Υπάρχουν και αυτές οι σκοτεινές στιγμές, οι στιγμές που νιώθω ότι η ζωή και οι συνθήκες με έφεραν σε αδιέξοδο, που τα εμπόδια ξαφνικά υψώνονται μπροστά μου τόσο ξαφνικά και απόλυτα που δεν ξέρω πως να αντιδράσω, που η απογοήτευση είναι τόσο έντονη που τη νιώθω ως μούδιασμα, το συναίσθημα ως πόνο στο σώμα. Και εκεί, στα τόσο χαμηλά μου, είναι που νιώθω ότι τώρα είναι που πρέπει να δείξω τη δύναμη να ξανασηκωθώ, να συνεχίσω, να δοκιμάσω πάλι. Και πάντα ανακυκλώνω στο μυαλό μου φράσεις που τρέφουν αυτή τη δύναμη, μου δίνουν κουράγιο και οπτική:

  • «Τα πάντα ρεί και μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν». Όλα είναι παροδικά, τίποτα δε μένει το ίδιο για πάντα.
  • Οτιδήποτε μου συμβαίνει είναι μέρος του δικού μου ταξιδιού. Όλα όσα θέλω θα μου έρθουν την κατάλληλη στιγμή.
  • Αν κάτι είναι έξω από τον έλεγχό μου, πρέπει να το βγάλω και έξω από το μυαλό μου.
  • Δικαιούμαι να κλάψω, δικαιούμαι να φωνάξω, δικαιούμαι να νιώσω δυστυχισμένη, αλλά οφείλω να ξανασηκωθώ.
  • Σημασία δεν έχει τι μου συμβαίνει αλλά πως εγώ αντιδρώ σε αυτό.
  • Δεν κοιτώ δεξιά και αριστερά, μόνο μπροστά, εκεί που θέλω να φτάσω.
  • When life gives me lemons, i make lemonade!