετε, αν αλλάξει προς το καλύτερο ο κάθε ένας από εμάς, ως μονάδα, όταν όλοι ξαναβγούμε από τα σπίτια μας θα έχει αλλάξει συνολικά ο κόσμος. Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου μια φράση που διάβασα στο διαδίκτυο ότι «Τώρα που εμείς μένουμε στα σπίτια μας, που δεν κυκλοφορούμε με τα αυτοκίνητα, τα πλοία, τα αεροπλάνα που μολύνουν τη φύση, που οι εταιρείες και η παραγωγή έχουν ελαττωθεί, που έχει μπει ένα φρένο στην παγκόσμια δραστηριότητα, η φύση ηρεμεί, θεραπεύεται, θα βγει από όλο αυτό αναγεννημένη». Και εμείς όλοι, ως παιδιά της, το ίδιο δεν οφείλουμε να κάνουμε;